609 resultaten.
Jouw voetspoor
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
1.310 Jouw voetspoor heeft mijn dolen
mogen dragen
langs stromend koud maar hartverwarmend
water
met glans van zonlicht.
Vogelzacht gesnater
van ganzen die de Nijl en Zijl verwarren,
maar die vergissing trots en prachtig dragen,
omlijst verrukking over zoveel schoons.…
winter in mij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
655 eens sloop zachtjes de winter in mijn leven
met kille handen om mijn hart
en kou die donkere wolken bracht
langs mij heen wisselden de seizoenen
doch mijn ziel bleef dolen in de duisternis
geen warme zonnestralen die mijn lichaam koesterden
langs mijn gezicht sijpelen natte tranen
nog steeds mijn voeten op de grond
de aarde is stabiel
misschien…
Mijn idool.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
2.075 een orkaan,
‘k zou het liefst bij
mijn idool willen leven,
haar vooral mijn
oprechte liefde geven,
dan zou ik niet van
haar zijde wijken,
mijn idool is met
niemand te vergelijken,
we schelen wel enorm
in kalenderjaren,
dat is weer eenvoudig
te verklaren,
want mijn dochter
is mijn idool,
dankzij haar ben ik nu
niet meer op de dool…
Terwijl de obers vliegen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 gehavend
klotst de zee bedaard
langs de gestutte boten
het luikenblauw
viert hoogtij
in de rode avondzon
kades met terrassen vol
meeuwen schreeuwend dol
terwijl de obers vliegen
het water wast
ongedurig kolkt de
spiegel tot diepzwart
dat blauw verdonkert tot
de nacht terwijl de kades feesten
overspoeld door de bretonse lach…
Sterrenstof
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.322 handschoen
op liefdesspel in vogelvlucht
ik kuis mijn zwaar besmeurd blazoen
met nectar van de passievrucht
de lust naar lijfelijk vertier
tekent zich af in open lucht
de lokroep van de valkenier
is nergens anders zo beducht
als minstreel maak ik jou het hof
buiten het vaste protocol
de kaart gelegd in sterrenstof
en niets is bij het spel te dol…
Keihard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
701 Een verkeerd begrepene,
een door het lot gedrevene,
Op voorspraak van hen
die het kunnen weten
tot de nek volgestopt met
-dol, -xat en -ine,
Knalt ze keihard haar
radeloze kop tegen de
gecapitonneerde bruinlederen
wand van de isoleer -
Bij iedere beuk
komt ze alleen zichzelf
nog tegen, al weet ze
niet meer wie dat is,
Want de…
HANAU
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
416 Ze hielden zich
lang verscholen
maar hebben steeds
minder angst
ze durven steeds
meer rond te dolen
en de vraag is wie
is nu het bangst
zij die blijven hopen
dat het niet zo vaart
zal lopen
zij die menen
dat het getij nu
anders moet verlopen
steeds vaker kruipen ze
een voor een uit de riolen
de vieze bruine ratten
wie stopt ze…
Op een lentemorgen
hartenkreet
4.1 met 33 stemmen
884 de lente fluit iets onverwacht
de vogels vroeg op t' liefdespad
ik wandel stappen in het zacht
genietend, van het bloeiend blad
geen weg is mij te lang
op een dag zoals vandaag
geen gezeur alleen gezang
ik vang het licht... zo dol zielsgraag
mijn trein komt aan op tijd
naar Brussel in een hel geraas
ik voel dat deze dag ons…
Op zoek
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
1.613 Ik dool weer rond aan het water
In de hoop mezelf terug te vinden.
Maar hoe ik ook zoek,
Ik vind niet eens een schim.
Hoor enkel de stem van mijn geweten
Die me het zwijgen oplegt, mijn verdere leven.
Loop weer terug, en ik merk,
Dat er weer een stukje in mij sterft.…
Alweer telefoon
netgedicht
3.2 met 32 stemmen
13.995 Liefdelevolle handelingen onder het wol
niets is ons te dol
We gaan nog even door
nu meer als ooit te voor
Zweet vloeit in overvloed
en op je gezicht verschijnt een rode gloed
Verhit door hartstocht
vliegen we steeds vaker uit de bocht
Als dan de morgen zich meldt
en ik door mijn baas uit bed word gebeld
Weet ik dat het tussen ons wel…
KLAP VAN DE MOLEN
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
545 Hij was van
hard werken 'geklapt'
Ook zijn geteerde
rokerslongen
Iets wat
niemand had gesnapt
Zijn Rolls Royce-autoband
meermaals geklapt
Zijn huwelijk
niet te vergeten
Van klappen
zou hij alles weten
Tot zelfs
het klappen van de zweep
Bondage was
z'n gloednieuw speeltje
Op elk Concours Hippique
zag je hem dolen…
proost
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
2.148 zoooo
dronken dronken dronken dronk
als dronken maar kan zijn
je zuipt je lam en zuipt je klem
zo zat je maar kunt zijn
en
waggelt waggelt waggelt wacht
er iemand op je thuis
dan zwalk je zwalkje zwalk je zwalk
je `s avonds dol naar huis
zoooo
dronken dronken dronken dronk
als dronken maar kan zijn
je zuipt je lam en zuipt je klem
al…
Simon Vinkenoog †
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
3.732 vent van binnenpretjes:
wij dol op onze taal
jij markante dichter
warrig harenstichter
poëtisch rookkanaal
ik zal je niet vergeten
redenaar van onverbeten
wij zijn getreurd
weer een literator
uit Nederland gescheurd!…
Baai van Rapello (naar Nietzsche)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 zomerlang heb ik gezongen
minnestreelde liefde als be-leven
woorden aan Zuiderwind gegeven
weemoed ver verdrongen
mijn longen vol gezogen
met bossen en wild geurende weide
de drang die me leidde
naar volmaakt vertogen
op mijn doelloos dolen
dingen gekoesterd en beluisterd
achter tonen van violen verscholen
duizend namen heb ik gefluisterd…
Zeilende stenen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 aan mondhoeken kabbelend
proef ik een vloeibare wens
de lucht te bevolken, te dolen
langs een frisse, onbewaakte grens
de ideale plek om een offer
over bodemloze grond te plengen
of mijn stoffig lijf uit aderkalk
met gestrekte adem te lengen
bij hoog mikken of laag scheren
kent deze platgeslagen woestijn
noch gebeitelde geboden…
Lente
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
515 Velen gaan liggen zonnen in het gras
Maar de meesten van zijn ook dol op een terras…
LAIS CCLII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Doorheen de ogen der omwonenden
met dol de dreun erin der maatschappij,
LAIS wordt wet, zichzelf verschonende,
in ieders denken bijgezet en blij
en dwars door nijd en los van spijt, wordt zij
een vrij gegeven, zo straal en blakend
rein haar naam, haar faam is wereldbaken.…
De keerzijde van kerst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
862 druppels druppels bier
Het voelt benauwd
hoe al die mensen me passeren op de stoep
en mij aankijken tegelijkertijd
Ik kijk omhoog
mijn wekker staat daar eenzaam in de lucht
Ik wil niet op maar snoozen is geen optie, dus met een zucht
sta ik op
Mijn vale deken glijdt voorzichtig op de stoep
M'n gasten blikken mij neerbuigend aan
Ik dool…
Op zoek naar Akhenaton
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
761 Jouw Nefertete, fijn en slank
met kinders in een zonnerank
diep in een steen verscholen
Getuigt van vrede en van jeugd
van spel en ook van kindervreugd
ondanks jouw dwaze dolen.…
Eenzaam in duister
poëzie
4.0 met 18 stemmen
3.063 Heel de omtrek is donker, geen sterrengeflonker
blinkt hoog in de lucht,
maar 'k hoor onder 't dolen muziek van violen
in 't regengerucht.…
Bach in Spanje - Catalonië
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.118 Een wind uit de bergen fluit gierend en dol
op een warme middag van zingende snaren.
Een statige, kleine, wat grijzige man
speelt Bach met zijn vredige verende klanken.
De kerk wordt heel licht en kijk eens hoe dan
zélfs stenen vergroeien tot volrijpe ranken.…
kostbaar goud
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
992 het regent
ik lepel tranen
van nieuw geluk
spreid ze uit
als geurig balsem
over je
gekwetste huid
van wonderdadige
zachte klei
vorm ik nieuwe
lichte deuren
zonder sloten
en sleutels
met verroeste
verleden kleuren
je kan weer kijken
en langzaam voelen
alsof het was verholen
je hoeft niet meer
in je labyrint te dolen…
Verhonger je dorst
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
479 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…
Verhonger je dorst
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
572 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…
Ridderspoor
netgedicht
4.5 met 29 stemmen
2.009 Mijn beenkappen staan zonder zwaard
onder de spiegel van de zee
ik breng verdronken land in kaart
als laatste ridder van Goeree
waar de hoogste golven breken
klamp ik mij vast aan vaders been
hoor oeroude stemmen spreken
in kinderklaagzang van geween
waar ik gaan moet zal ik dolen
om daar ooit zelf te kunnen staan
in bleke huid, uit zout…
Over bergen en door dalen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.398 Door de dalen zal ik dwalen
over bergen zal ik gaan
door tunnels zal ik dolen
maar voor open bruggen stil
gaan staan.
Ik zal het licht zien in de
duister, ik zal de stormen ook
trotseren en zal mijn armen heffen
om vloedgolven te keren.…
LAIS CCIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
377 Ongelovig ziet het hoe het haar belijdt:
zij is geloof waarin het dol verkeert,
verstrengelt lust met tressen walg en nijd,
verguist de hoop tot die niet wederkeert.…
minnenijd
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
1.058 als minnenijd
stuurloos wordt
voortgedreven
ongrijpbaar vaak
en in helderheid
zeer slecht bedreven
slaat de twijfel
steeds meer toe
en waar immer mijn
genegenheid toe leidt
schijnt als het ware,
gelijk los zand te zijn
dat door de vingers glijdt
dan ken ik niet meer mijzelf
ben ontketend van eigenwaarde
en dool ik doorgaans door…
Over de dwaze dagen
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.134 Over de dwaze dagen
van hartenkreten die navrant
verstilden over glooiend land
en in de storm van een hand
zich stoeiden met
de som van vragen
En zo de dagen zijn vergeten
en een glimlach zich verbrandt
aan dat wat rauw versleten
door de zeug werd doodgebeten
en in weemoed, schooierij
door honden werd bestand
Over de dwaze dagen
van dolen…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Daar ligt mijn oorsprong,
onder wortels verscholen,
in de beek, in het gras
ja, ook in het licht
dat sprankelt over het water
mij in haar schaduw laat dolen.
Hier ben ik in het lijf dat mij bindt
schijnzekerheden in een rationeel bestaan
tot de roep van een meeuw lonkt,
ik haar ademloos volg en
vrij van zwaartekracht zal gaan.…