472 resultaten.
Despondent
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
454 dorst naar droogte is dodelijk geduldig
in het gehemelte van bergen en dalen
de stroom passeert schaamheden bij herhaling
vervalt tot laagte en vlakte
schuurt oevers, verzandt binnenste bochten
eindeloos en voorspelbaar in fasen
gebogen langs ontblote patronen
met sleepsporen in lichtvoetige modder
achtergelaten tijdens keren en dwalen…
dagdroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 denkend aan een kamer
waarin nog niemand verbleef
achteloos naast het pad en buiten
de tijd waartoe het lot ons dreef
nu is er droogte voor de regenbui
en is de exacte locatie nog niet bekend
maar straks vallen ogenblikken
samen op hetzelfde moment
verblijvend tussen de muren
die op hun ruimte wachten
alles is zo waar dat alleen…
Verdwijngebied
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
433 ik zag
oplossende
wolken in
verdwijngebied
waar droogte en
helder heersten
precies zo oogt
jouw blik
mijn lief als
jij mij even
niet goed
kan gedogen
we lossen
niets op maar
geven elkaar
wat meer ruimte
om het licht
beschadigde ego
weer heel
voorzichtig te
kunnen pruimen
in een door liefde
gesynchroniseerd
samen bewegen…
Samenwerking
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 We lopen slechts naast de waarheid en het licht
Gevangen in duister van gestorven liefde
Verblind de hoop die zich naar de toekomst richt
Verwijderd, elk gevoel dat niet beliefde
Ontheemd van elk gesprek dat ons nader bracht
Maar zoeken blindelings onze eigen wegen
We mijden dageraad en gaan door donk’re nacht
In ’t licht der ochtend komen…
zeuren en treuren.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
982 een boer heeft altijd
wel wat te zeuren
is 't niet over de melkprijs
dan wel over de prijs voor 't vlees
vervolgens overvalt bij de
boer dan weer de vrees
komt er nu wel of niet
snel wat regen
akkers staan gortdroog
zon staat hoog aan de hemel
op het boer zijn rust;
kennelijk geen zegen.…
Natter en droger
snelsonnet
4.8 met 12 stemmen
576 Het weer wordt steeds extremer wereldwijd,
een zware dobber voor de zelfverwenner,
hij noemt zich dan ook maar klimaatontkenner,
zijn levensstijl verdraagt geen matigheid.
Hij vindt wel weer een wap met een betoogje,
zijn zorg is slechts zijn natje en zijn droogje.…
in het aanschijn
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
692 groeien tussen nagelaten generfde blaren
van een voorgaand najaarssterven
knoppen aan mijn bomen en
zie ogen naar een gemiste winter staren
niet dat mijn gemoed
eerder zal opfleuren in dromen
of dat ik eerder het licht zal erven
de schaduw lijkt dat nog te bewaren
wat niet is zal zeker komen
is de hoop die ik wil verwerven
ook om de droogte…
Leemte
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
859 ik wil je geest verleiden
uit mijn hart te verdwijnen
je stem dwingt mijn oren
om te blijven luisteren
mijn mond proeft de leegte
als verzengende droogte
na een warme wervelwind
ik struikel telkens over je naam
in een vervagende herinnering
minne strelingen plagen
mijn rubberen lichaam
mijn lach is verloren
in onbegrepen verdriet…
Een zin, een woord
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
543 Een kalme lucht die
regen torst en vallen laat
ook waar geen droogte is,
maar die doet dromen van de lente.
Een woord dat niet gezegd,
toch klinkt in dromen en verwachten.
De traagheid der gedachten
tot vrede brengt, tot moed soms ook.…
azoïcum
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
138 dit is een klaarwakkere dag
die gisteren nog niet geboren was
de ochtend lijkt voorlopig op niets
de avond moet nog neigen naar
verdrinken in achterblijven
verdorren door droogte
wachten wellicht
op wat tussenbeide komt
of nooit
wat daarna volgt is gerangschikt
tot woorden
neergedaald op papier
gebeurtenissen
beschreven als schermbloemige…
oprapen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
4.213 om de stilte te verbergen
schreeuwt hij longen uit zijn lijf
zweet hij onrust uit zijn poriën
balt hij vuisten pijnlijk stijf
om de stilte te verbreken
droomt hij zinnen tot een boek
krast hij regels in het hout
buigt hij woorden om tot vloek
om zijn stilte te begrijpen
droogt zij tranen in zijn ziel
kust zij pijn uit het verleden
raapt…
kijk je even mee
netgedicht
3.7 met 28 stemmen
883 kijk je even mee
over mijn schaduw heen
zie de gieren cirkelen
boven mijn gedachten van steen
vleugels verzuren van grote hoogte
ze zijn haast onthecht
omdat mijn woorden
slechts spreken van droogte
*
er daagt een helder licht
over aardse zaken
en kan je zeggen
niet de dood blijkt van gewicht
de geboorte wil mij raken
daar…
Raadselden een lente lang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
450 zacht vallen
als druppels in mei
gedachten op hun plaats
zij raadselden een lente lang
de puzzel in mij
tot de regen kwam
droogte verwees
naar een lager plan en
eindelijk de bloesem deed komen
in dromen was jij al
voorbij het diepst van mijn ziel
de bloemenkoningin waar ik voor viel
de kleur van zon
op je fluweelzachte lach
is…
als ik het strand was
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
877 als ik het strand was
zou ik al lang in paniek geraakt zijn
de zee heeft je er zacht neergelegd
maar kan het niet hebben
als de zon je droogt en bezitten wil
hij stookt de wolken op
maar als deze verleid door die zon
gnuivend voorbijschuiven
wordt de zee woest
vergeet zichzelf en trekt in het hete zand
als de zon zich verblindt
verlaten door…
Mijn wens
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
652 Ik zou al jouw onrust
willen stelen
al jouw demonen
één voor één
Opdat ze jou nooit meer
zullen vervelen
voorgoed laten zij jou
dan alleen
Zodat vreugde zal overheersen
intense liefde
droogt jouw tranen en maakt
je blij
Kun jij je laven
aan het leven
nippen aan het geluk is de wens
van mij
~* Voor Mirjam *~…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 verlaten van groen
ingetogen op jezelf
je naaktheid ten toon
zo sta je daar, moederziel
mijn meelij is gewekt
terwijl het een natuurlijk verloop is
toch…
je grandeur van weleer
komt weer, dat weet ik
toch…
op pijnlijke wijze wordt blootgelegd
de onvolkomenheden opgelopen
tijdens storm, droogte, hitte, natte
en toch, ben je volmaakt…
Water
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
484 droogte, van water ontheven
uit poriën verdrongen
in kelen geworteld
hongerig, ontbloed
dooraderd met steen
ontbost, verbrand tot as
kringelend in kale rook
tot op het witte bot
water, ontdaan van franje
ontdaan van moleculen
ontdaan van ontdoen
zodat slechts ruimte overblijft
intermoleculaire ruimte
als vloeibare leegte
als onaantastbaar…
Als druppels drogen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
625 langzaam droogt de wind
de druppels van mijn wangen
sterft
de tegenslag in de herfst
uit het grauwe gisteren
ontstaat weer een verlangen
ik vlij een bonte bloei
over mijn onbehagen
in een vergeten hoekje
zie ik mijn zomerjurk hangen
ik weet dat ze nog past
vandaag zal ik haar dragen
de zon is als een wollig vest
ik draai me warm en…
Strooi ik wat herfst
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
759 als jij de bladeren
rond laat vliegen
strooi ik wat
herfst in je haar
een schuine zon
straalt kale takken
er hangt wat
valse schaduw daar
toch tippen vingers
nu al naderende kou
het zomerbruin kleurt
zacht van wit naar blauw
nog geuren laatste vruchten
strak het blauw en droogt
want onder herfstig loof
wacht leven op de lenteluchten…
Opus dei*
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 Honger opnieuw
Parels van Afrika
droog door de grillen
nukken van natuur
Immer opnieuw
die Afrikaanse landen
zonder consequent
maar zeker doortastend bestuur
Een overdaad aan
verstoorde verhoudingen
met een zinloos bloedvergieten
geen zinvólle aanwas
Groei die ontbeert door droogte
wordt gemist als tijd
toen nog Gods water
over…
Echte mannenzaken
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
507 haar gezicht
maar de beddingen
bleven vochtig in
onbenoembaar verdriet
haar treurnis in
dit lied gold niet
de dingen van de dag
maar meer de
stappen die anderen
in overmoed namen
zij was tevreden
met de tuin en
een kleine stapel vee
alleen hij wilde meer
de stad en verder weg
voor echte mannenzaken
hij is gegaan zij droogt…
Ik wacht bij haar
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.676 Ik ontzeg mij elke scharnier,
ik leg vertraagd mijn wanten af
en schik gevallen beelden
tot de droogte van haar slaap
mij weer in hoeken zet
en zij van ver haar lenden draait
en schaduw maakt uit draad die gloeit.
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2005.…
Verloren partituur
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.068 Maanden verstreken
Doch verwonden ze nog steeds
De scherven van weleer
Bloed dat vloeit
Met een dunner wordende
Structuur van het vergeten
Een gekrompen hart
Droogt langzaam uit in de
Verzengende kilte van het niets
En ik......struin
Loop, vecht, ren, struikel
Over mijn misvormde gedachten
In mijn oren hoofd
Een onvolmaakte symfonie…
Zij aan zij
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
804 Veel schaarste heb ik nodig
Het is me goed genoeg
Alles loopt, tot ‘t overbodige
Op tijd is zelfs te vroeg
Ik gedij goed in de droogte
Crisis als verwennerij
Gesmeerd dat alles nu zo gaat
Ik ben echt veel te blij
Ik heb niets te concluderen
Geen doordenk-draverij
Geen paarden die naar woorden grazen
Richting een groene wei
Daar in…
glinsterend zout
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
596 ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen
je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte
eenmalig, mijn lippen bleek
maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn
uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan
ik zal het water zijn…
LEEGZUIGEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
991 Hol en leeg getrokken
Beroofd van energie
Door al die zuigers
in mijn leven
Die gratis kwamen tanken
Na de droogte niet meer zie
Ze genoten van mijn warmte
Misbruikten al mijn kracht
Profiteerden van de brandstof
die ik vrijwillig bracht
Zo is het jarenlang gegaan
Het is nog niet te laat
De zuigers zuigen ergens ver
Niet meer in deze…
voeten kleien in het vasteland
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
687 je droogt niet op
in zout als je mij
met golven streelt
klooft mijn plooien
niet maar deelt
je rolt en overkuift
spat schuim tegen
mijn lijf als ik
je wil trotseren en loopt
terug in wederom proberen
maar ik duik in je
onder en verwonder
me over je soepele
tegenstand mijn voeten
kleien in het vasteland
we drogen op…
Zwarte rozen in de lentezon
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.183 De dagen hangen aan een dunne draad
bijen zoemen in een honingraat
een kat droogt zijn vacht bij de haard
en het alfabet is van de kaart
De regen valt maar hindert mij niet
ik heb genoeg aan mijn verdriet
met al die nattigheid langs mijn wangen
is er niemand die mijn tranen ziet
De klok slaat als een hamer
in de tiktak hollende tijd
er…
Even
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
224 ik groei als het licht mij kust
en slaap als de koude mij in slaap wiegt
ik bloei wanneer de zon mij liefkoost
en soms na stormen en overdaad
aan water of droogte
is het de nacht die mij sust
tot slapends toe, als de maan dat wil
zo draag ook jij de morgenstond
de dag, maar ook de avond in je ziel
de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…
Onschuld
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
293 Leven in geloof van wat dan ook
is wat het leven waarde geeft
ook wanneer de wereld verandert
maar jij haar houdbaarheid nog weet
zoals een droogte kan wachten
op de zachtheid van een enkele bui
zo zijn verdragen en oude beelden meer
dan een papieren verlangen alleen
samen delen zorgt voor verbinding
intussen verliest elke samenhang…