482 resultaten.
Als je weet hoe hard het ijs is
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
496 Stormachtige furie
Met veel venijn in
Vuur en vlam ontstoken,
Door redeloze razernij zo ver
Gebracht dat de wereld waarachtig
Even stilstond - is nu door
Winterkou tot bedaren gekomen
En de golven op jouw oceaan
Van hartstocht lijken in zichzelf
Bevroren - schuimkoppen die nu alleen
Uit ijs nog bestaan - zachtjes probeer
Ik je…
Meerwaarde
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 opnieuw rijmt zonneschijn niet op venijn
schuilt in luwte, in lagen
eerder herfstig, ontdaan van pijn
leeft enkelvoudig voort, geknarst door grind
verdund door vergeten
niets is afwezig als de som der delen
een ziel van steen doorleeft haar ogenrood
smoort in weerwil
zacht als ochtendmist en dagelijkse dood
niet anders dan vroeger zoals…
Complot-Theorie, een ct-tje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
447 Het complot theoretiseren
is voor mij hetzelfde als
het geloof evangeliseren
waar het luisteren het verliest
van een andere levensovertuiging
die die ander, de andere mens kiest
de ruimte van een dialoog vervaagt
woede, venijn en dovemansoren
praten, praten, niemand die meer vraagt
hun geloof zou mij kunnen redden
van de hel met name…
De rijm
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
579 Het rijm
De pijn
Het slijm
Geheim
Venijn
Daarbij
De tijd
De spijt
De strijd
De roem
De zoen
Het doen
Nog geen miljoen
Zou dit kunnen vervangen
Nooit gevangen
Zitten
Staren in het niets
Komt er toch weer iets
De wind in je rug op de fiets
De zon in je gezicht
Je plicht
Om Mani Padme Hum
Oren dicht en klappen
Met een hand…
Willem Frederik Hermans
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
602 Ik proef zijn verzuurde wraak,
adem diep zijn zwavelsmaak
tot mijn lippen venijnig krullen.…
sloopt heilige huizen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
972 gepeupel slaat zijn slag
verwarring sloopt
brandschattend heilige huizen
de havikscherpe blik
fixeert genadeloos
de wrijving in de orde
talenten voor de bijl
bagger rotzooi waardeloos
zijn ivorentorenhoog cliché
voor alles dat niet past
in arrogante beelden
van het aantal en de macht
angst doet grote bekken klinken
uit de toren van venijn…
WW3
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
462 Door parlementen en presidenten
Zijn we opzettelijk voorgelogen
Over lijken gaan de regenten
Die ons de oorlog hebben ingezogen
Dit conflict vanwege eigenbelang
Is een geopolitieke wedstrijd
Om toegang tot grondstoffen ben ik bang
Niet om democratie en vrijheid
En terwijl ik me hierdoor onmachtig voel
Slaan de clusterbommen venijnig toe…
Er was teveel volk in Blankenberge (PANTOUM)
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
1.045 de kust leek rustig en veilig te zijn
we konden ons hier makkelijk verbergen
toch schuilt in de staart opnieuw het venijn
er was teveel volk in Blankenberge…
AAN U
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
836 Geef uw oordeel met venijn.
Grijp uw hakmes, maak me fijn.
Vindt ge mij een rampgedicht:
zeg het recht in mijn gezicht.
Laat mij voor mijn fouten boeten
en bespot mij. Gips mijn voeten
laak mijn metrum en mijn rijm.
Merk dat hier de chute ontbreekt
keur dat af met al uw kracht.
Offer mij geen druppel slijm.…
De hartslag van woede
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
464 zichtbaar
op gespannen gezichten
een niet geregisseerde
pauze gaf lucht
bracht de opgefokte
temperamenten tot
bedaren waarbij
gebalde vuisten
ontspanden tot knuisten
onzichtbaar hadden
vrouwen zich opgesteld
om niets van de machtsstrijd
te missen waarvan de invloed
ook thuis van belang zou
kunnen zijn. zij hadden
hun eigen wapens en venijn…
liefde's paar met vonken
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.583 Soms zijn er woorden
scherp en vol venijn
lijkt de band even verbroken
omdat wij onszelf niet zijn
dan groeit er een kloof
die niet te overbruggen lijkt
er valt een stil onbehagen
omdat de een voor de ander niet wijkt
soms lijkt het bijna
of wij elkaar niet verstaan
allebei een andere taal spreken
wij alleen door zullen gaan
dan toch is…
ZEMBLA IN DE TIJD VAN HITLER!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
5 ik betwijfel dat, het ten zeerste
tot mijn spijt, mijn grote spijt
al daal je neer spioneer, ventileer je
in de krochten van het intense kwaad
het is als een venijnige kankersoort
welke niet is te bestrijden
welk onderzoek je er ook op los laat
of slogan: 'DE KANKER DE WERELD UIT!…
(hel)
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
889 au
dat doet pijn aan mijn ogen
die onbeschaduwde bloemenzee
zo rond midderdag
bij heldere zomer
au
rood steekt door mijn netvlies
recht in mijn zenuwen
geel prikt in mijn oogkas
krast in mijn kegels en staafjes
mijn oog traant
oranje loopt over mijn wangen
au
blauw pijnigt mijn hersenen
met luchtig venijn
groen geeft even adem
hemelzijdank…
Hartkloppingen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
953 De stilte had haar plaats gekregen
Een eeuwigheid sinds korte tijd
Om in een gekaderd vacuüm te bewegen
Het pad van relatieve zekerheid
Plots de wanden die trillen vol venijn
Een roep om een teken van leven
De cirkel is verworden tot een lijn
Een hart dat heftiger is gaan beven
De eerste aanraking teder en zacht
Vier lippen komen…
Dementie
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.775 Verbrokkeld stukje cake
gestold tasje koffie
vervallen herinneringen
accessoires bij
hun vals kakelend gebit
Herhaaldelijk opscheppen over
andermans prestaties
roddelen over ’n vergeten verleden
’t vult maag, dag en oor
Hun schaduw flakkert venijnig
wanneer de achterklap over
de jeugd van tegenwoordig
komt bovendrijven
Bang om jong…
Geven en blijven
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
2.143 De tijd is de aarzelende stof van momenten
die niet beginnen en
blijven
op de plekken
waar niemand kijkt of
zoekt naar
wat niet meer is dan een venijnige
stilte die alles laat stollen
en de dood ongeduldig laat fluisteren.
Tot het licht voorgoed afscheid neemt van
haar ogen.…
De wereld aan mijn voeten
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
524 een leven lang heb ik
verleidingen weerstaan
het hoofd in deemoed gebogen
als zij te sterk bleken te zijn
nooit berustend geaccepteerd
maar steeds weer geprobeerd
om ongevoeliger te worden
voor de angels in het venijn
met het inzichtelijker
worden van het leven
bleken de gegevens niet meer
de basis te zijn voor het bestaan
het strijden…
EEN KLOOF
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.600 Soms zijn er woorden
scherp en vol venijn
lijkt de band even verbroken
omdat wij onszelf niet zijn
dan groeit er een kloof
die niet te overbruggen lijkt
er valt een stil onbehagen
omdat de een voor de ander niet wijkt
dan lijkt het bijna
of wij elkaar niet verstaan
allebei een andere taal spreken
wij alleen verder zullen gaan
dan toch…
Gebroken
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
940 je liet de deur niet open
nee, zelfs niet op 'n kier
ik kon alleen maar hopen
dat jij nog kwam naar hier
hoe ik ook lag te wachten
de slaap wreef uit mijn ogen
overvallen door gedachten
werd ik door jou bedrogen
de stilte was te snijden
tot op het bot deed het me pijn
was het jij die wilde scheiden
woorden spuwde vol venijn
jij die…
Vogelvoer
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
964 zorgvuldig geplaveide trottoirs
opgemaakte jonge vrouwen met achter muren
geheimen en platvloerse raadsels
over hoe rijk te worden en dus
oud tevreden met weinig te zijn
medicijn en eenzaamheid ontdekken
als de kreupele duiven op het plein
De in het zwart geklede vrouwen
vertonen nog de jonge lijven
van voltooid verleden venijn…
Gewoekerd met talenten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
502 er is niets aan komen waaien
heb aren gelezen op het veld
takken gesprokkeld door storm geveld
het eigen brood gedeeld
op de feesten der rijken die
met hun overvloed stonden te prijken
heb gewoekerd met talenten
die in centen nooit verzilverd zijn
wel overladen met kritiek en venijn
ik kan met woorden
de wereld openen van dromen
stemmen…
bij het overlijden van Gerrit Komrij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
924 Komrij, hij is niet meer, op het nieuws
een stilstaan, en ik denk aan de vele blad-
zijdes die ik gelezen heb, aan zijn venijn,
zijn spot en zijn humor, ongeëvenaard.
De bladzijdes zijn vergeeld en morsig,
maar de inhoud blijft fris en mooi, met
maar één gedicht van de tovenaar op
literair gebied. Ik ben hem dankbaar.…
Jaloezie
poëzie
5.0 met 1 stemmen
4.014 Laat mij de angel van 't venijn,
door argwaan in uw hart gedreven
uittrekken, en een felle pijn
de aanvang zijn van het genezen.…
ONTBOSSING
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
601 het zijn de vogels op hun vlucht
zij ondergaan hoe klein ze zijn
boven kale vlakten hels venijn
adem stokt veelvuldig in een zucht
bomen op schavot is geen gerucht
natuurverkrachting is hun pijn
de bijl hakt scherp in levend brein
er kleurt geen hoop als enig teken
het is vergrijst in doodse deken
smorend dreinen spoken in het vuur
de…
Sugar baby
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
3.037 In vuur en vlam stonden wij: met de gloed
van wellust die ons omringde, de snaar
die ons raakte in passie voor elkaar,
tot ze venijnig doordrong in mijn bloed.
Nu is het uit, met haar plaats ingenomen
door een op decorum staande vorstin
die mij stekelig niet meer laat wegkomen.
Wat het was?…
Zijn langzaam verdwijnen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.319 gleed
zijn hand uit de mijne
ik voelde de kou
zijn langzaam verdwijnen
verbonden als kind
voel ik nog zijn knuisten
pas later gebruikte hij
soms ook zijn vuisten
maar in de strijd
om bestaan heeft hij zich
nooit laten gaan relativeerde
en blies dan wat pluizen
het laatste gevecht
heeft hij niet kunnen winnen
het onzichtbaar venijn…
Vrouw van de feeën (deel 3)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
517 Venijnig weerklinkt jouw lach als een banshee
de zonsverduistering van mijn gedachte
de hartstocht voor onze mentale wrijving.
De opwinding van het ontstoken vuurtje
de passie van jouw oneindig galmen
voelt als een ijzige atmosfeer zonder verstijving.…
WW3
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
636 Door parlementen en presidenten
Zijn we opzettelijk voorgelogen
Over lijken gaan de regenten
Die ons de oorlog hebben ingezogen
Dit conflict vanwege eigenbelang
Is een geopolitieke wedstrijd
Om toegang tot grondstoffen ben ik bang
Niet om democratie en vrijheid
En terwijl ik me hierdoor onmachtig voel
Slaan venijnig de clusterbommen toe…
Ademen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
497 Adem die gedachten laat kalmeren
of als woedestorm venijnig raast.
Ik voel mijn adem tijdloos leven.
Ademend kijk ik steeds weer toe,
hoe wolken komen en stil weer gaan.
Vanzelf, zonder dat ik zelf iets doe.
Zoals de wind waait, zoals de wind...…
zonnig papier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 ik heb met
schaduw op
zonnig papier
contrast geschreven
scheidingslijnen
zijn fel maar
later loopt de inkt
opdrogend dood
venijnig bijt zij
stukjes licht in
wat langzaam
vergrijzend zicht
waar in overgang
zwart en wit
ieder nog gaan
voor eigen belang
verre contouren
scherpen elkaar
maar van dichtbij
is grijs heerlijk vrij…