513 resultaten.
Jouw bevrijding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Met fijne contouren van je gezicht.
Het gezicht is jouw bevrijding.
Zacht van aandachtige aanraking
Zoals een vlinder haar bloem bestuift.
Het gezicht van jouw bevrijding.
In een zuurstofrijk groene omgeving.
Als spreeuwenkolonie die naar de nacht wuift.…
tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
498 de verstrijkende tijd drijft ons
af - meer en meer -
naar het verleden
we versmelten met het decor
de sluipende tijd laat ons
in rook opgaan
we vallen niet langer samen
met wie we waren
de genadeloze tijd gumt ons
hardvochtig uit
we vervagen
tot onherkenbare contouren
treuzelend oogsten we
het laatste daglicht
totdat het leven vertrekt…
Uit een voorbije droom
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
765 zacht geeft grijs
contouren prijs
nog kleurt het licht
geen perspectief
traag kolkt stoom uit
een voorbije droom
ze waren weg
verdwenen in nevelen
van verloren tijd
ik was ze kwijt had geen
besef van liefde in een
troosteloze gelijkvormigheid
met blote handen
streel ik nu de vormen
uit vervlogen tijd
voel in warmte weer de
kleuren…
Ze schaduwen pigmenten
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
807 plamuurde snel
het grote doek
met basiskleuren
jij gaf de wereld
meer gezicht zonlicht
deed wat geel verkleuren
maar in ongebreideld
mengen werd snel
het schildersmes gezet
je probeerde nog met
water aan te lengen in
contouren was je leven uitgezet
nog dagelijks
penselen we in oliezacht
het wit van licht en zon
maar de…
Zet ik het mes
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
724 penseel stilte
zonder veel contouren
met grove kwast
verwijder ik rumoeren
als kleuren zachtjes
vloeken met elkaar
soms zet ik het mes
met veel misbaar
in de pigmenten als
zij elkaar niet wensen
en denken ieder weer de
eigen gang te kunnen gaan
dan schuif ik de
lijnen genadeloos
terzijde dek met
maagdelijk wit het zicht
en ga…
Wankel perspectief
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 gedwongen door de werkelijkheid
zoomde ik heel anders in
en veranderde daardoor
het mij vertrouwde vergezicht
zo kwam de einder in het zicht
maar ik zie niet scherper, nee
zonder contouren wijdser, grootser
als in het ijler lentegroen
alle obstakels zijn vervaagd
het voelt alsof er dieper diepte is
de verte deel van mij
de toekomst…
In schemering vermeden
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
518 dank zij het zachte licht van ochtendgloren
laat ik in 't eerste zwakke schijnsel
het ongewisse toe, het onheil
teruggebracht
tot tastbare contouren
verhoudingen die in het donker
zo beklemmend zijn
de loden dagen
die gemis weer boven halen
het lege duister in mijn bed
pijnlijk verlangen en
paniek voor dat wat eindig is
dat alles wordt…
ondervinding
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
557 je oude huid spreidt zich over de lakens
en met een pen trek je contouren
over continenten
jij zocht ze nimmer op
in het niemandsland staat een huis
met het licht nog aan
doch jij gaat vanavond buiten slapen
onder de nieuwe maan
op het koude steen
kijk je naar het leven ginds
de uiteindelijke stap uit je lichaam
een hemel…
fragmenten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
452 , een gestalte voor mij uit
hier in dit niemandsland, tastend door
de achterkamer van het daglicht
ben ik in het midden van mijn afwezigheid
meer verloren dan ik kan vergeten
oprapend, paden kruisend, tegen
de richting in gedachten weerleggend
hersenhelften verbindend zodat
ongedeelde nabijheid ontstaat, dan
schimmeren ergens contouren…
Rue Georges Thone
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
260 In een hoek van je salon
de contouren van wat
ooit een fotokader was.
Je moeder, jij op haar arm
zij lacht breed, jij huilt
je wou niet op de foto.…
Mijn oude stad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.070 In de nevelige vroege morgen
Nestel ik mij in warm nat gras
En staar ik naar de zon die ras
De resten van de nacht doet worgen
In de verte zie ik contouren
Van mijn oude stad, het doet deugd
Zij herbergt mijn begin en jeugd
Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren
Ik zal later haar schoot betreden
De wijken waar ik ben groot gebracht
Rouw…
Gevleugeld woord
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
511 het heeft mij
altijd verbaasd
hoe zacht jij
kan praten en
toch uitstekend
verstaanbaar blijft
natuurlijk
speelt articulatie
een grote rol
maar ook jouw
gezicht zit vol
kleine lieve hints
het is geen raden
maar meegaan in
de flow en taal
weten waarin
het gevleugelde
woord woont
zo ontdekken we
de contouren van
boodschappen…
Zomerzonnewende
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 ik heb schaduw
losgemaakt van
mijn bewegen
kwam mezelf
te vaak tegen
waar rust
verblijven weinig
inspannend maakt
zie ik eindelijk mijn
evenbeeld weer staan
het kaatst de
contouren van heden
zonder overigens
in controversiële
details te treden
op deze zomer
zonnewende puzzelt
mijn geluk want stilstand
en bewegen komen nu
nauwelijks…
schipbreuk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
613 Contouren van geluk welke vervagen in de mist
wanneer jij weggaat en mij achterlaat
en ik met mijn levensschip onderga in de oceaan van eenzaamheid…
Open kaart
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
463 je handen
speelden met geheimen
die ik in je ogen las
hun aanzet
stond in de lijnen
die het leven jou ooit gaf
een open kaart
is nooit gespeeld omdat
het bestaan geen fout vergeet
wij zijn gaan lopen
hebben het verleden opgebroken
en de obstakels geslecht
een nieuwe weg
met strakke contouren
is door ons aangelegd
in het perspectief…
Overschrijden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
496 Ten lange leste de brokken
niet passende puzzelstukjes
op een lichte glooiing
met eenrichtingsverkeer
Het contrastrijke vervaagt
achter de vloeibare grens
van adem en waden
contouren worden milder
Restanten van late bloei
verglijden nog even zichtbaar mee
het glanzen van voorheen dooft uit
maar het uitzicht blijft bewaard
de oneindige…
op de rand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
457 liggend onder een
schaduwrijke plataan
zag ik oogluikend
de vage contouren
van het wiegend
bladerdak
ik hoorde een haan
kraaien en ergens
blafte een hond
ik wankelde op
de luwe rand van
gaan of blijven
op de rand van
waken en slapen
zweefde ik
de diepte in
waar morpheus
met zachte hand
het maanzaad over
mijn knikkebollend…
Voorrecht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 De contouren zijn grijs en zwart
Ze doen denken aan de sluier rondom mijn geest
aan de afgrond waarin ik ben geweest
Maar deze donkere kleuren ontleden alle smart
Zij ontsluiten het zuiverste licht
Haar gedeeltelijk verschijnen
Alle pijn gaat verdwijnen
Door haar vage gestalte een nieuw leven gesticht
Raden naar hoe zij is in het echt
heeft…
Haar verborgen silhouet
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
645 Deze stralende middag
illustreert haar rijkdom op tafel
met contouren van haar taille
geprojecteerd door het Bourgogne glas.…
jouw koolstof brandt weer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
791 ik zie de schetsen
van je hand
jouw koolstof brandt
weer in verwisselbare lijnen
je verblaast het stof
en scherpe contouren
laten je hart weer in
het zichtbare verschijnen
zacht in pastel
ben je gaan kleuren
voorzichtigheid in rozerood
toenal proefde ik je geuren
je beeld komt op uit
onverwerkte contrasten
herboren laat jij je…
De laatste penseelstreek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
248 De geur van lijnolie vervliegt
terwijl de avond de contouren verzacht.
Een slotakkoord is geen stilte,
maar galm—
bewijs dat er muziek was.…
Wat licht
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
475 ik heb wat
licht genomen
om ook in het
duister van donker
te kunnen dromen
iets van
contouren te zien
minieme nuances
in vormkleuren die
contrastisch beklijven
waar zwart
in massaliteit
existeert wordt wit
na deze schepping als
wereld geaccepteerd
het is de zon
die als eerste bron
van licht het
bestaan aan ons
heeft geopenbaard…
Roet van mijn leven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
793 de kaarsen werpen schaduwen
die als doeken alles afdekken
de ramen glanzen vermoeid
alsof ze langzaam
in diepe vergetelheid
wegzakken
als je dan
je hoofd wegdraait
gloeit je haar rood
in het schemer
ik zie alleen contouren
en ben onzeker
over het bestaan ervan
jouw vormeloosheid
in de schaduwen
is de weerspiegeling
van mijn onkunde…
Zo goed als vierkant
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
461 Vandaag is het zwerk strak grijs
vierkant zucht de lucht eronder
is het erg dat ik stook met pook
met gein venijn iets anders dan
de dag te dolken, laat mij maar
links en rechts, voor en achter
contourig de liefde beschrijven
straffe wind in onmisbare humor
strak blauw uitspansel bewolken
het Chinees wit krijt kan wissen
zeer hoekig met mijn…
Begrensde vrijheid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
550 de angst gemaskerd
twee bruine ogen
spreken stilzwijgend
is het de traditie
die haar steels
volwassen heeft geschopt
blonde lokken verhullen
haar contouren, zo blijft
de kans op thuisbrengen miniem
welke inherent is aan
de onschuld vermoorden
zodat het stamhuis in achting zal stijgen
spreekt zij met verdraaide stem
al die vrouwen…
Koude schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Een maagdelijk witte nacht
geschilderd door van Gogh
met duizenden stippen
in reflecterende verf
geluiden dempen hoorbaar zacht
en in de verte bast een hond
wind streelt het dorre hout
langs contouren van boerenerf
van zilver schijnt de grond
in licht van wassende maan
die glans gaat in verstijfde water door
alsof alle leven stil blijft…
Een zachte mist
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
517 Op een plein blijven stilstaan
als een standbeeld
met een vaag verleden
toekomst nog onbekend
maar in elk geval stabiel
Mist kent geen schaduw
alleen gedempt licht
met tot zachtheid
vervormde geluiden
en daglicht dat vervaagt
tot essentiële contouren
Gedachten worden half doorzichtig
je zou er in kunnen verdwalen
misschien zelfs…
grijze ganzen in de winter
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
935 grijze ganzen kondigen de winter aan
ploegen voren in een angstige lucht
met daarachter de contouren van de dom
en de leegte van de stad na sluitingstijd
lege agenda in zwart leer gevangen
argwanend de onbeschreven pagina’s
wachtend op wat gaat en is geweest
de Alzheimers van de nieuwe tijd
vader en moeder nog even samen
als kinderen spelend…
De overkant
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
632 Contouren,
krijgen weer vaste vorm.
Het is de blinde regen die nooit verdwijnt.
Er is geen zon,
die mij beschijnt.
Het is de andere kant van de dag.
De droom,
die mij wegvoeren mag.
Het is de rand van de stad.
Ik woon,
in een boerengat.
Het is de schaduw van helder licht.
Zwart,
heeft een lief gezicht.…
Als dekbed
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
486 Jouw nacht wil ik zijn
als het dekbed rond jouw
prachtige contouren
Jouw ochtend ben ik
als in die fragmenten
van een voorbije tijd
't Middaguur slaat twaalf
hoewel de tijd slechts e-
ven lijkt te haperen
Start volgt voortvarend
uren worden groter
glijdend in de avond
schrijdt de tijd voort
tot in de nacht die roept
dat mijn…