655 resultaten.
Weerloos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
681 Weerloos en onmachtig
zo weinig gehoord
zo weinig gezien
Onbestaanbaar en onwetend
Roepende in de woestijn
Geloven, in wat nog
Hopen op anders
Opstaan in licht
Vergeten in de nacht
Maan, de gids
Zon, de warmte
Samen in de groei
Tot het einde toe…
Achter op de fiets
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Trouw loop je
Naast mij
Kameraad voor
Het leven die altijd
Bij mij is
Zodat ik nooit
Meer alleen ben
Als ik in mijn
Eigen brein verdwaal -
Het is warm in onze
Zelf geschapen woestijn -
Met een flesje water
Achter op de fiets
Overleven wij de
Droogte die bijna
Onverslaanbaar lijkt…
dag en nacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 vandaag de
storm die
omver blaast
wat op zijn
weg komt
mijn mond een
smalle streep
jouw verre
verwaaide
glimlach
vannacht de
stille dans van
een spreeuw
vloeiend
boven de
woestijn
ik leg het
harnas af
je glimlacht
me dichterbij…
In mijn hemd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Je lag als een sfinx
in de woestijn :
peilen naar jouw gevoelens
ontweek
je
onberoerd en de tijd trotserend,
overstromingen van het leven negerend.
Piramidale ontzag had ik !…
Ochtendkou
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
470 De kachel aangedaan
water voor thee opgezet
stukje gember in plakjes
drie voor jou en twee
en een half voor mij
Buiten waait de wind
stuift het zand
de Kalahari woestijn maakt
zich hoorbaar en jouw stem
zingt een ochtendlied…
Droge olifant
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
890 de dorst werd nu wel erg
Na heel veel denken wist ze het
het waait vaak hard in de woestijn
dan verschuift het zand de bergen
dat zou het vast wel zijn
Ineens kon ze het water ruiken
het was nu heel dichtbij
was haar gevoel toch goed geweest
en trompetterde ze blij…
Een kind van God....
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.097 Voel regendruppels
vormen tot de zilte zee
die over mij valt
Ik zal haar splijten
tot enkel aarde droger is
dan de woestijnen
En dan zal je mij
geloven op mijn woord
dat ik, ja ik
een kind van God ben...…
Getekend
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
933 Schoonheid gestold
in diepe lijnen
De huid gegroefd
als regengeulen
in woestijnen
Onder de grijze
wenkbrauwbogen
de ogen, twee poorten
naar landkaartloze
onvermoede oorden
Waarin het weten
- tot wijsheid
geworden pijn -
de glans verandert in
patina met matter schijn…
Mijn schip Het Hart.
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.141 Mijn schip Het Hart
vaart over golven
De golven van
een grote zee
Waar kom ik uit en
wat kan ik geloven en
is wat ik zie
geen waanidee
Mijn schip Het Hart
vaart door woestijnen
brengt mij in oorden
waar niemand
ooit nog is geweest
Ik vraag me af
ben ik nu
nog te benijden
of is mijn droom
te mooi geweest?…
Alleen voor jou
hartenkreet
4.2 met 53 stemmen
6.079 Als een stem die roept
uit de woestijn na dauw
met bloemen in het haar.
Als een rots die splijt
door zachte dwang
en naar het water reikt
Als een kind dat lacht
al spelend leeft en nog
geen zorgen kent.
Als een mooie bloem
met zorg gekweekt
die fijne geuren geeft
zo wil ik zijn
alleen voor jou.…
Agnostisch
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
917 In oerwouden en woestijnen,
op rotsige hellingen
en onder het oppervlak van elke zee;
al duizenden jaren
verbrokkelen zuilen.
Geen vesting
kan ons beschermen
tegen het verdriet dat we voelen
in het aangezicht van tijd…
Moeder & Zoon
snelsonnet
3.2 met 8 stemmen
764 Er schijnt daar nogal wat woestijn te zijn’…
Rijmend breekijzer
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
445 Als droogbloemen hangen gedachten
op betere tijden te wachten
inspiratie voor zinnen en woorden
lijkt iets voor verborgen oorden
Als zoeken naar oases in een woestijn
negeren helpt niet want leegheid doet pijn
in afwachting van de geest in de pen
dit rijmend breekijzer als broedhen…
Glimlach
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
562 Een glimlach bezie ik
niet als een spiegel
wanneer ik naar mijn kooi kruip
ben ik onderdanig in de liefde
van mijn zelf verzonnen werkelijkheid
maar dat zegt alles
over de onbereikbaarheid
van mijn geneugten
wanneer ik jouw glimlach zie
ben ik als de struisvogel
ik steek mijn kop in het zand
van een verdwaalde woestijn
nog alles…
rode draad
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
887 door de wolken stof
dans ik in de vergetenheid
suikerspinnen kleuren
de zoetigheid van wonden
stoplichten zijn enkel rood
een teken om eens stil te staan
het web te overdenken
en een rode draad te vinden
de wegen in de woestijn
onvindbaar door de storm
en denk je het te zien
dan leek het even zo te zijn…
Dualisme
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.440 Ik ben het oerbos en de woestijn
met onverwachte mijnenvelden
het strijdtoneel zonder helden
een slachtblok voor de kastelein
die slechts tapt en nu ook leert
als het vloeit, valt het verkeerd.…
Vlucht naar de vrijheid
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
705 Over bergen en obstakels
geen zee of meer
die je vrijheid beperken kan
vlieg over oceanen
grote vlakten en woestijn
naar waar je liefst wil zijn.…
Drachtig
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
837 Een doornig veld, veel geel en bruin
droge wind als vanuit de woestijn
traag beweegt zich een geit
in dit door mensen verlaten land
Er hangt een bel aan haar nek
klingelt als zij het laatste groene blad
van een armetierige struik berooft
de dag wordt zo systematisch opgekauwd…
Winterzonnetje
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
542 M’n voetspoor loopt oneindig dood,
met achter me een gouden eeuw
en voor me grijnzend, grauw en groot
woestijn van louter lege sneeuw,
die ik in stilte toch bemin
hoezeer ik ook iets anders schreeuw.
In leegte vind ik doel en zin.
Er zit een vorm van schoonheid in.…
Mijn boeken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
560 Boeken over mensen
over hoe zij op hun zoektocht gingen
rivieren waren onrustig en breed
zeeën waren diep en wild
woestijnen waren echt droog
zelfs geen fata morgana verscheen daar voor hun ogen
hun strijd om te overleven
over deze mensen en hun reis
verhaalden mijn boeken
maar zij zaten op hun Ikea bankstel.…
Festijnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
462 Een woestijn van woorden
waar iedere korrel anders uitgesproken wordt
ze liggen daar, hoe kan het ook anders,
als los zand aan elkaar
ze worden ieder de wereld ingeblazen
zullen zelfstandig verder razen
en maken de mooiste refreinen
op allerlei dubieuze dan weer reuze festijnen.…
De steen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
499 De steen ligt daar al een eeuwigheid
nooit kon hij zijn verhalen kwijt
aan de reizigers die hem links lieten liggen
het is ook maar een steen
hier gekomen toen hier nog zeeën waren
gebleven toen woestijnen het overnamen
leg je oor eens te luister
hoor hoe de wind golven van water
en woestijnzand opjuinden
de razernij van de natuur.…
hunkering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
507 ik voel mijn ledematen verdwijnen
tot ik uit louter gaten besta
aan het einde van de gang breekt
geen licht, noch water in woestijnen
wolkenstranden zijn leeg, nergens
zie ik je gaan, het zout van een traan
eindeloos water om te blussen, dan
droom ik verder in mijn zachte kussen…
Ik Pas
snelsonnet
3.5 met 4 stemmen
701 Bij Noach plensde het wel veertig dagen,
Het volk trok veertig jaar door de woestijn,
Ook Jezus moest daar veertig dagen zijn,
Een zware proef waarvoor Hij ruim zou slagen.
De vergelijking gaat natuurlijk mank,
Maar ik blijf veertig dagen van de drank.…
Gehoord.
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
459 Dat woord
in de woestijn
waar de zandkorrel
in de meerderheid is
in de lucht
waar door ijlheid
klank niet weerkaatst
het woord
dat met water
in de maalstroom
verdwaald kan raken
in het nieuws
waar het alledaagse
het eigenlijke vervaagt
dat woord
in het gehoor
tussen alle klanken
kan levens verankeren.…
leemte
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
520 nacht werd woestijn zonder oase
bergen verbrokkelden tot vallend gesteente...
als lawaai oplost geeft dat stilte
licht dat wegkwijnt wordt duisternis
warmte die wegebt wordt kilte
en wee je gebeente als jij straks verdwijnt
ontstaat er zooo'n leemte…
Episch
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Lawrence of Arabia die de woestijn in trekt
een iconische film uit vervlogen tijden
waarin echte mensen op echte kamelen rijden
zonder expressieloze robots of special effects
de beste acteurs die in een episch verhaal prijken
een lust voor het oog, daar blijf je naar kijken…
Voorschrift
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.422 ontgin, waar niemand
vruchtbaarheid vermoedt,
elke woestijn heeft zijn wel;
geloof onafgebroken:
hier móet water zijn;
uw enige toeverlaat
zij het woord:
‘o, bolwerk, o, citadel,
bekleed mij met
een nieuwe mantel,
laat het firmament
mijn huis zijn,
zorg, dat mij niemand kent.’…
rode rozen in woestijnen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
926 ze strijkt
met pen
teer teder
zwijgend
precies concies
op perkament
fragiele streepjes
trillen
van zonder
woestijnen eeuwige
stilte
verlaten verlangens
zanden verstuiven
bloem en palm
zij tooit zich
in roos in jurk
eeuwig haar zand
nomaden
zwerven
zwijgend
langs haar
haar rode rozen
ogen geloken
versluiering
zware gewaden…
Gevecht in de woestijn [sonnet]
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
942 De gedwongen discipline
Als een tergende woestijn
Je kruipt en verbijt de pijn
Onnadenkende machine
Zoute druppels - tranen en zweet -
Je blik staat strak vooruit
De stilte is pijnlijk luid
De horizon – oneindig breed –
Millimeter lijken kilometers en vormen samen een meter
Fata morgana’s fluisteren, ‘Wat een flater!’…