2289 resultaten.
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.593 Een koel, blank kleed dat verre strekte
En velden wijd en weien dekte;
Blanktrossige bomen daar geheven
Leken in zilvermeer te leven.
Zilver was 't al. De duinen lagen,
Als reuzen door de slaap verslagen,
In glimmend pantser breed ter neder.…
Het jaar 2000
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
515 De verre toekomst.
Bij ons in de buurt is er een restaurant met de naam
“in het jaar 2000".
Ooit was dat een hypermoderne naam.
Nu staat die “2000” voor traditie en ouderwetse degelijkheid.
Al meer dan 17 jaar een referentie.
Tachtigers, die nu kunstgebitten hebben en valse heupen,
dineerden er de vorige eeuw al.…
Beschenen stadje.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 Het stadje op het verre veld
beneden ons, in mist verscholen,
heft zijne toren, half verholen,
in 't licht dat met de mist versmelt
en door de gouden schemer snelt
het vlottend schaduwig geweld
der vlugge wieken van de molen.
De hemel, wolkeloos, omvat
de prille tere zuiverheden
van licht en lucht te saamgegleden.…
moederinstinct
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
609 dicht met vertoornd hart
de overvloedige tranennevel wit en grijs soms crêmezwart,
tot haar bloedvaten klaren de iris in blauwwitte levenskoralen
en als de zon dan komt pralen, kan ze weer diep ademhalen
de maan wil ons glinsterend zilverig de slaap voorhouden
haar kinderen slingerend naar ‘t diepe oogzwart
eigenlijk zou ze het liefst het verre…
Vredige kerstnacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 klokken luiden door de stille nacht
Loopt hij eenzaam door de kille donkere straten
Hij komt van ver en niemand die op hem wacht
Hij moest huis en haard en familie verlaten
Nu loopt hier verdoold als een ontheemde
Nergens wacht een rust plek of een warme haard
Hier is hij slechts een paria niets dan een vreemde
Slechts herinnering aan ‘t verre…
Vergiftigd.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 Ik zeilde ook eens naar 't verre dromenland
En toefde een poos, doch mocht niet lang daar zijn.
Droef toog ik heen van 't zegenrijke strand.
Sloop daar een slang? Was daar de lucht venijn?
Verried me een vriend? - O wist ik welke hand
Die druppel gif goot in mijn levenswijn!…
Moeder Meera op tournee in Europa
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Eilandje van verstild geluk, verre van de roes
bij een dronkaard of eigen aan een dromer
en zelfs anders dan een hapje paddo santo,
restant uit Gaia, de oercultuur van weleer:
vandaag, staan yin en yang naast elkaar.
In mij, zo vredig, mengt zich lauw water
met het theater van Siberische luchten,
een oase van turquoise.…
WACHTEN
poëzie
4.7 met 3 stemmen
859 Koele woudgeur woei van verre bomen,
't Gouden zandveld stuivelde in de zon.
'k Dronk mij zalig aan de zoele aromen.
't Blauw omvloeide me als een weeldebron.
Heden, stralend, zou de liefste komen!
't Ware leven sprookjesmooi begon.…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 bevroren geweld tot ijskristallen,
dan zou de oude zon zich uit een
verrukkelijke hemel laten vallen
in de krimpende schaduwen van de
morgendauw omlijst door stille woorden
zullen altijd in ieders armen rusten
sporen wat ons verlicht en wat zich uitbreid
als we de helderste sterren gadeslaan
een gouden stip aan de horizon van
verre…
Genadevol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 momenten
in de jacht naar meer en meer
waar de toekomst staat voor de
ingebeelde rust van avondrente
het enige wat uiterlijk raakt
is het harde hout dat mijn oude lijf
draagt boven de zwarte aarde,
wijl mijn vriend wat kuiert en snuift
hij voelt ten volle aan wat mij overkomt;
in zijn aard is het een natuurlijke waarde,
er is ook een verre…
Gelijkenis?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 De stoutste dromen die ik droomde
bleken contouren van een oud verhaal
beleving opgeklopt tot Kathedraal, die
oprijst uit de schimmen van vergetelheid en
van de tijd, die onverzadigbare gastronoom,
in zijn meedogenloze paukenslagen van
herinneringen aan chocolademelk, wat langzaam
uitdooft in het verre licht van mijn
jeugd, daarachter…
Omwentelingen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
468 Wij telden de tijdspassen
in elkaars hand om naar
de verre horizon te kijken,
er bleven waterstromen
achter op het strand
het waren onze gedachten
die het watervlak raakten,
samen met de rimpeling
van de oostenwind in elke
plas zagen we ons evenbeeld
vertragend in het schuim
van golven, in een uurwerk
die ons oneindig leek.…
Zomer in Boekarest
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 wang die schaamrood kleurt
Wij delen water en een gele pruim
uit Chili, door Pablo Neruda omschreven
als jonge tiet met tepel, naar beneden
hangt, vanwege zwaartekracht of opricht
verlangend naar het warme zonnelicht
Wij wisselen kussen uit en luisteren
naar vogelgezang en het deinen
van bladeren aan de jonge takken
Zij voorspellen een verre…
Gedachtenvlucht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
468 geen dynamiek, geen vaart erin
niet markant, nogal versleten
om direct weer te vergeten
Kijk daar doorheen en zie
gedachten, dromen, fantasie
vlieg mee met mijn gedachtenvlucht
achter de verste blauwe lucht
voorbij de landen die bestaan
het vlamt en knettert
en vonkt en spettert
de geest is vij,
vlieg naar de maan
Voel het aan, op verre…
Onverantwoorde gedachten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
501 het was nog een baby’tje van nog maar een paar maanden oud
maar in plaats van dichter te gaan, of om te keren,
bleef ik staan
ik bleef stokstijf staan
en pas toen zag ik het
ik moest mijn ogen afwenden
zo lelijk was het
ik begon te rennen
te spurten, weg van de baby
dit was geen baby
dit was een afschuwelijk monster
eenmaal hij in geen verre…
Halte
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
646 persoonlijk zijn
je wilt ontkomen uit de greep die blijft belasten
en als je denkt, nu is het de juiste tijd
je bent gevangen in gedachten
een ommekeer werd wéér verspeeld
en wat je stoort, je ziet het eindpunt gloren
maar elke halte blijft er één waarvan je weet,
dit is de weg de tijd is rijp die stap te maken
bevrijding lacht je al van verre…
De twee bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 Maar het plaatje intrigeert me:
twee bomen die de ruimte attenderen
dat zij hier heersen, de verre blik
hypnotiseren met hun kracht -
overtuigend de akkers symboliseren:
wat hier groeit is nooit geëvenaard!
Hé, daar komt wat aan:
een open koets met bruidje.
Vonkende blikken aan luxe auto's,
joelende jongeheren met hoeden...…
Lentelied
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 zwemmen
in de stromende stroom
en worden gevolgd door
snelle snaterende eenden
Bewegingloze bomen hunkeren
naar hun bloeiende bloesem
en wachten waakzaam
op hun beweeglijke blaadjes
Vogels vliegen drukdoend
en driftig af en aan
zoekend naar veilige plekjes
voor hun nieuwe nestjes
Wollige wolken
drijven dromerig voorbij
op weg naar verre…
Vertering
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
529 van het geblaat achter de strook bomen
van de wadden, de wijdte
de oplichtende zandvlakte in de verte
de vele vogels,
de vuurtorens
de oude huisjes met bloeiends
op de stoep
de verschillende kerkjes
de kronkelende weggetjes
het groen
de boeren die hun eten te koop
De volle maan boven het verre veld tussen de twee beschermende bomen…
Godeneiland
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
522 Voor een rode avondzon
de aarde
Beschilderd als een grote
lampion
Met donkere valleien en vulkanen
Smaragden sawa's, jadegroene
meren
Zacht wiegend in de blauwe
hemelzaal
Op verre eilanden hebben
regenten
De vreemde heersers eeuwenlang verduurd
Maar binnen kratons bleef het oud geloof
Zolang de dwang der rituelen
duurde…
Hendrik Marsman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Waar wolken zweven over verre polderland
in alle rust het vee daar graast in vette weiden
Het riet in golven wiegend langs de waterkant
Daar zie ik bootjes zachtjes over water glijden.
Dan denk ik Hendrik Marsman had echt groot gelijk
Als ik zo rondom naar het kleine Holland kijk…
Europapa Zeus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
475 Vanaf Olympus' hoogten kan hij dromen
Als hij zich neerwaarts spoedt in verenkleed
Of dierenvel voelt hij zich nooit ontheemd
Dan zijn fata morgana's nimmer vreemd
En kan hij bij de verste schonen komen
Zo viel zijn lustig oog op
de godin
Der jacht of maan in verre weidse oorden
Vaak ongezien, dat geen hen zag
of hoorde
En heimelijk…
ZAARTPARK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 modderpoelen bergen
reine kraamkamers
van broos komend leven
langs rietvelden wordt
het riviertje Aa of Weerijs
licht aangeraakt
door verdwaalde vingers
van bergbeken
op sommige plaatsen
borrelt zijn versnelde stroom
rondom zware stenen
boven de grote siervijver
oogt een lange smalle brug
als de enige weg
over het ravijn
uit verre…
VAN DE BELOOFDE HELPER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
444 van de wind het gieren
Er viel nog niets te vieren
Voor wie in Hem geloofden
Het was wel even schrikken
De angst was goed te lezen
Uit ieders diepste wezen
Getormenteerde blikken
Maar toen de wind ging rusten
Was het dat allen spraken
In één taal van hun taken
Wat de gelederen suste
Vol geestdrift, vuur op tongen
Trok men naar verre…
Is dit het paradijs?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
188 Ik zag schimmen die weken
als vogels op hun verre vlucht
die op dinosaurussen leken
bloed doorlopen muilen van moordzucht.
Rampen die mijn zinnen wisten
steeds weer steden omgeploegt
kinderen die hun ouders misten
en de draken reageerden vergenoegd.…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Ik ben weer het spelende kind in de duinen,
te klein om de verre horizon te verstaan.
Te groot om de korrels van zand te verzuimen,
gevangen in hoe de getijden vergaan.
Zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen,
laat het land van mijn hart nu jouw schip mogen zijn.…
Naakt en alleen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
157 die je moest ontberen
als wind die bloemen kust met zachte vlagen
een middagzon die over ons blijft waken
terwijl de uren traag de tijd verteren
maar nooit is er een ooit in het heden
het oude missen knaagt aan nieuwe liederen
de weemoed blijft de harde rust ontwrichten
misschien mag jij weer vrolijk buiten dansen
met dichtersvolk in verre…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…
EEUWIG LANDSCHAP
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
95 Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht,
de zon verdwijnt achter de verre horizon.
De wereld wordt een droom, een vergezicht,
terwijl de avond langzaam verder komt.
De vogels zwijgen boven 't stille land,
de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht.
De avond raakt de wereld met haar hand
en legt haar stilte op mijn gezicht.…
Ik ben mezelf gebleven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
12 Geen mens kan de getijden haastig spoeden,
verandering is een diepe, verre zucht.
Ik ben met milde trots mezelf gebleven,
geborgen in de traagheid van het leven…