3011 resultaten.
Waarvan akte
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
628 ik draag voor
in een ‘acte solitaire’
getuig met heel mijn lijf
van groen, van gras
van de lach, ginds ,
zo dromerig ver
in een gastvrij verblijf
mijn uitgestrekte handen
schilderen luchtcirkels vol
zover ik maar kan reiken
sluit velden daarbij in
en bosranden als kantelen
van burchten
opgetrokken in eiken
waarachter mijn…
jarenlang ritueel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 hij wacht al op haar als ze plaats neemt
voor de spiegel
al die jaren samen en nog steeds elke
avond als de gordijnen sluiten
ze zich terug trekken in hun eigen privé
vertrekken, hij als een kind zo blij
een voor een trekt hij de spelden uit haar
opgestoken haren
sterke haren, heerlijk geurende haren
hij houdt ervan hoe de zware pracht…
'Breek de stilte' rond partnergeweld...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
794 Ontstelt in bloot zijn
gaat haar lichaam sluiten
schaamte wordt haar eindeloze vlucht.
Verward ontdaan van zekerheden
nog slechts verwant met beeld in schaduw...
En nooit meer zal zij zijn....…
Pijn...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
478 frisse water met alsem besmeurt
verhitte zenuwbanen ontvouwen Satans plan
walm van puin over het doodse veen
bevende vingers betasten het moeras
kwaad doortrokken halmen beemdgras
wazig zicht van tranen en geween
tijd versnelt tot eeuwig duren
moe getergd, de hoop vergeten
de gang van trage, trage uren
hoort iemand holle hulpkreten
of sluit…
Met de Noorderzon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
707 lichaam
naar feesten van alledag
door onbeschaamde tuinen, felverlichte etalages
langs de stilte van het ommuurde bed
op de fiets, voorbij het uitdijende heelal
met de scheur door het servet dat geen laken kan zijn
met het vliegend hert naar het land
van de timmerman, bij wie thuis de kastjes scheef hangen
van de onbekommerde, die de ogen sluit…
onder dak
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 midden op de dag waren
we onverwacht onder dak
ergens in ons leven
in het kruis dat schemerend
over het patroon vloertegels sluit
teken van geloof
warm licht
zonneveren in het schip
stoelen op paden
aan een straat
recht ontvangen genade
je hand wandelt even
over een rij kaarsen
waaraan donzen vlammen
ontspringen
voor bescherming…
Zonsondergang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 Jouw lichaam straalt wat de zon aanduidt
als ik mijn ogen bij zonsondergang sluit.
Jouw parfum herhaalt het kippenvel op mijn lijf.
dat is het gevoel van de persoon die jij blijft.
Zoals de eerste ontmoeting bij zonsondergang
met de laatste symfonie door vogelgezang.…
Te gek voor woorden II
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 het golfplaten dak
klompen op de stenen komen dichterbij
hij was niet gek, het waren de ogen
van de opgezette fazant
ze keken hem priemend aan, hij heeft ze
uitgestoken met een aardappelmes
ja, dat heeft hij gedaan,
vloekend vliegt hij op
tegen de onbekwame, de gegeselde en de gek
een vogelteken
verwijderd van zijn laatste zomer
sluiten…
Zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 Rustige Sint Jansnachten
die het licht bewaren
voor komende dagen
mystieke verbonden sluiten
als zachte nachtzoen
bange bloemen belovend
aan de einders tot
het noorden toe
feeërieke vuurvlinders
te laten dansen.…
Nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
467 Het is niet alleen
de stilte die nu langzaam
zijn entree heeft gemaakt en
de dag indigo kleurt in
zwoele streken gestreeld
door de nacht
Die slaap laat aantreden
en ogen doet sluiten
Het verkeersgeluid verstomd
De lichten dimmen
Zacht
Niet alleen 't
laatste rondje met
de hond langs het park
wat zo anders geurt in duister
en…
- Nazomerweelde -
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
932 Rozenbloemenweelde in nazomer
wekken verbloeide nabijheid op
sluiten liefdevol de armen rond mij heen,
Ik voel het..…
IJsbloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 De kosmos sluit
een verbond van dood en leven.
Geen schepper in dit ijzig oord,
in den beginne was geen woord.…
Ontwaken
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
764 Vuur ontspringt mijn hart
als ik je in mijn armen sluit.
Je opent je ogen,
gelukzalig glimlach betovert je gezicht,
een hart gevuld met liefde.
Twee maakt één,
warme hartstocht van oprecht geluk.
Want jouw aanwezigheid
tovert een lach
op een immers grimmig gelaat.…
Het verbloemde hart
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
443 Antwoorden ontbreken
tussen muren die barsten
ramen zijn geen schilderijen
achter deuren die sluiten
bomen hebben meer vragen
dan eenzame huizen
boven kelders vol boeken
de goden verzoeken
je brengt het verbloemde hart
naar de zomer van de antieke boom
bij het bloemengraf in doodse stilte
deze warme lentedag
in maagdelijke warmte omhelst…
Uniek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
883 Enzaamheid
jezelf afsluiten
je voelt je anders dan de rest
liever sluit je de wereld buiten...…
Bij de waterval
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.113 Wie voedt hier de witgouden waterval
met klatergeluiden, strijkt met hemels licht
over de achtergrond, sluit schaduw in en uit,
voert met volharding het heldere water
van grote hoogte af? Er speelt wind door
het gordijn, alsof een hand de bron zoekt.
Witter kan water niet vallen, in alle puurheid
opengaan.…
Toen zeiden ze, die hersens van mij
gedicht
3.8 met 4 stemmen
2.560 In greppels en holen wachten de verbanden
tot het tijdschrift zich sluit. Zet ik mijn bril op,
voor de zekerheid schrikken de duiven.
Want de begrijpelijke zin verplaatst niet
maar de onbegrijpelijke zin verplaatst.
We hebben je tot de hemel gebracht, nu zoek je het zelf maar uit.
----------------------
uit: Ja Nee (2017)…
NIET BANG ZIJN
gedicht
3.0 met 5 stemmen
4.686 Niet bang zijn, niet bang zijn; stel het bang
zijn uit, en op het moment dat je bang zou
móeten zijn, sluit het water zich onherroepelijk
om je heen. En overal begint weer leven:
kolderiek, lach maar — je zit er middenin.…
liefde kiest niet - zij vindt zich
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
643 liefde selecteert niet
op kleur nog geslacht
sluit niets en niemand uit
ze geeft zich gewoon
liefde is als de rivier
die het niet schelen kan
wie wanneer haar water drinkt
als zij maar stromen kan
liefde is als bloemen ook
die van nature geuren willen
voor iedereen die het ruiken wil
als zij maar bloeien kunnen
liefde is nieuwsgierigheid…
Blonde lentekind haren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
445 daalde en speelde
met vleugjes wind je
blonde lentekind haren
je danste de pas en
het uur van de dag bewoog
op het ritme van woorden
in je aantrekkelijke lach
was een verschijning
als ultieme voorjaarsverfijning
in oplichtende kleuren die
uit wit geboren leken te worden
in eigen regie liet jij rust
in stilte vervliegen na het
sluiten…
burn-out
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 gevuld
met afgrijzen en waardevolle
prutsige beloften
niets kan waar zijn, wat ik
zie zijn schepselen die
mijn geest bevolken
wat ik hoor zijn stemmen
die me verachten, die zich
groeperen tot een carnavaleske
vertoning, weliswaar kleurloos
maar wel met de drang om mijn
silhouet te bekrassen met alle
nijd van de wereld
voor de rest sluit…
meer dan ooit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 je verdween ’s ochtends
naar de overkanten tijd
terwijl starend uit het raam
ik zocht naar woorden
waarmee ik zeggen kon
hoeveel ik jou nodig heb
je vertrok stilletjes
zonder de deuren te sluiten
naar de kamers van liefde
die ons elkaar verbonden
dus mis ik je meer nu
meer dan ik eerder deed
je voer in je eentje weg
uit wat mij haven…
(On) volmaakt?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
572 Het is misschien
volmaakt geluk,
waar het al
enige maanden
aan ontbrak,
dat hield ons
vast in het
onvolmaakte duister,
bewoog door
de ether en riep
het over zichzelf
uit, het lijkt wel
of de winter de ogen
sluit uit ongemak.…
Lichte versie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
391 speelt met de sneeuw
Achter het raam aan de overkant
kijken kinderen snoepend
naar het warrelende ballet
de zilvermeeuwen in het wak
dat ze open houden, witte
dobbermeeuwen in zwart water
en op het ijsgrijs rondom
stappen zwarte vlekken koet
door de witte vlokkenvloed
de lichte versie van de nacht
er blijft niet veel over
de wereld sluit…
Gevormd uit een klompje klei
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
427 Ik loop
naar het venster
en sluit de
duisternis buiten
tegelijk
met de room gekleurde
glanzende gordijnen
van satijn
het binnenste
van mijn ziel
de woonplaats van
het nimmer uit te doven licht
de adem
van Zijn Woord
waarvan
wij woorden maken
in een
gedicht
in blijdschap, wanhoop
of ontsteltenis schrijven
bij Uw licht…
Zin in Leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
414 Dat menselijke onbegrip,
daar sluit ik vrede mee.
Dat is mijn levenswil.
Ondanks alles kan ik ervaren,
dat ik me diep begrepen voel,
door het leven zelf.
Leven dat ons in leven houdt,
en tegenstrijdigheid begrijpt.
Mijn zinloos denken knokt niet langer.
Gaat mijn tegenstrijd niet langer aan.…
Honderd kranen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 Weerloos voor zulk bruut natuurgeweld
wil ik pakken wat mij kan helpen drijven,
maar ieder beeld dat aan mij voorbij snelt
vloeit samen in een kakofonie van geluid
met alle andere, niet één kan zo beklijven:
ik moet hopen dat iemand de kranen sluit.…
Bypasses
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
636 Verstoppingen op het werk
uitval en zuurstoftekort
afval in het bloed
Dus richt de directie zich
op de toekomst en sluit ze
deuren en ramen tegen
muggen en motten
Bypasses en bittere pillen
helpen niet, dus nog maar een
reorganisatie
We vergaderen, horen elkaar
kakelen, we kwaken onze kwaken
rekken tijd en hopen en vieren…
De kuddegeest
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
384 worden geboren
toch flitst
energie en humor
in ogen die op een
feilloze en jarenlange
communicatie kunnen
bogen zelfs ongezien
wel sluiert er
vermoeidheid in
contacten doet
alertheid een paar
stappen terug in het
flitsend attaqueren
waar afstand
al een vaste setting
heeft opgeëist en
associëren niet meer
alle vrijheid krijgt sluiten…
Het razen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Het stille leven ligt op het kerkhof
hiernaast, het nieuwe leven raast
erlangs over ijzeren staven
en dat maakt me gek, het dendert
door de kamers waar ik heb gespeeld
Ik haal ze leeg en ik rook ze uit
met Nag Champa, met tranen
in mijn ogen sluit ik de ramen
en toch worden de muren dikker
van het geraas, ze eten het op
net als ik, het…