2594 resultaten.
Keerkringen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 gaat het niet, de mussen, kwikstaarten
de struisvogel en schapen de hand het eten
als duif zo schuchter in het believen
de paarden stalden we onder de maan in
het hek van herinnering straks en later
staande tegen de keerkringen in te weten
wie we waren achter onze stilte wegend
dat het behoedende altijd en eeuwig
verlaten achter donker glas…
Dooi
poëzie
3.7 met 6 stemmen
3.917 plotseling zegt zij:
"Drink, nu ligt de zon in je glas",
en alsof zij het eeuwige leven gaf,
giet ik de brandende zon in mijn mond. -
Zij daalt in mij af,
zij gaat vurig en fonkelend in mij onder,
zij verdeelt zich over mijn aadren,
zij wordt een deel van mijn bloed.…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 gevangen in illusies
verworden ze tot spiegels van de ziel
Mijn tranen wellen op in jouw ogen
jouw mond spreekt mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen
brekend glas…
Wees maar niet
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
539 Verdraag mij niet bij daglicht
Bij gesprek over verf of glas
Verdraag mij niet bij zinnen of inzicht
Bij stofzuig, opruim, afwas
Verdraag mij niet in dagen
Vol paperassen en factuur
In inwisselbaar kleingeld
In goedkoop, goede koop, want duur
Betaald
Quitte gedraaid
Winst behaald
Hoogconjunctuur
Van vlam die flikkert
Maar nooit vuur!…
het masker
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
967 als ik de waarheid zou spreken
zeggen zou dat alles tegen zit
dat alles stuk ging
dat ik leef achter een masker
uren loop ik te ijsberen
probeer de dingen te overzien
proberend om de stukjes
samen te laten komen
m’n masker is breder als de Berlijnse muur
langer dan de Chinese muur
hoger dan een wolkenkrabber
en breekbaarder dan glas…
Bij het raam
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
633 een lange droom
nu is de winter
aan zijn overval begonnen
Het is te kort
zo kort
dit zoele zoete leven
het beeld vertekent in
de druppels op de ruit
onder mijn ogen
zaait
de tijd zich uit
ik koester zacht
wat mij van nu af
is gegeven
Er piept een schommel in
de tuin waar ik ooit was
Ik hoor een jongen huilen
achter het glas…
Binnenhof
gedicht
3.5 met 19 stemmen
7.435 Het stille hart van wervelwinden
in dit glas water, Nederland,
waar ik mij steeds terug moet vinden
naast dagtoerist en demonstrant.
Bestaat dit echt of zijn wij spoken,
figuren dansend hand in hand,
gedurig in koud vuur ontstoken
door woorden van dor zand?
Ga maar bij dichter, boeren kijken:
hun taal, hun grond, vast in de hand.…
Boodschap van de nooit aangespoelde fles
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
584 Op de eerste kust stond de man met de fles
hier waren de verlangens, de wensen
de boodschap, de zoektocht naar de mensen
vaartuig van de ziel, een diep snijdend mes
Gevat in groen glas bereid voor de reis
naar zeeën waar de zon nooit ondergaat
langs tropische vissen, bergen van ijs
tot het land waar water haar achterlaat
Op de tweede kust…
Ligtuin ?
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
619 Het lijkt een laatste zomerdag,
waarin ik het weinig zoek, het
niets uit een botanisch boek,
waaruit ik met beide handen
had willen plukken, lanterfantend
geurend in het Heem, in mijn
ligtuin waar ik in mijzelf
kan liggen in elke houding die ik
was, zoals je sprankelend water
schenkt in een horizontaal glas.…
uniek
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
765 glimlach brengen
het zijn geen matrozen
in de diepte van duisternis, geen riviermannen
die meer schelp zijn dan steen
ik wil een spiegel buigen
in de stroming van de zee, vleugels openvouwen
boven de herinnering aan witte aarde
voor haar, voor haar
als een nabijkomende oever
en voor dat andere waarmee ze zilverkleurig licht
op glas…
In m'n eentje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
655 dagen gaan en dagen komen
ochtend, middag avond, nacht
opstaan, douchen, kleden, eten
en de katten niet vergeten
elke dag aan je gedacht
lachen, huilen, zwijgen, zingen
werk en hobby, fiets en trein
gewoon de dagelijkse dingen
voor het eten een glas wijn
wind en regen, zon en maan
liggen, lopen, zitten, staan
zomer, herfst, de wind…
Droom
gedicht
2.4 met 86 stemmen
21.908 Ik woonde in een speelgoedstolp van glas.
Zo'n bol waarin het sneeuwen gaat in dikke
En trage vlokken, als een kind hem pas
Heeft omgedraaid. Dat was me even schrikken.
Het gras stak stil en hoog boven mij uit.
De lucht was blauw geverfd. Ik zag het tikken
Van iemand vinger, zonder één geluid.
Er waren sterretjes, als speldenprikken.…
Queeste
gedicht
1.9 met 13 stemmen
5.986 .
------------------------------------
uit: 'Een koorts van glas', 2007.…
kerstavond 2012 zonder jou.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.388 Kerstdag twee is voorbij
De geur van het gourmetten blijft lang hangen,
Restjes weg…glazen leeg
Niet nog even samen een glas wijn nemen
En samen naar muziek luisteren
Geen kus…
Wat is het stil………
Door de trechters van de tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
989 Soms is er nog dat verlangen
naar de oude Linde waaronder ik
jou mijn woord heb gegeven
en waar het licht
teder om je bruine haar sluierde
langs vonkende ogen straalden
Toch bleek jouw tred niet waterpas
wordt nu mijn blik door jou ontweken
met een liefdeloos gezicht
Je hapert slechts nog geestelijke verval
met een leugen hard als glas…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.
Dingen zijn vlammend iconen
geworden: passerende wagens
tot praal, baasjes met honden
tot engelen glanzend, hagen
tot luchtig fonkelend kristal.…
Waar de tekst eindigt….
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
541 Telkens weer gebeurt het,
in een klein ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
maan ze hebben gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een beproefd ras.…
Meeuwen van de Grote Markt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Sta beduusd weer
Bij te komen
Van het werken
Met mijn handen
Onder kundige
Begeleiding van
De mensen van AT,
Die weten hoe
Mijn hersens te
Kneden door
Het werken met
Glas en draad
En zoals altijd klei -
' t Voelt alsof
De eindeloze knopen
In mijn hersenkabel
Wat ontward worden
En de pijn wat
Minder schuurt,
Sta…
O, mijn lieve Valentijn… hoe zou het zijn?!
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
828 Rondjes dans ik om je hartje
zo fragiel als breekbaar glas
Waren alle nachten samen
niet zoals de eerste was?…
Ik mijmer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
474 ik mijmer kringen in de vijver
zonnen in het gras
sculpturen aan de horizon
bladeren verwoorden
onuitgesproken zinnen
die kleur geven aan datgene
dat tot voorkort voor onmogelijk
werd gehouden, vooral nu
toch spreken tongen niet van het kwade
zoals dat serpent zou hebben geschilderd
verkiest zij blindheid boven roem
daar haar glas immer half…
Kwááák
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
469 De jonge klare was er koel en lekker
en nooit stond er een glas leeg op de kast.
En rond de klok van elven, vaste prik
stond Piet vanwege wat hij had genoten
meestal een beetje wankel op de poten
en in zijn stem klonk nu en dan een hik;
dat was zijn tijd om op de fiets te stappen.…
Waar teksten eindigen?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 Telkens weer gebeurt het,
in een klein ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
maan ze heeft gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een beproefd ras.…
Pieter Saenredam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 De lijnen op het platte doek verdwijnen
en scheppen ruimte, overdekte pleinen
van steen, van glas. Het orgel speelt, hoor,
een psalm van Pieter Sweelink. Een stoet
van zwarte pakken schrijdt daar plechtig
in gouden ochtendlicht en deftig
begroet de kleine hond. Waarom doet
een wolk het gouden licht verzwakken?…
Zwervende teksten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
458 Telkens weer gebeurt het,
in een ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
natuur ze heeft gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een geselecteerd ras.…
Geen tijd deel 3&4
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
533 Die me beknelt: ik voel me erdoor betast
Voorzichtig voel ‘k de grond, waar her en der ‘k
Nog glas en veren vind; ‘k ben niet verrast
Dat dit gebeurt: de molen van Tietjerk
Staat in de rouwstand: dit is duivels werk.
O, Swarte Prinsch, jouw geestverschijning was ‘t
Fantoom verdwijn!…
Krankkiplekker
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
767 Leven zonder sterven
zou zijn als glas zonder wijn
Uiteraard is de dood
nooit eens imaginair
zij is een verbinding
werkelijk reëel in ons leven
Zelf ben ik niet die vader
'k Verloor door ziekte wel een
voornaam deel van mijzelf
Er is immer connectie
absolute verbinding
tussen voor en tussen na
waarbij er altijd wordt
gelinkt tussen…
alles heeft zijn uur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
624 tafel
kruimels blijven over
gaten glippen ongezien
naar binnen in deze
rafelige dag
buiten kronkel je
je een weg
door de wei die
kleurt in zoveel
tinten groen
je loopt jezelf voorbij
verbeten zoek je
de draak
het veelkoppige monster
dat je pijnlijk uitholt
en de dood
buigend begroet
krassende kraaien
en een vallend glas…
Het beest
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
423 Onzichtbare angst
Houdt mensen gevangen
Ieder in zijn eigen blok
Van glas en steen
Buiten gluurt het beest
Wachtend op zijn volgende vangst
Onzichtbaar en dodelijk
Regeert hij ons leven
Hij neemt levens
Hij neemt banen
Hij neemt kansen op liefde en succes
Zijn hebberigheid kent geen grenzen
We werken aan een wapen…
de leegte van een herinnering
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
520 zo nu en dan is er even die
glans van een vervaagde
herinnering, het venster
ruw van oudheid met wat
glas waar het licht van schuwt
mijn zomer is de grijns van
de verniste wolken voorbij en
duidt mijn bestaan op de aflossing
van karma, niets tegenstrijdigs
verhaalt het verleden in het lijden
van telkens het ontwijken ervan
nochtans laaf…
Omlijsting (3)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
749 Beschermt achter het glas
geef jij mij een dynamisch inzicht in ons houvast
terwijl de aanraking van een afstand transparant voelt
mijn poriën zuigen jouw souvenir
door middel van verzachte tintelingen tijdens mijn bezinning
en trekt de spanning uit het lichaam zoals jij het altijd hebt bedoeld.…