2943 resultaten.
zesentwintig
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
628 de eenhoorn draagt nog sprookjes tussen zijn oren
in het schijnsel van de afnemende maan verdraait
een wolk zijn waarheid
donkerder
waar een zevenmijlsgevoel te grote stappen telt,
gegeven door het levenslange beeld van spiegels
die slechts één kant kennen
ooit zal de zon vertellen hoe het water valt
dan spiegelt er een beeld in vijvers…
Mensdom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
500 wat zich niet laat zien
of als machtige boom zijn lijnen in
het blad en hart blootgeeft, voelbaar
zichtbaar in doorgezaagde stam
de wind zingt in onze oren dat wij
moeten reflecteren in eigen nerven
daar wij amper weten wie wij zelf zijn
hoeveel nerven de mensheid heeft
doet niet terzake maar weten waar
zij huizen en voelen
de spiegel…
Schijn
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
699 Ik keer mij af
(ach schijn wat lijk je schoon)
en zie daar buiten
druppels dauw
de zon weerkaatsen
Mijn ziel zoekt onze band
jouw ogen gulzig
spiegelen de diamant
wiens geslepenheid jouw ziel verblindt.…
Aan de lijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
624 Toen Dick in een snackbar te Asten
een spiegel zag, schrok-ie: hij was te
gezet, vond de man.
Daarom was-ie van plan
in de toekomst wat vaker te vasten.
Hij vastte, zo liet-ie ons weten,
direct als-ie net had gegeten.
Dit was, vond de vent,
onvoldoende frequent,
dus besloot-ie om vaker te eten.…
Een brug te ver*
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
4.546 In kilometers stel ik de afstand
op vijftig om verzonken te verzeilen
naar beelden die zich schierlijk opwaarts ijlen
uit spiegelingen aan de waterkant.
Ik zie een stad, een stroom, de zwarte spijlen
van overspanning, die oevers verwant
doen zijn aan vlakken van een diamant,
glansrijk ontsnapt aan separaat verwijlen.…
Friso en de familie van Oranje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
617 dreigt
te verliezen
kinderen
hun vader
zijn moeder
haar zoon
broers
hun broer
en het ligt
allemaal
zo open
als een
open wond
dan kijken
we ernaar
behandelen
we elkaar
en bereiden
ons voor op
genezing
met medisch
handelen
en goddelijk gebed
of een natuurlijke dood
Met elkaar
zijn we gebet
in het lijden
van de prins
en spiegelen…
OCHTENDSPRAAK
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
638 Even wil de vliedende schemering
die vruchtjes en morgendruppels nog raken
met haar afgedane wondertaken,
brengt overal kleine bolle spiegeling.…
De waandirigent
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
532 Dirigeert de waanzin
naar verre uithoeken
van gedachtenwerelden
waar verborgen lijken
wachten op hun kans
om spokend te herleven
Mist één dode hoek
waardoor ze er weer zijn
grijnzend in de spiegel
klaar om in te halen
af te snijden van de weg
Steeds harder gaat het
in de waan te ontsnappen
aan de zin van het lot
de zekerheid van eindeloos…
Echt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
573 schone schijn
die afgebroken is
om haar te laten
in de stilte
van de storm
zodat enkel zij weet
dat echte liefde bestaat
het leven niet steeds liegt
of
is bloed toch enkel gif
zweef ik slechts in lange dromen
die in alle dagen samen komen
zo in de spiegel van jouw ogen
waar de stille waardig is
jij opent deuren
die toen niet…
verborgen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
628 ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens
de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat
welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken…
Koudstaal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
398 Geschreven woorden verdrinken krampachtig
in bevlogen letters van de spiegelende kust.
Golven van herinnering zijn geen zee te machtig,
zij kennen geen paniek en bewaren alle rust.
Omdat stroming voorbij de kromming begint
en geleidelijk aan mildheid wint.
Omdat wolken het luchtig opnemen
en verdwijnen met de westenwind.…
Hoofdstuk van geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
919 Het huis raakt leeg
Kale muren fluisteren zacht
Nog over liefde en geheimen
Op enkele plaatsen verdriet verborgen
onder gedroogde tranen op de vloer
Liefde en warmte waaien weg door de ramen
Spiegels waarin wij glimlachten krijgen
een nieuw gezicht
De dozen staan hier zwijgend
Materialen van onze levens verpakt
De deur mag dicht
Ga je mee…
Jouw lege plek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 je bloeide aan de beek
in een flauwe bocht
wat hoger op de kant
tegen het groene mos
zag je altijd spiegelen
in bewegend rood en zwart
nooit was er rust en stilte
op de lange zomerdag
het oogstseizoen
heb jij niet meegemaakt
in zware regen zijn
de oevers los geraakt
zag hoe je wortels
werden ondergraven
terwijl jij trachtte
jouw…
Enkele reis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
609 ben weer ingestapt
heb het perron verlaten
er was geen hond
wel verval in alle staten
mijn kaartje enkele reis
had geen prijs voor veel bagage
letters spiegelen in het donkere raam
bestemming einde zonder naam
voort denderen we weer
de conducteur komt nog een keer
hengelt voorzichtig naar een praatje
verlegen in zijn eigen plaatje…
Van onder as en stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
528 Tenslotte is de teerling geworpen
en is hij er overheen gesprongen
om uiteindelijk te kiezen voor zichzelf
de schepen nu echt te verbranden
te wentelen in de resten puin en as
de restanten van zijn wereld
ziet hij in de spiegel achter zich
geen kleur dan zwart en wit en grijs
een keuze voor jezelf
is nog maar het begin
jezelf terug te…
Vergeten stukjes leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
550 geest
beleving wordt
dus het ultieme feest
in delen
ook met velen
worden wij een
de leefomgeving
gaat ons allen aan
wij zijn samen het bestaan
koffie is een bruin beleven
dineren culinair begeren
de natuur dat zijn wij
in bos en uitgestrekte hei
de film transformeert
omdat die ons de ander leert
maar als ik ‘s morgens
in de spiegel…
Van woordenstorm naar winterslaap
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
537 Wind vliert voorlangs de efter
vlouwt een menigte brindels mee
een slijver zwaakt tegendraads
maar laat zich uitlaatst meegleren
met de vreemde woordenstroom
Ik staar door het raam
herfst lijkt nu weer begonnen
ook dieper in de spiegel kijkend
mis ik mijn trouwe ogenzon
zon, waar zijt gij
nu ik u wil zien
en dan is winter
nog slechts…
Mijn Nederland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.469 Ik roem uw vrije blauwe luchten
De vette weiden van uw polderland
Uw zeekust, waar de blonde duinen rijen
En de oude toren blikt op het brede strand
Ik roem uw hofstee in ’t geboomd verscholen
De blanke zeilen op het spiegelend meer
Het vredig landschap met de oude molen
De bongerd met zijn bloesems, fijn en teer
Ik heb u lief mijn land om uw…
augustusavond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
527 er dreef een lied over de Maas, heel even
zweefden spiegelend de klanken van
een oud carillon
afscheid, een rode zon, hij
liet de avond als zijn bruid in witte nevels hullen
zulk een schoonheid in te vullen
op de oude, trage Maas
de vette waas van zomerhitte
was al snel vergeten
door mijn mobiele telefoon sprak
het geweten van een eindeloos…
Strijkbout
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.155 De strijkbout in haar rechterhand,
de onderzijde naar zich toe
alsof ze in de spiegel kijkt
en dan haar bolletjes van spuug
die dansen op het hete ijzer.
Ze legt een theedoek op je hemd,
je broek. Het sissen en de stoom,
de kleine wolken of zij daar,
achter die uitgeklapte plank,
schort voor, iets heiligs staat te doen.…
Slechts een voetnoot?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 realiteit op een morgen
als ik ergens anders ben ik rijk
of berooid door de eigentijdse
wind of de regen etst in de vervlogen
teksten van mijn afwezigheid
of er iemand voor mij was geweest
maar wie ik werkelijk was en wat ik
daarin verloren heb, misschien dat het
bestaan hiervoor niet eens bestond,
heb ik wel mijn evenbeeld in de spiegels…
Stofje
gedicht
4.7 met 3 stemmen
4.049 Ik ben maar een stofje, zei ik tegen de spiegel,
maar tegelijk een radertje in het systeem.
Ik hoorde verre muziek en begon te geloven
te kunnen ontsnappen, ik rende naar buiten.…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 een ijdel schildpad
in maatpak gehesen
walst kruipend in mijn oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 gestalte
los te weken om het omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel…
Geen dag behoeft hetzelfde te zijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
472 Durf jezelf elke dag in
de spiegel te bekijken.
Hoewel er ogenschijnlijk
niets veranderd lijkt te zijn,
kunnen er toch zaken spelen
die van het gewone afwijken.
Kijk jezelf eens diep in de
ogen. Misschien speelt de
passie een verleidelijk spel.
Misschien heb je nog iets goed
te maken. Is er alleen de keuze
tussen niet doen of wel.…
Pas
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
602 Als iemand op deze aardbol
nog rondlopen zou zoals jij
ik verneem graag van hem
tot nog toe echter ben ik vol
van verlangen naar de tijd
dat ik zweefde op jouw stem
dat waren dagen van passie
gevuld met redentwist, hevige ruzie
gebroken glas en spiegels
die nooit toonden hoe het werkelijk was
we sloten onze ogen
en zagen dus niet hoe…
knusjes keuvelen
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
495 knusjes keuvelen aan een houten tafel
over je passages op een ordinaire dag
je woorden vlot en met een glimlach
een sterke koffie met een warme wafel
spiegels reflecteren in de zon
je zonnebril met lichtbruin vensterglas
belichten fel mijn verbaasde grimas
op een terrasje waar het ooit allemaal begon
ik zag je mond zo elegant bewegen
je…
Valse plooien
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
485 Valse plooien
Tussen plooien van emoties
waarin zorgen waren verborgen
bewoog zacht een sluier heen en weer
zag soms de realiteit niet meer
nam alles goed in ogenschouw
het een en ander glad gestreken
bleef hier en daar een valse vouw
de diepte kreeg ze niet meer glad
de spiegel echter zei het ware
deed me openbaren en ervaren
dat…
Jij en ik.
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
644 Die het wazig schrift spiegelen,
onbeduidend verloren naast,
de afgeleefde kleurenfoto als
vervallen momentopname.
Wij, jij en ik, onze tienertijd,
praten over overmorgen
op een oud verweerd bankje.
Vandaag, een vale afdruk
van een vergeelde horizon,
met ik, nu in mijn eentje.…
Perfectie bestaat echt niet!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 Perfectie in wiens leven dan ook
is iets wat niet bestaat, geloof me
hoe hard iemand ook beweert van wel,
geef hem een spiegel en doe ‘t snel,
Want als men denkt, perfect te zijn
is er echt iets mis met zijn aanschijn!…