4214 resultaten.
Grote en kleine schoenen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 De schaduwen strijken over de grond.
Je bent nog steeds het kind dat je ooit was.…
in de helderheid van wind
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
776 waarom schrijf je dan nog,
vraag jij
het is mijn groet,
antwoord ik
aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen
zonder ochtend, avond of
eindbestemming
zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden
en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond…
terug naar de navel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
588 de zachtheid van het verre water
aangelengd met koppige, rode wijn
geplengd op harde, droge grond
geur van hars uit houten vaten
van Delphi naar beneden kijken
ertsschepen liggen roestig voor anker
aan de horizon springt een dolfijn
vangt het laatste licht van de dag
hier kan ik jong blijven met jou
zelfs vandaag met grotere pijn
dan verlangen…
Veertje van de vrede
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Terwijl de wind
Met verwoestende
Kracht om zich
Heen grijpt
En al het zijnde
De angst van zijn
Leven aanjaagt
Zie ik midden in
Die orkaan dat kleine
Veertje liggen, gewoon
Op de grond in het gras -
En met geen mogelijkheid
Is zij van haar stuk
Te brengen, terwijl de
Storm over haar raast
Brengt de zwaarste
Stormvlaag…
Baby love
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
730 Samen rollen ze over de grond
huilen en schreeuwen luid
en voor de liefde op kon bloeien
was het al weer uit.…
JEZUS EN DUMUZI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 ‘Is Pasen en de wind is krachtig
Mijn windsels liggen op de grond
Er speelt een glimlach om mijn mond
Er zijn weer vele schapen drachtig
Het is en blijft toch raadselachtig
Ik fluit mijn trouwe herdershond
Die blij is nu hij mij weer vond
Hij likt mijn wonden, het is prachtig
Ik was slechts enkele dagen dood
Het is met recht waarlijk een…
Pas de deux
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
724 Obscuur dreigt het bevruchte firmament
verbergt bliksem en donder
voor onverwachte momenten
zoals bladzijden van een roman
hunkeren naar het omslaan
om de volgende stap te zetten
zwartgedrukt in sneeuwwitte velden
wachten op de vochtige vinger
die kantelen laat
of terugbladert in al gelezen tijden
de okergele grond ligt roerloos aan…
Jonge sla (II)
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
2.247 Op een zonnige dag in april,
een dichterskring komt bijeen,
de kroppen moeten de grond nog in,
wordt "Jonge sla" voorgedragen,
"vol met stijlfiguren",
hoor ik de spreker
er passioneel over uitweiden,
"slechts twee zinnen
en wat een dramatiek!".…
TEER MAAR DAPPER
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
593 Papaver bloeit op ruw terrein
Langs spoorbanen en duinen
Ook vind je haar in tuinen
Breekbaar als porselein
Haar rode vlaggetjes, ragfijn
Willen steeds rondbazuinen
De oorlog kost fortuinen
Kleurt velden karmozijn
Hier spreekt een pronte pionier
Staand op verstoorde gronden
Schenkt ze aan honingbijen vocht
Pluk je die kleine krijgsbanier…
Wet van de zwaartekracht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 namelijk hun
Eigen bankaccount die
Liefst zo snel mogelijk
Door en door gespekt moet worden
Als een voorspoedig vetgemeste big
Mijmerend over zoveel onzin
Begin ik in mijn lichte euforie
Welhaast gewichtloos te worden
Tot ik door de wet van de zwaartekracht
In combinatie met een brief van het CJIB
Plots met beide poten op de grond…
Niets bijzonders
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
577 Het is een gewone dag vandaag
Maar waarom is het zo lekker
Wanneer voeten de grond raken?…
Tuinieren
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
510 Zijn strak getrimde groen gazon
Is vrij van kruid en vreemde kleur
Geen Madelief verspreidt er geur
’t Is maagdelijker dan een non
Maar gister in de morgenstond
-Hij zou net aan het sproeien gaan
De tuinslang hing al aan de kraan-
Lag daar die hoop met zwarte grond
En dat werd niet getolereerd
Dus zette hij een mollentang
In ‘t midden…
Een druppel ben ik
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
657 Ik verdwijn in de grond,
met druppels zoals ik.
Samen zoeken we verder.
We kabbelen. We stromen.
Naar de Clerf en de Our.
Naar de Moezel en de Rijn.
De Noordzee geeft druppels,
aan de Atlantische Oceaan.
Eindelijk ga ik naar huis.
Daar zal ik herboren worden.
Eeuwig verdampen.
Eeuwig stijgen.
Eeuwig vallen.
Eeuwig stromen.…
Kleermaker
gedicht
4.0 met 4 stemmen
4.697 Hij meet de afstand tussen mijn kruis en de grond.
Hij legt zijn centimeter om mijn hals als een strop.
Zijn vingers betasten de stof.
Ik hou mijn armen stijf uiteen:
een vogelschrik in de binnenkant van kleren.
De naalden prikken door de voering heen.
Ik word opgemeten als een partij land.
Zijn vrouw stelt mij te boek.…
Mijn moeder
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.155 Lang deelde je met mij je lief en leed
Deelde ik met jou mijn hele leven
Begreep je soms meer, maar vaak ook minder
Van drijfveren, van de reden voor beslissingen
Ik heb aan alle kanten geprobeerd
Gronden te doorzien, pijnen te verlichten richting aan te geven
Maar zag nooit ècht de echte moeder
Onder al die lagen en verpakkingen
Nu kan…
In niemandsland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
592 nog nooit
ben ik beland
in niemandsland
de aarde is vergeven
van heersers over leven
de grond al eeuwen verdeeld
er is geen ding
dat zonder eigenaar is
gemeenschappelijk bezit een fictie
wij leven in archaïsche structuren van
grenzen en consumptiemaatschappij
mondialer denken komt sporadisch dichterbij
het is de overlevering
van…
De lentefee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
834 En zie al gauw,
komen er bloemen uit de grond.
Alle kleuren van de regenboog,
je weet niet wat je ziet.
En in de blauwe lucht,
zingen vogels het hoogste lied.
En zo ontstaan die tovertuinen,
die heerlijke bloemengroet.
Je mag het wel verklappen,
dat de lentefee dit doet.…
terra incognita
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
578 de wolken reikt
beneden kijkt niemand er van op
er is geen beginnen aan
van onwaarschijnlijkheden wordt
men kribbig en moe
onverwacht stoot de wind me om
zwiept me van ongekende hoogte
brengt me in een tuimeling waar
geen einde aan lijkt te komen
abrupt breekt mijn hellevaart af
bungelend boven de bodem
tast ik vergeefs naar vaste grond…
EEN VROEGE LENTE....?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
622 Een vroege lente
kunnen we
op onze buik schrijven
Op het terras
geen enkel glas
met ijsblokjes
Geen blote lijven
van de meisjes-van-de-bank
van een argeloze studente
Geen stukje bloot
van de heer-op-leeftijd
de dame-van-stand
Mijn ochtendkrant
meldt een wind
die aanwakkert
De tulpjes
en narcissen
gaan tegen de grond…
Schrijn.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
662 Ooit komt ze explosief terug op andere grond. ’s Avonds
balsemt hij en bouwt haar mausoleum. Hier mag hij traag
ademen. Het schrijn van klaproos draagt altijd haar kleur.…
Faalangstig bang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
445 de dagen zijn
voorbijgegaan in
vele lagen van bestaan
natuurlijk was er groei
de grond geploegd
geschoond van stronk en steen
langs elkaar heen
in een verdeling die
seizoen en rol gebonden was
tot eigenheid
wat ruimte kreeg
en verder woekeren bleef
het samen schouwen
leek op houden van
liefde bleef faalangstig bang
tijd rijgt…
gipskruid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 ergens in de ruimte
dwarrelen woorden rond de mal
van nieuwe vormen
er hoort een glimlach bij
een frons en twintig vaste regels
onder tafel schuift een voet
ze raakt mijn tas vol bundels
het genoegen van een hart,
het vragen in een hoofd
de grond van alle dingen wordt
geloofd
de geur van bloemen kruist oneindig
sluit een pact met wit…
Binnenwater
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 onze toekomst aan
treden buiten oevers
verkennen het land dat zich
altijd in vlakte verschool
dat zich binnendijks veilig waande
voor de bocht in de rivier
de stroming houdt voet bij stuk
van hoog naar laag
beneden wacht de zilte moederzee
oneindig gestaag
nu we de stal ruiken, horen we de
branding ruisen
we verlaten vaste grond…
Als aan het zand genageld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
441 (Voor Martine)
Terwijl ik hier sta zee
als aan zand genageld
trek ik dan naar jou
of neem jij me mee
nu de schelpen kraken
wij elkaar naderen
weet ik van vaste grond
onder mijn voeten
voel me intens rijk
waarom toch verder
willen kijken
achter me de plek
die zo meebepalend was
voor me het nog in damp
gehulde wat toekomt
wat…
Zandkorrels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
582 Ik moest aan mijn moeder denken,
die ook altijd zo naar beneden, naar de grond
keek terwijl ze liep.
Ik had willen zeggen, kijk naar de zee
de duinen, de wolken hoe die drijven.
Maar ik zag zijn gepeins en liet hem.
Plots zei hij: volgens mij staat in de bijbel
dat er zoveel mensen zijn als zandkorrels,
zou dat waar zijn?…
Matineuze wonderen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 Zonder goede gronden bij het omzien
reeds de treurigen tot zoutpilaren
doen vergaan.
Zulke morgens vragen om matineuze
wonderen. Die wat kleur teruggeven
op menig ochtendgezicht. Nu te spreken
over wat deze kunnen verbijzonderen;
is één ochtendsessie met de blik op
een betere toekomst gericht.…
herfst
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
568 de herfst ligt op de grond
een tapijt in alle kleuren
met bladeren in het rond
verspreiden zoete geuren
ik zie wat bomen treuren
om de kaalheid van hun kruin
ik hoor wat struiken zeuren
hun groenheid wordt nu bruin
maar ik denk alleen aan lopen
met blote voeten op het tapijt
mijn gezondheid laat mij hopen
geen hindernissen in de strijd…
Droom
gedicht
3.3 met 19 stemmen
8.986 De pijlers werden bomen
en het beton werd losse grond.
En ogenblikkelijk stonden we stil, zijn mond
boog zich half open neer, ik richtte
mijn gezicht omhoog, de zekerheid
van kussen en omhelzen was er toen
ik wakker werd en is er nog altijd.
---------------------------------
uit: 'De oude kustlijn', 2002.…
Gedoopt in inkt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
542 ik lees het bos
dat landschap
opzuigt uit de aarde
sprieten reiken
nietigheid in hun hoop
de hemel te bewegen
wortels zoeken
in de kale grond
naar water om te leven
op hun papier
schrijf ik mijn
afscheid letters hier
gedoopt in inkt
van zwarte vennen
wil mijn pen niet wennen
aan de voetangels
en klemmen van de
vele jagers…
De bokser
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
532 Ze deelt uit, plagende tikken, mijn benen papier
maar de deur op een kier, een vragende blik en,
Ik val in haar armen, kapot van de pijn
Ze haalt aan, haalt uit en nog voor mijn gezicht bij,
de grond is bedenk ik, ik heb niet verloren.
Want wat was ik daarnet, al was het maar even,
Mijn god wat was ik, dat even dichtbij.…