2974 resultaten.
Van onder as en stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
528 Tenslotte is de teerling geworpen
en is hij er overheen gesprongen
om uiteindelijk te kiezen voor zichzelf
de schepen nu echt te verbranden
te wentelen in de resten puin en as
de restanten van zijn wereld
ziet hij in de spiegel achter zich
geen kleur dan zwart en wit en grijs
een keuze voor jezelf
is nog maar het begin
jezelf terug te…
Vergeten stukjes leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
550 geest
beleving wordt
dus het ultieme feest
in delen
ook met velen
worden wij een
de leefomgeving
gaat ons allen aan
wij zijn samen het bestaan
koffie is een bruin beleven
dineren culinair begeren
de natuur dat zijn wij
in bos en uitgestrekte hei
de film transformeert
omdat die ons de ander leert
maar als ik ‘s morgens
in de spiegel…
Van woordenstorm naar winterslaap
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
537 Wind vliert voorlangs de efter
vlouwt een menigte brindels mee
een slijver zwaakt tegendraads
maar laat zich uitlaatst meegleren
met de vreemde woordenstroom
Ik staar door het raam
herfst lijkt nu weer begonnen
ook dieper in de spiegel kijkend
mis ik mijn trouwe ogenzon
zon, waar zijt gij
nu ik u wil zien
en dan is winter
nog slechts…
Mijn Nederland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.469 Ik roem uw vrije blauwe luchten
De vette weiden van uw polderland
Uw zeekust, waar de blonde duinen rijen
En de oude toren blikt op het brede strand
Ik roem uw hofstee in ’t geboomd verscholen
De blanke zeilen op het spiegelend meer
Het vredig landschap met de oude molen
De bongerd met zijn bloesems, fijn en teer
Ik heb u lief mijn land om uw…
augustusavond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
527 er dreef een lied over de Maas, heel even
zweefden spiegelend de klanken van
een oud carillon
afscheid, een rode zon, hij
liet de avond als zijn bruid in witte nevels hullen
zulk een schoonheid in te vullen
op de oude, trage Maas
de vette waas van zomerhitte
was al snel vergeten
door mijn mobiele telefoon sprak
het geweten van een eindeloos…
Strijkbout
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.155 De strijkbout in haar rechterhand,
de onderzijde naar zich toe
alsof ze in de spiegel kijkt
en dan haar bolletjes van spuug
die dansen op het hete ijzer.
Ze legt een theedoek op je hemd,
je broek. Het sissen en de stoom,
de kleine wolken of zij daar,
achter die uitgeklapte plank,
schort voor, iets heiligs staat te doen.…
Slechts een voetnoot?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 realiteit op een morgen
als ik ergens anders ben ik rijk
of berooid door de eigentijdse
wind of de regen etst in de vervlogen
teksten van mijn afwezigheid
of er iemand voor mij was geweest
maar wie ik werkelijk was en wat ik
daarin verloren heb, misschien dat het
bestaan hiervoor niet eens bestond,
heb ik wel mijn evenbeeld in de spiegels…
Stofje
gedicht
4.7 met 3 stemmen
4.049 Ik ben maar een stofje, zei ik tegen de spiegel,
maar tegelijk een radertje in het systeem.
Ik hoorde verre muziek en begon te geloven
te kunnen ontsnappen, ik rende naar buiten.…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 een ijdel schildpad
in maatpak gehesen
walst kruipend in mijn oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 gestalte
los te weken om het omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel…
Geen dag behoeft hetzelfde te zijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
472 Durf jezelf elke dag in
de spiegel te bekijken.
Hoewel er ogenschijnlijk
niets veranderd lijkt te zijn,
kunnen er toch zaken spelen
die van het gewone afwijken.
Kijk jezelf eens diep in de
ogen. Misschien speelt de
passie een verleidelijk spel.
Misschien heb je nog iets goed
te maken. Is er alleen de keuze
tussen niet doen of wel.…
Pas
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
602 Als iemand op deze aardbol
nog rondlopen zou zoals jij
ik verneem graag van hem
tot nog toe echter ben ik vol
van verlangen naar de tijd
dat ik zweefde op jouw stem
dat waren dagen van passie
gevuld met redentwist, hevige ruzie
gebroken glas en spiegels
die nooit toonden hoe het werkelijk was
we sloten onze ogen
en zagen dus niet hoe…
knusjes keuvelen
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
495 knusjes keuvelen aan een houten tafel
over je passages op een ordinaire dag
je woorden vlot en met een glimlach
een sterke koffie met een warme wafel
spiegels reflecteren in de zon
je zonnebril met lichtbruin vensterglas
belichten fel mijn verbaasde grimas
op een terrasje waar het ooit allemaal begon
ik zag je mond zo elegant bewegen
je…
Valse plooien
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
485 Valse plooien
Tussen plooien van emoties
waarin zorgen waren verborgen
bewoog zacht een sluier heen en weer
zag soms de realiteit niet meer
nam alles goed in ogenschouw
het een en ander glad gestreken
bleef hier en daar een valse vouw
de diepte kreeg ze niet meer glad
de spiegel echter zei het ware
deed me openbaren en ervaren
dat…
Jij en ik.
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
644 Die het wazig schrift spiegelen,
onbeduidend verloren naast,
de afgeleefde kleurenfoto als
vervallen momentopname.
Wij, jij en ik, onze tienertijd,
praten over overmorgen
op een oud verweerd bankje.
Vandaag, een vale afdruk
van een vergeelde horizon,
met ik, nu in mijn eentje.…
Perfectie bestaat echt niet!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 Perfectie in wiens leven dan ook
is iets wat niet bestaat, geloof me
hoe hard iemand ook beweert van wel,
geef hem een spiegel en doe ‘t snel,
Want als men denkt, perfect te zijn
is er echt iets mis met zijn aanschijn!…
Haiku's & humor
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
686 Ik gooide een spiegel in de vijver
een kikker sprong op
en verklaarde mij voor gek.
De rapen zijn gaar
de kok valt van zijn geloof
another fine mess.
Ook de vogels
moeten inleveren
de nachtegaal klust erbij.
Ik was nog net op tijd
om de brug te halen
't was een ophaalbrug.…
Schrille crescendo'S
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
475 In slinkend duister
aan drempels van licht,
de rossige gloed van Aurora
In een roerloze
spiegel van water
door ijle dampen
onttrokken aan 't zicht
wijken ragfijne
nevelkristallen
over verblekende ganzen
Het dons van de mist
houdt hen eendrachtig gevangen
instinct is wat hen samenbindt:
hun nog te voltooien gezangen
Gesmoord…
Spiegeltje aan de wand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 wereld weerspiegelt alles
van iedereen, maar gelukkig
zien we er maar weinig van
Behalve helaas de koningin
die elke dag aan schoonheid wint
Maar jonge mannen zien dat niet
Zij roepen: de prinses
is mooier - hun fantasie
van dagelijks genot, een droom
om zonder moeite koning te worden
Dus vertrouwt Helena zichzelf niet
Ze kijkt in de spiegel…
En de tijd - voor C.M.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
555 slow motion
jouw poëzie
Een grote muur kruipt
in het duister tot boven
het geruis van esdoornbladeren
Nog voor de dageraad
ruisen de kabels van de lift
in de verte knarst een spoorlijn
Vogels ruisen met
opschietende vleugels voorbij
en de dag, ach de dag
Op het binnenplein
jammert een muzikant
een vrouw staat voor de spiegel…
Lentestorm
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.300 Soms is er de lentelage zon,
dan doen rossige pluimpunten
aan je haarkleur denken
Je zou de mooiste plukken
We zouden naar huis gaan
Je zou hen met je bleke vingers
schikken,
in een okergroene vaas
Ik zou je vanuit een
stille hoek gadeslaan,
je geborgen gebaren
Zoals het schikken
van je haren, in de
reflectie van de spiegel…
Dezelfde vaas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
386 Het zijn evenzeer
mijn hoogstpersoonlijke
eigen ogen,
blauw en fonkelend
van hervonden vertrouwen,
die ik eindelijk te zien krijg
in de ongeschonden spiegel
van het hier en nu,
waardoor ik weer
van mezelf houden kan.…
Herfstgedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
197 Deze cyclus herhaalt zich elke keer,
Als spiegel van ’t weer,
Ook ik leg mij net als jij daarbij neer.…
Slagen in het water (4 zeezwemtochten)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
210 Binnen, buiten, heel jaar door
brengen we 300.000 keren
onze armen naar voor
Is dat niet wat overdreven
vroeg bezorgd een dominee
Is er niets beters in dit leven
dan heilloos malen in de zee
Ach dominee, dat is betrekkelijk en
wij zwemmers zijn rekkelijk
IJdele dames doen het vaker
voor stad en ommeland
Op het droge voor de spiegel…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Ze zweven tussen aarde en blinde sterren,
totdat de laatste brief verwaait,
de spiegel breekt,
en alleen hun melancholische schreeuw nog weerklinkt —
het sluitstuk van een liefde die de tijd overleeft.…
Geur vertelt per deur verhalen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.069 Vogels zitten op de zon te wachten,
die gaat spiegelen langs de boten.
Ik woon al lang in deze buurt.
De gevels heb ik met mijn geest ommuurd.
Dit plaatje heb ik in mijn hart gesloten.…
Van balk en splinter
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.346 mens
het bloed vloeit over de betonnen grens
Verbrijzelde ogen staren hem aan
een smekende blik treft zijn gelaat
verlatenheid waar geen maat op staat
een laatste wenk, maar hij blijft staan
in de vervloekte rij van vet en wellust
een laffe Judas die maar raak kust
Dichterbij zie ik zijn goedgekapte haar
terwijl ik al kammend in de spiegel…
Toerisme
gedicht
3.4 met 77 stemmen
40.334 Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.
En toch, dacht ik, er moet meer zijn.
------------------------------------------------------------------
Uit: 'De laatste gedichten' van Jotie T'Hooft (1956-1977),
die in 1976 voor zijn werk de Reina Prinsen Geerligsprijs ontving.…
Seemann
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.506 In de spiegel wrijft een vermoeide matroos
het zeezout uit zijn ogen.
Geluiden op het achterdek.
Kinderstemmen, opgetogen,
prikken de reddingsboten lek.
Van het varen moe legt de zeeman zich neer
bij het leven op het land
en tilt de kinderen door de branding heen
op alweer hetzelfde strand.…
Het bezoek
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
2.128 In de spiegel zag ik dat ik net
zo grauw was als de morgen
want er hing een nevel van motregen
rondom het huis
snel knoopte ik mijn overhemd dicht
en haalde een kam door mijn haar
maar ze belde al
enfin, het gaf toch niets meer
we waren versteend tot beelden met
de tafel tussen ons in en het dode
oog van de televisie op ons gericht
ik zou…