2456 resultaten.
Bambi.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
558 Wit wollen kanten ding overmeestert en versiert
Schattig spul dat zo groen aankijkt en leidt, ja zij siert
Mijn vaak droef hart wordt ontdooid door de dabbende pootjes
Prutoogjes bedelen om aaitjes en streeltjes toch zo oprecht warm
Gezelschapsdame eerste klasse al heeft ze rasse noch klasse
Roze oortjes en knalroze neusje ( van de zalm ), grapje…
Laat me, vijver, waar ge ontwaakt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
877 Laat me, vijver, waar ge ontwaakt,
- daar, ten dagerade aan 't rozen,
naar uw nacht de morgen naakt, -
laat mijn aanzicht, week en naakt,
eigen bleekheid tegen blozen.…
Doel van de lente
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Langzaam ontspruiten knoppen aan bomen
bladeren en bloesems zo beloftevol komen
lente tooien in kronen met een roze krans
bezems in winterwind vegen lucht tot glans
gevuld met zielzuchten volzinnige beloftes
waar wolken verklaren in loze geloftes
een lied klinkt klatert het klimt hoger dan hoog
tot een meeslepend meanderend melodisch betoog…
Jij neemt me
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.966 Jij pakt me
neemt me
bevrijdt me
jij kust me
streelt zachtjes mijn ziel
Jij waagt
geeft je hand
je arm
je been
jij ligt
met rozen om je heen
op een groot bed
Daar waar de liefde altijd wordt bedreven
en er kunst wordt gemaakt
en gedichten en liederen worden geschreven
Daar waar talrijke vrouwen
hun benen opendoen
smachtend naar…
Licht als zuivere zuurstof?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
429 Ik schoof de grendels dicht,
in mijn meervoudige kamers van
het hart, ooit bloeiden er rozen
door de tijd en ervaring gehard,
voor elke kamerdeur lag de keus
van een regenboog of doornenkrans
in dromen, er drupten tranen uit
elke ruimte die ik binnentrad
waar ik schaduw niet van licht kon ,
scheiden van een onregelmatige
hartenklop…
Balmaské
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 schelle schaduwloos licht gedwee
dansend en buigend in de zaal benee
onder maskers en kronkeltongen ontevree
O wee o wee de lucht is buiten blauw
en binnen zonder rookverstoorder grauw
met grijze ogen gelijkend op de rook
vogels met veren gloeiend rood als een pook
Zweefden gezamenlijk voort verdoofd
rondom slepende muziek en donkere rozen…
Koetjes en kalfjes
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
491 weidemelk en honing en zo verder
hij melkt de koeien tot hij niet meer kan
Ziedaar de koeien languit in de stal
amechtig en in katzwijm voor het aambeeld
en mill de melker denkt in elk geval
dat geen der dames zich bij hem verveelt
Ziedaar de goeroe, herder van hun zielen,
omaatjes tezaam in rondedans
gehuld, als hij, in lichte roze…
Iets
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
501 Lopend maakte ik een mooi gedicht
een goed sujet
en was alweer gezwicht voor rijm
en dacht: 'k wou dat 'k dit onthou
't was ook vanwege Valentijn en jou
Toen kwam ik iemand tegen
die op iemand wachtte
die niet kwam
en die een slecht humeur
Ik had rode rozen,
chrysanten met geel hart
tulpen, hyacinten
en zette ze in vazen
op het podium…
1,5m water
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
339 We zwermen de grens over
waar de drempel een muur was
de wachters zijn grootziend
de boeren ploegen voort
We banen ons een weg uit de kou
door de rozen rechts, de lelies links
rood en wit dwarrelen
de blaadjes achter ons
We zijn met velen
morgen met meer
er rolt een donder door de wolken
de kinderen worden onrustig
de ouders halen…
In Natura
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
698 '
*
Als blijk van dank voor schillen
en de dozen
Maar zonder hamburgers of frikandellen
Fluit hij nu naar z'n centen -
niet te tellen
Zit op de blaren, wachtend op
de rozen
De grootheidswaan der fiscus
in ons land
Is geenszins overdreven onderhand
*…
Beweeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 ik, ik voel
het wild refrein van duizend revoluties
De punten van een molenwiek: tienduizend revoluties
Als zwart gerande langspeelplaat draai ik mezelf spleen
‘t Is niet dat ik de mensen haat of iets aan hun gebeuren
Of dat ik geen geliefde wil om alles mee te delen
De sterren flonk’ren onvervaard, de maan baant zich zijn banen
De rozen…
fender
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
653 onze ogen verslinden zich
aan de weelderige pracht
die liefdevol in armen ligt
van trots en blij de ouders
die de snaren van passie
zo vreugdevol bespeelden
uit puur genot vormden zij
diep en magisch jouw leven
dat zij met glimlach wiegen
terwijl hun vingers dansen
over jouw roze wangetjes
als spelen zij zacht gitaar
in akkoorden verdrinkend…
voor jou
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
611 zou het kunnen
in de tijd blijven wonen
de dagen
gewoon
hun gang laten gaan
en alleen maar
zijn
de geur van lavendel
van rozen
van meidoornhagen
doornen?
de zang van nachtegalen
het krassen van kraaien
krassen?…
de lente lonkt
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
434 daar is het weer, het prille groen
een zachte gloed, een nieuw seizoen
het jonge gras dat wenkt en lacht
waar jij straks droomt in zomerpracht
de eerste bloesem, licht en fijn
kleurt takken zacht met roze schijn
de lucht eindeloos helder blauw
de zon die warmer wordend lonkt
hoop ontwaakt, de wereld zingt
nieuw leven dat danst ons tegemoet…
Het Afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
202 terwijl de nacht met donkere sluiers komt
Mijn hand zacht door jouw herinnering
wil nog één streling in de tijd bevriezen
voordat de uren streng een grens gaan kiezen
en de verstilling het gemoed bekommert
de nacht weet niet hoe jij mijn blik gevangen
en teder vastgehouden hebt in ruste
toen wij de lach nog van elkaars mond namen
een roze…
Scheldenevel en Doornenhaag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
17 Toch zingt de merel langs de wilde rozen,
en tussen rook en sneeuwwit bloesemlicht
durft zelfs een marmerwitte wang te blozen.
Al blijft het hart op haar verlies gericht,
in 't ruige Vlaanderen, door de wind gekozen,
vindt mijn verlangen eindelijk zijn gedicht.…
Annunciatie.
poëzie
4.5 met 21 stemmen
3.548 Ik sprak niet "goede Dood", ik sprak niet "boze",
maar 't dennenbosje geurde, en de rozen,
en ik had het leven nooit zo lief gehad.
-------------------------------------
uit: Laatste verzen (1923).…
DE SLACHT
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
826 neus van zacht roze rubber
tragikomische bewegingen maakt
over glad en vettig beton
nu ik er niet meer ben
verzwelg me totaal
absorbeer me tot de laatste zeen
zodat ik niet voor niets geboren ben
zodat ik niet voor niets eens leefde.…
Dichten en weven
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
754 Een wever laat langzaam zijn rollen verschuiven
maar tekent eerst lijnen van rozen of druiven.
Na weken van werken ziet hij ze verschijnen
in scherpe patronen die niet mee verdwijnen.
Een dichter weeft zinnen van leven en sterven
zingt vaak van geheimen die nimmer bederven.…
Wezenloos wezen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.302 Werd daar op aard gesmeten:
arm, klein roze ding.
Geen idee wat hem of haar boven 't hoofd hing,
kon van goed noch kwaad weten.
Leerde ogen, oren, neus, mond en tong gebruiken.
Met handen en voeten, kon ie van het leven proeven.
Kende veel geluk en beleefde dingen die niet persé hoeven.
Mocht van alle kantjes van het leven ruiken.…
Tommy
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
811 het is heel raar
En iedereen moet me er weer op wijzen dat ik uit het raam staar
Al mijn gedachten zijn op hem gericht
En als ik even aan mijn huiswerk zit zie ik zijn gezicht
Als hij naar me lacht, voel ik hoe ik smelt
En als ik aan hem denk zijn al mijn andere gedachten even uitgeteld
Ja ik heb het echt te pakken, ik kijk echt door een roze…
Weiliedje (1916)
poëzie
3.8 met 46 stemmen
4.021 Des uchtends zweeft naakt in een damp
Een kind over halmen en sloten,
Die blozen van 't licht zijner lamp,
Als rozen door regen begoten.
Ten middag ligt lui op zijn zij
Een knaap naast zijn rundren en schapen,
Hij blaast op een scheile schalmeî,
Waar 't vee en de wolken bij slapen.…
dans der wellust
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
3.530 je lippen,
van helder-roze tot vurig rood,
raken de mijne,
verrimpeld en verdroogd.
het kindse druipt langs je ogen en
manen, als krullen in wolken en
op satijnen lakens liggen
oud en nieuw intiem in elkaar
geweven. emoties dartelen
van geest tot geest en de mist
wordt kleurrijk door de ochtendzon.…
Door de blode herfst
poëzie
4.0 met 12 stemmen
3.414 Ik heb het de blaren gevraagd,
Die begonnen te blozen,
Waarlangs ik werd gejaagd
Vielen de rozen!
Ik ging door het dichte pad,
Tussen vlammende bramen,
Ik vroeg - naar wat - naar wat - ?
Zij fluisterden samen!
Ik heb gedoold door de hei,
Een donker dier zat te krassen,
Overal waar ik 't zei
Waren rode plassen!…
Morgen-gebed
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.835 In ‘t oosten klaar laat blozen
De dageraad
De liefelijke rozen
Van haar gelaat.
O helle morgensterre
Gods eeuwig zoon
Schiet op ons hert van verre
Uw stralen schoon.
Vermeer tot uwen love
Het kranke licht
Van onze klein gelove
En toeverzicht.…
Minnen
hartenkreet
4.1 met 53 stemmen
3.034 Jouw liefde voelt
Wensbaar zacht
Verlangend hart
Geeft en smacht
Jouw liefde voelt
Heerlijk en zwoel
Gedreven passie
Begerig in gevoel
Jouw liefde voelt
Zo fijn en plezant
Samen fantaseren
Over dromenland
Jouw liefde voelt
Zo teder en zoet
Verslavend mooie
Roze vlinderstoet
Jouw liefde voelt
Warm en vol lust
Ogen die spreken…
Ingewijde ogen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
725 Zoeken naar ongekende liefde
roze brillenfantasie slaat op hol
stuwt bloed in haar naar ver omhoog
in volle vaart staan gouden zeilen bol
dromend van luchtkasteel en regenboog.…
kunst van dichten
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
825 poëzie is een dans van woorden
rond een vuur van verbeelding
schrijven uit de maalstroom van het leven
het verbloemen van taal
bloesems schetsen met een bleke pen
en verspilde inkt gebruiken om
rozen kwekend tussen wrede netels
wraak te nemen op de lege wereld
woorden zijn de balsem voor de ziel
verstoten in gepleisterde strofen
verzen…
voor de zomer
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.015 Lente
De bloesems aan de bomen
welriekend en van korte duur
Vormen daarna een roze loper
bij het vallen, uur na uur
Het bankje, geteisterd door weer en wind
heeft vele romances zien ontluiken
Gezien het aantal hartjes met initialen
met liefde heeft hij zich laten misbruiken
Het park met zijn versgemaaide gras
en ontegenzeggelijk veel…
De moeder de dichter
gedicht
2.3 met 42 stemmen
14.627 Hij wees me op Adam en Eva in de tuin,
hoe rond en zacht haar buik was, roze, bijna bruin
gekleurd na zoveel eeuwig zonlicht: dingen
ontstaan in stilte, dragen namen, getwijnd
als wol, geborduurd op hun werkelijkheid
en vol van eigen ongedwongen schoonheid.…