2289 resultaten.
Zinnen
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
81 Soms brengt een stroming mij even tot verstilling,
en voelt het verre verleden dichtbij in het heden.
In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering,
en laat de natuur voorzichtig binnen door mijn zintuigen.
Ik adem inspiratie in, voel de stilte om mij heen,
en vind nieuwe ruimte in de veranderlijkheid van het leven.…
In blijde verwachting
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
177 nooyt eer, soo verre
mijne heugenisse reijckt,
wierdt in soo hooghen staet
van landsbestier ende spel
in stille verwachtinghe
uytgesien
naer sulck een kleyn wonder
dat, sonder rangh noch roem,
slechts dit moge sijn:
.
ghesond,
welgekomen,
ende met vreughde
in dese werelt ontvangen…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
26 De wind fluistert oude verhalen in het rond,
van verre reizen en veilige thuiskomsten.
In de schaduw van dit monument van hoop
vindt de rusteloze geest een veilige haven.
Als de vroege ochtend de duisternis verdrijft,
dooft de lamp heel zachtjes haar gouden gloed.…
Hanen waken-------!!!
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.967 Een coma van 45 uur
Openhartoperatie
Ergotherapie: vrij lange duur
Mijn 'schadevergoeding' besteedde ik aan een lange, verre reis
Ik kon een droom realiseren; hij was binnen, die prijs
Handicap
Geheugen
Zwakte
Leugen
De dag komt dichterbij dat ik die leugen ga weerleggen
'k Ben benieuwd wat jullie dán zullen zeggen
Mijn handicap blijft…
toekomstig kind
hartenkreet
3.7 met 18 stemmen
2.132 ontfermen
Ruzies zullen we maken
Maar niet omdat ik je wil kwetsen, integendeel
Gevoelige snaren zullen we raken
Toch hou ik dan nog van je, evenveel
Ben je bedroefd, dan mag je huilen
Probeer je niet achter je trots te verschuilen
Vertel je gevoelens, hoe persoonlijk ze ook zijn
Opkroppen en verbergen doet altijd meer pijn
Perfect ben ik verre…
Een reis door nacht en dag .....
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
810 De hemel
Deze nacht bezaait met sterren
schitteren mijn ogen helderlicht
ik voel jouw warmte al van verre
lees de liefde op jouw gezicht
Eindelijk elkaar gevangen
in het warm doch donk’re duister
trillend vervuld wordt ons verlangen
hete zoenen, zacht gefluister
Kleine lettertjes die teder dansen
vlinderlicht over mijn huid
heeft onze…
Domburgs uitzicht
poëzie
3.2 met 14 stemmen
2.592 met één blik te overbruggen, valt verslonken
De straklazuren Roompot tot een kronkelkreek
Voor ‘t land van Schouwen als verheerlijkt opgeblonken
En stralend aangedreven uit zijn nevelstreek:
De witte stranden en de brede berg der duinen
Met in zijn laatste plooi het kleine dorp bekneld,
De hoeven loofgepluimd binnen haar akkertuinen,
En verre…
Nacht
poëzie
4.2 met 8 stemmen
3.600 Mijn broeder die mij nooit bedroog,
Wij zien elkander oog in oog -
De ziel herkent van verre,
Voorgoed in haar bezit gerust,
Gelukkig en gelukbewust,
Haar ogen in uw sterren!
------------------------------------
uit: Vergeten liedjes (1910)…
sinterklaasgedicht van iemand in de bijstand
hartenkreet
3.6 met 37 stemmen
5.157 En dan ineens zijn er cadeautjes…
Sinterklaas is toch geweest
Zelfs in het verre Oostburg
en het wordt nog even feest.
En dat alles zonder Jan-Peter
zonder Zalm of de Geus
voor wie toch in hem bleef geloven…
Sinterklaas bestaat…’t is heus.…
Van Geluk
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.537 - verre herinneringen
suizelen rond mijn ogen
volzalig neergeloken...…
WUIT IN DE NESTEN
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
2.006 weer zag den uitgepuilde Hammenaar
vol ergernis overal den wuit
hij sprak die eierdief vliegt maar
met eikels achter bolle wangen
van verre komen ze me straks stangen
wat heb ik buiten veelvraat misdaan
dat er zo met mij wordt omgegaan
aanstonds moet ik weer amechtig lijden
zeggen ze amai heer van het volle pond
wanneer stopt gij ter bewaar…
DE TAVEERNE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.471 Als smeltend zilver vloeien
de golven van de oude Rijn,
der bergen toppen gloeien
in purperrode avondschijn;
in ‘t dal wel verre beneden,
klinkt stil weemoedig het knapenlied,
en diepe, statige vrede
wiegt zwijgend over het blauw verschiet...…
Horizon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
821 komt
ze schuift altijd vooruit
en maakt dat verlangen
nooit verstomt
Hoe ver durf je te kijken
hoe hoog durf je te staan
op schouders wankel
of gedachten reeds vergaan
Hoe ver durf je te reiken
waarop moet je afgaan
angsten geen beletsel
alles heel spontaan
De horizon verdwijnt vanzelf
als de duisternis
het zicht ontneemt
op de verre…
Streekverhaal
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
784 Ze was de allerbeste
en won de felbegeerde reis
naar 't verre, wilde Westen.
Door die triomf was Erica
haast door het dolle heen.
Een prairie in Amerika
bezocht de meid alleen.
Vermoeid en dorstig werd ze, daar
d'r wandeling heel lang was.
Ze ging een dranktent in, alwaar
een knalfeest aan de gang was.…
HET ZONNELICHT IS NEERGEDAALD
poëzie
4.7 met 9 stemmen
4.503 Het pinkoogt, of ‘t een meiske waar'
dat wenen wilt, van verre,
nu zuid, nu noord, nu hier, nu daar
een' nieuwgeboren sterre.
Dan, waar ik sta, zie ‘k, om end om,
Gods legerwachten waken;
en, in dien eindloos wijden kom,
al ‘s hemels diepten blaken.
Hoe bang ben ik!…
Werking der muziek
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.100 -
Is het een meer,
Een kristallijnen,
Waarin de sterren, dichtbijzijnde en verre
Verdubbeld schijnen? -
Een waterval soms,
Tussen de rotsen
Voort zich wringend en vrolijk zingend
Met spattend klotsen? -
Is 't een fontein,
Zilverkolom,
Opwaarts bruisend neerwaarts ruisend,
Fonklende alom? -
Neen, 't is de zee!…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.483 Zij werd ouder en wijzer en rijper, doch
niemand liep aan haar rechterzij, zij twijfelde of ze de zo sterk begeerde liefde zou krijgen en dan...plots na vele jaren van getrouwe vriendschap kreeg zij gevoel vanaf die verre afstand...
" Zou hij, ja die ene waar ik niet van hield, mij lief vinden?…
Vat de dichter samen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
1.020 gister dichtte ik over een ster
die in Leiden was verrezen
vandaag heb ik de krant gelezen
en politiek ging alles mij te ver
ik dichtte over rozen en stranden
en over hele verre hete landen
ik rijmde mijn hersens bijeen
en trok ze uit elkander
over pruimen berken en eiken
alles mag je ermee vergelijken
ook witte wieven en hunebedden
konden…
Rafaël
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.388 laat mij horen,
Uit welke stof Hij is geboren,
Dat wezen, dat zo verre elk sterfling overtrof?
’t Was uit geen nietig slijk der aarde,
Dat Gij, o God! uw liefling baarde;
’t Was zuiver ether, godenstof.…
zuiver op de graat
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
651 van het zelf
kwam er niet onder uit
hij was niets waard, zelfverklaard
zijn lijf veeg en grondig met hem
hij sprak met gegroefd timbre
over zijn pijnlijke lendenen
het graven van kanalen
in dorre wandelgangen
harde woestijnen zonder mededogen
en traanbuizen die geen water bevatten
onbeholpen doelen stellen zonder ophouden
hij dacht het verre…
lul op een sjetlandponny
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
2.242 Twijfel over altijd maar en nooit gedachten
rolpatronen die van verre naar me lachten,
Dat het allemaal zo mooi zou zijn...of althans zou lijken
Niets over discussie, oppervlakkigheden en eeeeeeeeuwig
Zeiken!…
Oude zeeman (prozagedicht)
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
851 M’n buurman, een oude dorstige zeeman met een
verweerde kop vol heimwee en prachtige in whisky
gedrenkte verhalen, heeft z’n zinnen gezet op een
zoutwater vijver die hij kan ruiken, met golven die
hij kan horen, om in ‘n moeilijk eenzaam moment,
aan de oever door zilte geur en geluid der golven,
te dromen van oceanen en liefde in verre havens…
- Afstand in je hart -
hartenkreet
4.7 met 36 stemmen
1.608 Ik geef je,
ja ik reik jou
mijn zachte hand,
mijn naaste
uit het andere
verre afstandsland.
Afstand in je hart
zoekt gekleurde bruggen
die groot genoeg
voor ons allen zijn.
Een ieder moet bouwen,
in zijn opdracht lukken
staat sterker,
dan alleen op deze
aarde hier te zijn.
Sta op mijn vriend
voor wat jij bent.…
- Geen Edeler Weg -
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
522 Ik zie de toekomst graag en liever,
zie de vergeet- mijn - nietjes bloeien
met hun bloeiende betekenis, bij gelegenheid
Ik zie het verliefde eigenwijze,
als ballade naar verre andere landen reizen,
een groene boom van ziektevol "misschien"
dat in het broze bewolkte hart
de onvoorstelbare leegte achterliet, vandien.…
De kranen
poëzie
3.7 met 7 stemmen
4.179 Boven sluimerstille heide
waar geen voglenzang meer schalt;
waar het leven langzaam scheidde
en alleen het jachtroer knalt;
Waar, op zonneschijn gedragen
Zilvrig zicht de herfstdraad spant,
Klinkt een schreien, heimweeklagen,
Zuchten naar het verre land.…
Jonkvrouwe van Schouwen
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.682 mond
ze pakte alles wat ze pakken kon
in Huize Belvédère
stonk naar ganzenlever, biefstuk,
kaviaar en naar Gruyère
en vanochtend ongerieflijk
ineens naar de volière
Nee, zo ging het echt niet verder
ieder zag wel de misère
en ik wilde haar doen lijnen
maar ze rook meteen al lont
En zij ontsnapte mij alweer
nu met een aanloopje van verre…
daar waar verleden lijnen trekt
netgedicht
4.6 met 37 stemmen
2.483 mijn prins de witte vogel vliegt
onwennig sla ook ik mijn vleugels uit
ik ben niet bang - hoor ik - wetend dat je liegt
en ik klap-lieg met je mee ertussenuit
de uil is weggevlogen
verlamd blijf ik in ons gevangen
laat mij maar sterven - denk ik - zo bewogen
als het is - kan ik niet meer verlangen
en weer raakt mijn bewustzijn zoek in verre…
Zoek eerst de wijsheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
617 Maar een man uit verre oosten
sprak zeer vriendelijk tot hem
“Beide wijsheden kunnen troosten
luister éérst naar je innerlijke stem”
3 Mannen kwamen van ver
alle 3 wezen ze uiteindelijk samen
naar die Éne stralende Ster.…
Iphigenia gedood door Euriplates
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Koor: o wrede hatelijke liefde
Eros is verre
de Nemesis van Euriplates
is op haar
Zij: eens hield u van mij…
Vaders wraak…
Hij: weg met u feeks!
ik gooi u van de rotsen
Charon tegemoet
(Euriplates tilt Ephigenia op en gooit haar de berg af.)…
Zolang jouw hart de hemel draagt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
748 slaap kent
Je dekt mij toe
met sprookjes en open einden
waarin de draak zowel vriend als vijand is
In mijn slaap
is de droom een list
om aan de dag te ontsnappen
III
De wereld draait haar ronde
naar het punt van ontwaken
waar onze hoop weer samenstroomt
De koude legt zijn mantel af
als de wind het stuifmeel
zachtjes over verre…