3326 resultaten.
Blauwdruk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
132 Of ontstond de vorm in het lopen zelf,
zoals rivieren geen kaart volgen
maar er een achterlaten.
Bewijs, achteraf, dat er richting
waar ik dacht dat er alleen beweging was.
Elk fundament van twijfel,
elke muur van angst — ik goot het zelf,
met onzeker gereedschap,
met handen die al werkend leerden.
De muren staan er nog.…
De sieraden van de herfst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
75 Maar hun aanwezigheid is breekbaar en vluchtig,
slechts voor even zijn ze de parels van de natuur,
totdat ze geruisloos weer in de grond verdwijnen
en enkel de herinnering aan hun pracht achterlaten.…
(M)aantrekkingskracht
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
1.139 Zodra de zon weer aan de horizon
boven de zee zal verschijnen
terwijl de dageraad wacht
zal deze diamanten spiegel zonder pardon
als een Fata Morgana verdwijnen
tot de volgende heldere nacht.…
De zee
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
849 Mensen rouwen
ze praten
storten zich uit
voor de oceaan
in al haar schoonheid
ruisend
de kalmte zelve
hoort zij hen aan
Al die tranen
versmolten harten
alles neemt zij in
haar op
niet ontvouwde geheimen
en verlangens voor eeuwig
in de golven verstopt
Ook ik doe mijn verhaal
en luister in stilte
naar de zee
vanachter de horizon…
smeltende ster
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
977 Het gras fluistert mijn rug
In vochtige woorden de vreugde toe
En mijn neus danst met bloemen
Op de kristallen dansvloer
Van een zomers briesje
De ogen grijpen naar een ster
Die langzaam in gouden druppels
Smeltend mijn horizon inkleurt
Ik proef hoe de warme gloed
De mond van elke porie kust
Maar mist zweeft de afstand tot een gat
Mijn…
Alles
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.280 Terwijl de wind de wolken telt
Schreeuwen schapen om verloren momenten
Rollende donder
Een hijgende horizon wacht even
Maar rent toch verder door de regenboog
God leeft
Het hart klopt sneller dan rijen regendruppels
Niet luisterend naar lege verre vergetelheid
Liefde
Kogels ketsen af tegen verre oorden
Maar het zuivere zien geeft ze…
Verleden land
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
993 voel een vlaag
verhalen in het woud
met zo’n diepe, donkere geur
omringd met beelden van een oud
verleden land
en het is alsof knoestige stammen
mee knikken in het
zo wuivende gras
hoor een hand-
vol stemmen in de lucht
emoties vormen
als geblazen glas
vlammen
de eeuwen aan de horizon
tijdgeesten zwerven
aan het begin
van een…
Nooit meer wakker worden...
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
2.246 Ik wil afscheid nemen,
dicht bij jou,
ver van jou,
zonder jou
We wandelen samen,
zij aan zij,
maar we komen elkaar
nergens meer tegen
Daarom is er maar één weg
die ik nog kan bewandelen
en dat is de weg
naar de horizon
Ik wil wegvluchten
naar een droom,
de enigste plaats
die ik nog ken
Een plek om nooit meer
wakker te worden…
een droom in perspectief
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.243 het schilderij is klaar
een droom in perspectief
de verte ingekleurd met
wensen en verlangens
je domineert de
voorgrond en drapeert
je schaduw in de
rafels aan de horizon
alsof ik ooit met
jou begon, een grof
penseel vol lusten, in
streken die niet rusten
je stapte plotseling in
vertrapte de structuren en
verbleekte toen de achtergrond…
Toscane...
hartenkreet
3.0 met 19 stemmen
2.989 Toscane
Hart van trotse schoonheid
Cipressen langs de horizon
De warme wind
Zoekt zijn weg door de dalen
Toscane
Wijngaarden luieren in de zon
Olijven rijpen langzaam
Sereen is het landschap
De zon kleurt de velden
Toscane
Land van heerlijkheden
Genietend van rust
In schaduwen van stilte
Bergen sieren de aarde
Toscane
Tijd staat stil…
we zijn in de hemel geweest
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.551 je klampte aan
vleugels vluchtten
richting horizon
de tijd voorbij
die nooit begon
een eerste klapwiek
en de lucht ging dragen
een opgaan zonder vragen
zo lang gewacht op de
bevrijding van de nacht
we raakten ijlte en de rust
om samen te gaan praten
wisten van elkaar de scherpte
om te raken, kozen woorden
die weer liefde maakten…
godverlaten staart de lucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.049 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij ogen…
Strand
netgedicht
3.1 met 161 stemmen
19.024 De golven branden grauwend groen
vergeten leven aan mijn schoen
Tegen het waaiend zilten zand
bescherm ik ogen met mijn hand
Wolken scheuren op tot flarden
ik voel mijn huid tot eelt verharden
De zon breekt zacht in kleine stukken
die lachend aan mijn kleding rukken
De horizon verdwijnt in water
water van eens, water van later
dat nu onder…
Helaas .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.016 Uit steen gehouwen
stralen kiezelogen
in het lege niets
duistere voeten
lopen ongelijk
waar zij niet willen
maar wél moeten gaan
zelfs zicht op de horizon
biedt geen uitkomst meer
daar waar rede en onrede
met elkaar vechten
om voorrang in gedachten
slaan links en rechts,
zonder uit te kijken, af
en steken over in zinnen
onderwijl…
Opnieuw beginnen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.779 De gloed aan de horizon
De warmte van binnen
Ik wou dat ik het weer zien kon
En weer opnieuw kon beginnen
Maar het gevoel is niet weg
En mijn hart is niet gebroken
Omdat ik weet dat het gevoel er nog steeds is
En dat ik eigenlijk alleen mezelf mis
Want dat heeft ze wel gedaan
Ze gaf mijn gevoel en gedachten een naam
Ze zag mij…
De zomer is gedicht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
767 De hemel preekt blauw,
machtige metaforen bergen
aan de papieren horizon.
Mensen boeken reizen
boeken reizen mensen
naar verre lettergrepen.
Ik bezegel je lippen
lak je vele regels rood,
mijn pen in de aanslag.…
viering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
841 een nieuwe dag van het leven
glanst statig boven de horizon
de stilte is voelbaar in geur
van benevelde aarde en heide
parelende dauw in spinrag
bomen in grijze sluiers
de eerste kleuren van verval
de herfst zit in de lucht
na een verzadigde zomer
de eeuwige kringloop
op mijn kleine stukje aarde
onder hemelse oneindigheid
alleen…
Geschreven
netgedicht
3.3 met 38 stemmen
971 het westen komt zij
wijze vrouw
zon begeleidt haar rechterzij
toont groots `t silhouet
onnatuurlijk volgt de zon
reist langzaam mee naar `t oosten
draait de dag
zij lacht vrede
kust dode bloemen kracht
blaast bloedende gewonden gezond
noemt onverwacht namen
der schuilende bloeddorstigen
tikt hen speels af
verdwijnt achter oostelijke horizon…
samen maakten we weer bloot
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
817 uit mijn voorraad
hemeltergend blauw
warmte vragend voor de kou
je was anders in beweging
verbaasde me compleet
vroeg me of ik meeging
ik was nog niet gekleed
pelde laag na laag mijn
eigen oordeel en gewoonten
helder werd mijn blik
schoonde zo mijn eigen ik
ik zocht je deur na deur
verruimde zo mijn geest
je verkeerde aan een horizon…
vorstbestendig
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.019 Met stijle passen
schuifel je uit mijn kader
als kind, geliefde, moeder, vader
en weer als kind
Onherroepelijk groei je volwassen
betreed je drempels in de tijd
ontlokt de horizon, zo wijd
je van het huis dat je bemint
Dus laat krokussen je nogmaals verrassen
Tel je stappen op het prille gras
Het veert straks op, alsof je hier nooit was…
zomerzee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 Doorschijnend helder zoekend licht
breekt door een donkergrijze wolkenlucht
en raakt de ondoorgrondelijk diepe zee
een levend aquarel rijkt naar de horizon
Witte driehoekjes als willekeurig verspreidde vlekjes
bewegen wiegend over het water
koersen naar de oneindige einder
en verdwijnen langzaam uit het zicht
Een stevige bries verjaagt…
Verlangen blijft...
netgedicht
4.6 met 40 stemmen
1.789 Verlangen blijft en houdt ons gaande
tot ver voorbij de horizon -
verlangen steunt en houdt ons staande
vanaf de dag dat ééns begon
ons leven hier op deze aarde;
en slaat het lot ons keer na keer,
we staan rechtop en fier in waarde
en leggen nooit die vrijheid neer.…
Liefde aan je voeten
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
856 aan mijn voeten zien
geef mij horizonnen
oceanen die bevaren zijn
zeeën engten en rivieren
met schepen groot en klein
ik wil verten in mijn blikken zien
geef mij liefde
verdrinken in je ogen
het zachte kussen van je mond
trouw en altijd in elkaar geloven
ik wil het samen in ons zijn
mijn vergezicht is
liefde aan je voeten
mijn horizon…
Nacht op het water
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.063 De schittering zet zich voort
tot boven de horizon.
Boven mijn hoofd spreiden speldenknoppen
een lang geleden licht:
de hemel is een flatgebouw
vol slapers en wakers ...…
Schijn bedriegt
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
831 Vandaag heb ik een bezoek gebracht
aan mijn verre vriend de zon
die vreselijk heeft moeten lachen
om mijn soortgenoten hier op aarde
die tegen beter weten in maar blijven
denken dat hij in de ochtend opkomt
om zich bij het vallen van de avond
te verschuilen achter een naar hem
vernoemde horizon
en toen ik hem vertelde dat wij ook
nog denken…
Beperkt zicht
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.765 Bij jou is afstand overzicht,
een horizon bij nacht.
Je oppervlakte kent geen perspectief,
niet meer dan lucht is het wat je verplaatst.
De angst voor een doel
sluit net als je falen, leven uit
en je erfenis is een gat in de tijd,
een herinnering zonder waarde.…
Wolkenland
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
1.282 In wolkenland valt
er heel wat te beleven,
Je voelt je er werkelijk
heel verheven
Je kan glimlachen
op een regenboog,
Dansen met dauwdruppels,
hemelhoog
Drijven op blauwe kristallen
door waterdamp omgeven,
Op zilveren luchtbellen
sierlijke nevelkleden weven
Vliegen op de vleugels
van de horizon,
Van de vrijheid genieten
zoals…
jij was in gisteren gehuld
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
798 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij…
ik zag ze jagen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 wolken bevolkten
vandaag een helder blauw
in een middelgrote stad
waarin de zon het moeilijk had
in hun vormen
stormden ze huizenhoog
in een skyline die
een weidse horizon verboog
ik zag ze jagen
hun druppels dragen
in de grijze onderkant maar een
koele wind hield alles in de hand
totdat thermiek
in het geniep een andere…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Laten we nog één keer de sintels van het licht
met onze adem doen ontwaken
dan vouwen we het duister dicht
terwijl we met een laatste blik de horizon aanraken.…