2670 resultaten.
Ondanks
netgedicht
4.5 met 33 stemmen
1.606 Laat me bij je zijn
zoals nimmer is geweest
Voor één keer, laat mij je kind zijn
en laten we samen samenzijn
het verleden vergeten voor even
want je gaat dood, de tijd sterft mee
laat mij me één keer veilig bij je voelen
Laat mij je strelen,
zachtjes door je grijze haren
door je kwetsbaarheid
door je laatste uren
je ademt nauwelijks…
Stille revolutie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
990 Ze voerde revolutie
in de dagen dat ze kwam
tegen opgeblazen honden
en de argeloze muren
waar ze uren dreef langs kieren
die verstierven in geschreeuw
om te vallen in genade
voor mij - als de lichte sneeuw
En ik - ik kende nog haar naam
vanuit een rijk en rooms verleden
waar ze scheen soms als een elfenblad
in neergedwarreld licht
ik nam…
ik droom
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
4.264 beneden gezogen
het blauwe maanlicht schijnt volop
zoals ook jouw mooie blauwe ogen
ik richt mij op en zie je stralende lach
de maan zakt en de zon begint de dag
een dag voor mij en voor jou
omdat ik zoveel van je hou
een dag voor de vrienden om ons heen
zonder hun ben ik namelijk alleen
een dag vermoeiend om te beginnen
al die uren…
Dag lieve mam
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.649 verder wilde gaan
opkomende tranen
zag ik in jouw ogen
jij had het gevoel
dat een overwinning er niet zou komen
in een paar uur tijd
samen met jou
dierbare herinneringen opgehaald
we hebben gehuild en ook nog gelachen
lieve mam
ik wil je nog lang niet kwijt
maar tot het allerlaatste
wilde jij niet wachten
hoe lang zou het nog duren
uren…
De zomerdag
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.174 De zomerdag, onder zijn dak
van licht, en met zijne uren,
die onafzienbaar diep en strak
in de uitgestrektheid duren,
staat hoog over de kalme zee,
over die koele, zilte
bezonkenheid, van ree tot ree
vol zonneschijn, vol stilte.…
Als ik sterven moet !
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
755 Heer, als mijn laatste stonde slaat
Wil mij dan nabij zijn in die laatste uren
Dat angst en pijn niet te lang zullen duren
Ik vertrouw op U, dat U mij niet verlaat.
Dank Heer, dat we zeker mogen weten
Dat de dood niet het einde is
Maar dat er licht is in de duisternis
Zalig leven, altijd, heerlijk dat te weten.…
Laat
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
777 Een muis,
in een gat
in een muur,
ziet de man
die de klok ziet
terwijl de seconden
tikken,
breken,
gaten in uren,
dagen, weken.
Gaten ook in ondergoed.
Kaas.
De geur van kaas.
En de man kijkt naar de keuken,
waar zijn pizza op hem wacht.
De muis vlucht zacht,
als de man voorbij loopt
op weg naar kaas.…
Voorbij lopen
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.356 het zwaar
Niet wetend wat er met je is
Voel ik een verbintenis
Toch loop ik door, en laat je alleen
Totdat de gedachte weer verscheen
Ik verstijf, kan niet bewegen
Beelden van wanhoop komen tot leven
Heel alleen, stond ik daar
Wachtend op een klein gebaar
Het maakte niet eens uit waar vandaan
Zolang er maar iemand wist van mijn bestaan
Uren…
Onheilsgodin
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 onderdanen
wie danig uit de pas loopt
straft ze af
met haar hautaine blik
die als ze kon doden
heel veel graven zou delven
op haar dodenakker
waar levend begraven slachtoffers
nog immer knekelen
en in de nacht hun botten
laten rammelen
vuurspugend
uit ingekaste holle ogen
met eendere schedels
rij aan rij
wijl zij in minder wakkere uren…
Jij, mijn liefste
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.640 Terwijl ik dromend voor me uitstaar
zo helemaal in gedachten verzonken
denk ik nog steeds aan die mooie uren
voel weer mijn hart in m'n keel bonken
Ik hoorde opnieuw je lieve woorden
en proefde weer je hete kussen op m'n mond
de passie, de liefde tussen jou en mij
die ons eens voor het leven verbond
En ik sluit opnieuw even m'n ogen
beleef…
- Hoeveel dagen -
hartenkreet
3.9 met 29 stemmen
766 hoeveel uren rijgen zich aan elkaar?
Hoeveel zout laat de zon opdrogen,
hoeveel zand zal de storm nog afgraven,
de vernielde mandala na verloop van tijd stilgelegd.
Waar zijn de kleine vissen,
uitgestrooid in de oceaan, zoals de traditie vraagt....…
Ik heb stiekem met je gedanst
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
617 bed doorwoelt
geen Klaas Vaak
die zich over me ontfermde
de wijzer van de klok
tikte secondes weg
traag, trager traagst
honderden schaapjes
sprongen over het hek
hun mekkeren
deed me wakkeren
mijn gedachten gingen wel
naar jou naar ons
naar de dag van toen
we waren jong
slank en vooral onbezonnen
hebben elkaar verwend
van mooie uren…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten
tot van boerenland weer iemand
zachtjes kreunde naderhand
om iets wat langer niet kon duren
sterven zou in zonnebrand
tot dan mijn lief - bleef ik bij jou
om wat voorbij kwam te verturen
kwaaie dagen te verdrijven
lachen om verbrande uren…
- De Laatste Bel -
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.089 Een groot stiltefeest zo lijkt het,
de dappere daden van laatste gewilde uren
van allerlaatste gekwelde muren,
de hoge laatste eer, het Zwartemeer
een persoonlijke overwinning
zo omsloten en toch beschermd
ter ere van wat ook maar kon zijn.…
Andere wereld
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.002 Daar zit mijn moeder zoals gisteren, zo zit ze
elke dag, alle uren. Ik koester haar, maar vraag
me af hoelang dit nog noet duren!…
Voetafdruk
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.234 Seconden gaan te rap om
de uren te vergaren, wat ons
bindt is tijd, gesponnen op
spinnewiel van het oude, - en
het nieuw jaar, als we ons in
vluchtigheid ontmoeten dan
zwaaien we misschien wel
naar elkaar en terug, al
moeten we bekennen dat we
elkaar nog steeds niet leren
kennen, wat mensen scheidt is
gezaaid door onbekendheid en…
vers geplukt jong gewas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
566 Als ik ’sochtends vroeg door het veld loop
de dauw vers op de bladeren ligt
voel ik een goddelijk tijdsverloop
dat houdt ons allen hier in evenwicht
ook al zijn de tijden dan veranderd
de aarde laat zich door niemand sturen
zo mijmer ik dan zachtjes voort
soms loop ik daar dan mooie uren
door velden vol met sla en koren
terwijl niemand…
Morgen
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
571 Morgen neem ik tijd
om uren te verdromen
om te dwalen in voetsporen
waarvan de afdrukken
zichtbaar zijn in het
stille kloppen van mijn hart.
Altijd maar het 'mens zijn' wezen,
verder moeten gaan,
maar morgen zo heel even
ben ik van dat kleed ontdaan.…
OVER PESTEN
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
991 Ze was alleen in die donkere nacht
in diepe stilte die om te snijden was
Ze bestreed de tranen uit alle macht
morgen wachtte opnieuw haar klas
Ze leed alleen in de eenzame nacht
toen pijn voorbijtrok aan haar geest
Men had haar na school opgewacht
en haar uren getreiterd als een beest
Ze was wanhopig deze lange nacht
en raadde alsmaar naar…
Sint-Niklaas-versje bij een kalender
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.302 Zo een zit stil dan in vergetenheid,
Verdroomt zijn uren, terwijl almaar schrijdt,
Eenzelvig gaand', de nooit-neerziende Tijd.…
De maagd
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.529 Dan gaat mijn peinzen langs mijn lege jeugd,
Langs de ijdele uren onbewust doorweend
Toen mijn smalle lichaam rijpte tot vrouw,
En wat daarna kwam: langs mijn korte vreugd,
De hoop van eenmaal met een man vereend
Te zijn, langs al wat nooit gebeuren zou.
------------------------------
uit: Gedichten (1922)…
God en Sint
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.412 Aan uren in het donker
liggen fluisteren in bed en luisteren, of je
niets hoorde op het dak als je je schoen had
klaargezet. Aan moeder die de kaarsjes in de
boom pas aanstak als er ook een emmer water
stond. Aan acht paar knieën op de grond en
acht paar handen, saamgevouwen. Zelfs wat mij
eens benauwen kon wordt meer en meer gemis.…
Laat nog een beetje ( R. )
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.577 Laat dan, ons in onze diepste kwaadste uren
nader komen.
Laat het hart achter en ook de boze geest, maar ja
laat dan een beetje
van de wereld over...
over voor ons, wij twee,
uiteen en toch dicht in elkaars ogen.…
en anders niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
658 wat ik had kunnen geven in liefde
werd verspild als water op te droge grond
uren tikten jaren
en de jaren gingen gaan
jonggeboren denksels
in gedachten die ik niet kán overslaan
niet die van al jaren in mijn hoofd
ik kan ze toch niet storen
want dat had ik aan mijn ziel beloofd
het blije hart toont moedig
de verkwanselde tijd in nodig zijn…
ZOMERAVOND II
poëzie
4.0 met 2 stemmen
725 Gedachten, die de zonnige uren banden,
Bemijmer ik, waar langs de stille kreek
Het nachten naêrt en op de lage landen
De avond roerloos ligt en schemer-bleek.
Dan blaast een jongen op z'n herdersfluit
Een simpel liedje van verloren dagen;
En 't mijm'rend hart moet zachtkens medeklagen
Bij 't gaan en komen van dit week geluid.…
Die angstige " rest" tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.010 aanbreekt,
dat je het tijdelijke voor het eeuwige
verwisselt,
met altijd iemand aan je zij,
die er zal zijn tot de laatste zucht
de kamer verlaat,
weet je,
het is altijd te vroeg,
Maar je hoeft die angstige laatste weg
niet alleen te gaan,
er zal altijd iemand bij je zijn
en naast je staan,
in alle maanden,
weken, dagen en uren…
L E N T E K I N D
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
688 opnieuw gekomen
loop ik steeds weer de weg van mijn jeugd
de bloemen te plukken uit het groene gras
denk ik onder het bukken aan het lentekind
dat zichzelf alleen daar weervindt
verbonden met de natuur
waar de golven blijven stromen
door wind weergekeerd en meegenomen
het evenwicht in de sterren om naar te reiken
de maan in mijn donkere uren…
Net zo gek als jij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
658 net zo gek is als jij
Je wederhelft, je zielsverwant, net als jij
Je weet dat zij de ware is als zij laat zien dat ze van je houdt
ze geeft om je, ze vertrouwt je, ze houdt van jou
Je weet dat zij de ware is als ze achter je zal staan
je zal steunen in het leven en in moeilijke tijden aan je zij zal staan
Je weet dat zij de ware is als je uren…
Buffers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
669 Ik heb uren zitten zwoegen op een diep gekweld gezicht
starend in de holle spiegel onder 't scheren
want ik wou dat ook proberen: echt een larmoyant gedicht
om de vrouw waarvan ik hou te imponeren
Maar al wat ik produceerde was een komische grimas
met het witte schuim op kin en bakkebaarden
die me hulpeloos terugkeek van 't beslagen spiegelglas…
Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.097 Nu zij mij dagelijks en nachtlang vergezelt,
de schelp van hare hand mijn kloppend voorhoofd koelt,
heb ik eensklaps en onverbiddelijk gevoeld,
dat zij mij nimmer, nimmer nader werd gesteld
als in de uren, die 'k hardnekkig heb geteld,
als met de martelgang, waarvan dit vers vertelt.…