471 resultaten.
Flamingo's
gedicht
4.5 met 8 stemmen
8.116 Flamingo's op poten zo dun als de ff's
van mejuffer, of als twee sigarette-
pijpjes waaraan ze zuinig de rook
van zichzelf opzuigen: met dit soort
raffinementjes zetten ze zichzelf voortdurend
voorzichtig op stelten.…
Tortelen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
562 Doch zie ik ze samen in hun boom
met halsbandjes zo dun en zwart,
vergeef ik ze met heel mijn hart
en gun ze mijn doorbroken droom.
De kopjes in hun teder neigen
zo passend bij die tere klanken,
drukken louter ware liefde uit.
Genegenheid verdient geen zwijgen,
maar zangen om daarvoor te danken
in jubelende tonen, vaak en luid.…
Als vloeiend water
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
639 meer ik de chaos zie
als opsomming van diversiteit
waarin antwoorden
uit het geheel
liggen besloten
is de weg die mij
door onzekerheid leidt
de juiste de gang
naar ontspruitende loten
als ik de massa
een weg door de trechter gun
en mijn ademen daar op richt
dan zal een nieuw antwoord,
ook al is de straal nog zo dun…
De glasblazer en de pottenbakker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
618 Er bestaat geen vaste grens
tussen zee en zand
een blinde glasblazer stuurt de golven op weg
naar adresloze bestemmingen
ongeschonden komen ze zelden aan
voor nabestellingen heeft hij lucht genoeg
warrige wolken glijden tegendraads
over het dun bevolkte strand
waar pandjesjassen in waggelgang ronddolen
- aan hun rekken ontsnapt -
de…
Berkensapwijn en avondthee
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
644 In de boomgaard van rivierenland
met de Beurre Hardy en de Beurre Lebrun
drinken we berkensapwijn en avondthee
tezamen met een heel dun koekje
de rivier daalt langzaam naar de zee
aan jou ontsnapt een duurzaam vloekje
in de boomgaard van het oeverland
met de Veurnse Reinet en de Winterramboer
drinken we avondthee en berkensapwijn
het geluk…
feest
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
911 met z’n allen
van peutergroot tot moederoud
zijn ze present
klein - groot
dik en dun
samen
in groot en klein verband
tonen zij
van veel - heel veel inspanning
het resultaat
altijd in stijl
pril nog - soms
wervelen zij passioneel
door muziek gedreven
in regenbooglicht
zoveel kleuren
door ruimte hen gegeven
het mystieke en normale…
Ik droomde dat ik nog een kind was
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 Zwijgend zaten we dicht bij elkaar,
bewegingsloos en kaarsrecht op onze stoelen,
het vertrouwde vertrek was dun verlicht,
ik kon hun warmte voelen.
Toen schrok ik wakker van iemand die riep,
zat weer in de jagende onrust van het heden,
verlangde sterk om terug te keren,
verder te dwalen in dat gekoesterde verleden…
wa ge in me oge lees
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
855 hoe kunde gij me kenne
alsde deur me hinne zie
ge kunt ut noit witte
ik fuul me dan veugel vrie
nim munne ope hand
zo werm tussen dun oewe
worde ge dan nie overmand
over wie ik zij
bende dan nie angeland
zo wezenluk dichbij
da bin ik
unne mens van flees
heur munne siel roepe
di ben ik
wa ge in mun oge lees…
het venster uit
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
854 heb ik verloren
toen ik nog woonde in de treurtwijgen van woorden
mijn ogen droegen het zwerven omhoog
doorheen de glijvlucht van een naïeve slaap;
ontzegd
en te jong in de kamer geweten
zonder luister verzonk hoop zo vaak en dat
wat in mij werd ontnomen
de nacht bond zich driemaal aan levenslang
en slingerde mij weg uit een dun…
Je neus lijnt wulps
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
778 ik krijt
in witte kanten
je profiel
vang kleur
leg het apart
in wit en zwart
scherpte
vangt schaduw
markeert
het bloedeloze dun
in lippen
saam gevat
je neus
lijnt wulps
in terugval
naar je ogen
subtiel de strakte
iets verbogen
je voorhoofd
vlakt en
toont verloop
de rode haren
stijlloos losjes
overhoop
wit verliest…
meneertje Grutto
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.666 natuur zoveel omvattend
je zit er in
je kijkt er naar
alles gaat van zelf
buiten je om
in Amstelveen
helder groen de plas
een laagje dun vernis
plots hoor ik
utto utto utto
die ik over het hoofd zag
rechte lange oranje snavel
licht bruine vlekken
oranje nekje
hoog rank op stelten
meneertje Grutto
heel vreemd jij weideling
broedt…
misschien noem ik het varen
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
617 ik tekende vogels
en werd blind
vouwde het water open
alsof ik er bij hoorde
maar werd onzichtbaar
in deze stilte
golven overspoelden, dun
en donker
het voelen
opnieuw onleefbaar
tot aan de hals
ik legde mijn hart
naast voetstappen, op ribben
van het kale zand
hoorde regen praten, nog
smaller dan anders
ik sprak van beminnelijkheid…
Zelfmoord
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.178 -agressie
Ik schiet en het sneeuwt dun glas.
In vakken gevangen vaal licht
Projecteert zich nu boven mij,
De witte buitenlantaarnagressie
Hult de kamer in valse realiteit.
Ik schiet en het ratelt scherven.…
ik mis je
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
2.253 lieve schat ik mis je
ik mis je elke dag
ik mis het fijne samenzijn
ik mis je lieve lach
ik mis de warmte die je geeft
ik mis je in mijn bed
ik mis jouw lieve zachte stem
en ook mis ik de pret
ik mis je hand in die van mij
en ook mis ik jouw kus
ik mis je naast me op de bank
ik mis het lekker knus
ik mis je steun door dik en dun…
Lunch-excentriek
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
447 hoe dun is de wind
als hij al kou lispelend
uit de schaduwkant
van het straatje komt
de tochtige hoek
kijkt al lang niet meer op
van vreemde passanten
met mutsen en wanten
naamlozen schuifelen
schijnbaar doelloos
voorbij en toch houden zij
angstvallig de overkant vrij
waar warme zon
de terrasjes laat stralen
glimlach en ogen de…
queeste
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
466 in het onmetelijke
universum laveert
een samenspel van
atomen en moleculen
de mens
een druppel bewustzijn
in de oceaan
gewikkeld in een
dun laagje ratio
balanceert hij op
het koord van
verbreken en verbinden
heen en weer
slingerend tussen
verheffen en verlagen
bang voor
de leegte alles
waait immers
weer weg
het smeulende…
Glimp als reflectie
netgedicht
5.0 met 184 stemmen
721 op een
onbewaakt
ogenblik
was ik tot
mijn schrik
de rode draad
verloren
onze levenslijn
als houvast
in bange dagen
die hoe dun
ook uitgerekt
ontzettend veel
liefde kan dragen
het voelde alleen
voor het eerst
niet verbonden
in de realiteit
van alle dag
waarin jouw lach
mijn leidraad was
hoe ik ook
mijn oren spits
ik zal het…
Doden droeg naar later
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
416 ik voelde in een
vlagend licht touche
op mijn huid jouw
verhalen dwarrelen
in het gaan
van het ene huis
naar het andere land
in talloze talen
van ijzig dun
tot dampig warm
beklampend op de borst
tot siberische vorst
ben meegevoerd
door chaotisch
golvend water dat
doden droeg naar later
met de vlucht van storm
naar orkaan en…
dit is stilte
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.276 moeder, waarom zijn mijn benen zo dik
zo rood, de stappen die ik zet
of bloedend de borst waartegen ik sliep
jij leerde me lopen, de schoenen dragen
waardoor de aarde kantelde en vaak
bevroor op het hout van mijn lippen
waarom zijn mijn armen zo dun
zo doorzichtig, de leegte die ik voel
door het naakte kind in mijn keel
ik heb het zo…
Voor jou
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.823 Ik vraag me af
of jij het was
die fluisterde
in mijn dromen
in veel te korte nachten
Want ik had je gezien
in het eenzame duister
van de nieuwe maan
het kristal van sterrenbloemen
Je beeld
een geur
een waan misschien
zo ijl en dun als spinrag
het hield me gevangen
intens zalig
als winde van de nacht
Vreemde vrouw, zo mooi
ravenzwart…
15 jaar
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.525 na 15 jaar
breekbaar als dun glas
gevoelig als een oude wond
had ik nooit gedacht
dat jij mij ooit terugvond
Het begon als een grap
om je een kaart te sturen
maar ik had nooit gedacht
dat 15 jaar
zo kort kon duren
Je sluipt mijn gedachten binnen
alsof je nooit bent weggeweest
je kruipt weer binnen
en het feest
begint weer van voren…
ongelieke hogte (eigen dichttaal)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
857 op gelieke hogte
sie icke um mie hinne
is da wa icke sogte
dun grotste ende
diepste sinne
skonner ende
errug himmels
gemaeckt
nee, geschaepe
mien hande rieke
naer oe, maer
jie kiek allene naor
folmaeckte knaepe
och
icke kenne mieselfe
in toekomede maete
ende ontdeckte immer
mere kaese gaete…
Bol is nog te hoekig
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
688 te hoekig
moet gladder zijn van lijn
meer pigment omdat gevoelens op
mijn schilderij ook zichtbaar moeten zijn
de schaduw is te licht
ze tracht het duister te vermijden
zon speelt sprankelend met zicht
maar kan het donker niet verleiden
vlakken zijn wel goed verdeeld
wit kleurt mooi de randen
alleen de mensen ogen houterig
lijven dun…
Windbuidel,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
640 Soms opent zich de doos,
ontvangen van Pandora,
de wind ontsnapt uit haar
schoot, raast langs de
karkassen van de levenshoop,
een mager geluid omhult de
witte geraamtes, te dun bekleed
met een verse huid, laat het
aardse stof zich met andere
kleuren verven in de geuren
van de regenboog en het oude
bederven, blaast op de pijpen
van…
Vlinderschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 Achter mij
slaapt dun een opgeblazen dorp
een vlinder schrijft van hogerhand
gedichten in de zuidenwind
als tussenstation naar
de dood, de moeder van alle
onvermijdelijkheden. Onvindbaar
verscholen in de bries
puzzel ik met poëzie
met een overschot aan stukjes
in het duister tussen de dagen
valt alles uiteen.…
Strand
gedicht
4.0 met 4 stemmen
5.559 Waar de zee nog dun is als een pink
rollen strandlopertjes als biljartballen
over het laken van het water,
overrompeld soms door zeeschuim.…
Zoet en zottekes
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
457 In je herinneringen d'une vacance
Op kiekjes van een zomer
die nooit slijt
Is 't prettig toeven in een ambiance
Met moeder in je chèr pays d'enfance
Memoires aan een zoete kindertijd
Je hebt veel fans, zie ik,
op de tribune
Familie, in die stad
achter de dune?…
In het niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 Een botsing, dun als ruis,
op een plek die nergens is.
Wat beweegt, heeft geen handen.
Wat ziet, geen ogen.
Deeltjes vinden elkaar.
Een trilling merkt
dat zij kan reizen.
Iets vouwt zich,
niet omdat het wil,
maar staan niet kan.
Een ritme herhaalt zich,
een centrum zonder naam.…
gemakshalve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
298 gloedvol licht, geel gevangen
boven weilanden en bossen
argeloze mist als adem en
klamme aarde zonder begrip
dit licht rust dun op gras en takken
nergens ‘n einde om aan te beginnen
zodra het oog geen grens meer vindt
wordt kijken een vorm van zoeken
dan vergeten we richting
en noemen dat rust
daarom, dit is geen plek
maar een toestand…
Ongerijmd vogeltje
gedicht
4.8 met 4 stemmen
1.764 Hij lijkt verwonderd
dat een zo dun vlies de zon bedekt.
Elke dag verwondt ons, alleen de laatste doodt.
--------------------------------------------------
uit: het raadsel van de anderen (2026)…