245 resultaten.
Uitnodiging
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
190 In ieder lichaam huist een sterfproces,
wat blijkbaar door de kosmos is bedacht,
wij drijven doelloos als een zeepostfles
richting de stranden van een Oppermacht.
Tegen die natuurwet uitte jij verweer,
maar de engelen namen jou toch mee,
het is de voortgang van de evolutieleer,
met Darwin in het welkomstcomité.…
Hoop voor Siberië en de gehele kosmos op tilt
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
447 te laten duren
tot de blanke maan steeg boven
de vuren
en zo regende het vele uren de
zwart geblakerde muren wit waar
Natalia zich storten in Ivans armen
terwijl het kruis bengelde
tussen hun beiden borst dat
sloeg tegen hun warm kloppend hart
biddend om erbarmen
Voor de getroffenen
armen de natuur
met de gehele kosmos…
Waslijn ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
539 Tegen het licht van ontelbare zielen
die de fluwelen kosmos tot een vrij
gebied hebben verklaard, draaien
landen om hun eigen as om een
nieuwe taal te kiezen die ik hun ogen
las om zo de geschiedenis te herschrijven ,
ofschoon die al begonnen was, om
alle stof van verwachtingen te malen,
tot vruchtbare inkt, die zal drogen aan
de waslijnen…
Tintinnabula's in varianten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
639 Blije akelei bezingt de kosmos, zó vér wég.
Beige nuanceert het blauw, een tint die ons laat
dromen, we keren al terug naar onze sterren.
Er verschijnt een rondte in mijn geest,
leeg, zo zonder woorden. Breder, sereen!
Waar de uil drietonig oehoet. Met diepe klank!…
Apollo's Zonen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
517 "Nevelen en Pilaren"
Leonardo da Vinci
ontwierp instrumenten
zonder hulp van het glas
Homo Universalis
Onderwierp ze
aan experimenten
als in de kosmos gedacht
Aërodynamisch
berekend op snelheid
en weerstand, gewicht
en op kracht
Als vader van vluchten
naar interstellaire
galactische wegen
stond hij aan de basis
Homo Universalis…
Herscheppen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 van een liefelijk oord
Beweert dat je er zeker van kunt zijn dat
Wederopbouw lukken gaat
Ondanks het nieuws, ondanks de zo slechte
Tijding die als een bom insloeg, een voltreffer
Was, totdat een voorjaarswind in een stil gehucht
Uitkomst bood, hulp, toch nog
Nu draait de betonmolen weer, ligt de troffel
Klaar maar je slingert het de kosmos…
Geschreven dialoog?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
417 Dichten is liegen op een hoger plan,
wordt een heggenmus een zwaan
als dat in onschuld wel lijden kan
met de pen de kosmos raken, nu nog
met de middelvinger in de pap, trekt
daarmee een camouflerend laken over
het literaire landschap, onafhankelijk
op welk tijdstip van de dag, waarin de fictie
zich van de feitelijkheid laat herkennen,…
Rejoice
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 eindeloosheid achter het zwarte
ooglapje van een Ierse druide,
een dag vol groeiende doolhoven twaalf
kilometer onder de zeespiegel,
zeeslangen liggen roerloos achter
purperen pilaren,dat ene oog,zoals
de vervaarlijke cyclopen,speurt
sneller dan het hoogste licht,
dwars door de stalen muren van een
ziekelijk vermagerde,hypocriete kosmos…
Bye-bye Selma
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
421 Het slechte voorbeeld van Virginia Woolf
nagevolgd, dat dacht ik echt, of door een
natuurlijke oorzaak overleden, weet ik veel,
maar misschien ben je gewoon verlaten door
je man en dacht je sterk aan mij terug en
heb ik dat uit de kosmos opgevangen, omdat
ik als helderziende wel vreemdere zaken heb
meegemaakt.…
De grootste grap?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
514 vertraagde echo’s uit de kosmos
ontwaken in een trip langs zon en maan
bedekken we de oogleden toe, maar
verder blijven we voorlopig naakt
het maakt niet hoeveel we schreien,
met alle data en vernuft, een laagje vernis
van tranen verzachten niet de gemorste tijd
we zijn de grootste grap uit de levende
geschiedenis, die ons persoonlijk…
Impressie
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
694 Al het weten
glijdt weg in een groot zwart gat in de kosmos.
Ik heb besloten zelf een wandelend gedicht te
zijn en het wijzelijk daarbij te laten. Ik leg
mijn gerimpelde hand op een scherf van de oude
klok. Ik heb geen verstand van klokken, moet
hem helaas aan zijn lot overlaten. Hij woedend.…
Het algoritme van de tederheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
196 zelf hebben gevuld
het is de plooi in het laken die we willen kussen
de stem in de ruis die zegt ik ken uw noden
dus weven we van onze eigen eenzaamheid een mantel
en noemen die god
een schaduw die meeloopt in de periferie van de stad
in een andere dimensie, een parallelle straat
wacht de versie van ons die nooit brak
we swipen door de kosmos…
Slijtage van het wonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
143 We hebben de kosmos gevangen
in definities,
de seizoenen getemd tot een kalenderplaat,
en de herhaling tot vijand gemaakt.
Wat elke dag trouw terugkeert,
verliest zijn glans;
het wonder stolt tot een gewoonte.
De aarde ademt onder het asfalt,
warm en zwaar,
maar wij zien slechts de haast van de overkant.…
Mens te mogen zijn
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
149 elke vezel van ons lichaam
voelen en weten wat het is om mens te mogen
zijn in Hem Baruch Hashem intens beleven
ondergedompeld in liefde vertrouwen voorbij
de grens van het denken met wortels diep
gepland tot bloei gekomen het tedere wit de
poëzie met het gouden hart in ochtenddauw
rondom nevelig blauw in de sappige tuin van
de kosmos…
De wondermooie Aarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Zo snel als gedachten kunnen gaan,
reisde ik eeuwen de kosmos rond,
totdat ik hem in een hoekje vond
en in grote bewondering stil bleef staan.
Ik vond een wonderlijk mooie planeet,
zacht blauw gekleurd door een oceaan
met wat wolkenslierten er tegen aan
lag hij op een zwart fluwelen kleed.…
Tramlijn Begeerte
gedicht
2.9 met 24 stemmen
9.522 het: de natuur opent je blad na blad zoals een leerboek
bladert je door tot je dichtgaat onder de avondwijdte, de noordelijke
kroon brandt op je hoofd en je vrucht wil dragen de wind, de Bora
het liefst, of de Harmattan, met hun messen die snijden in het brood
van het donker en geboren worden dan je zaden, de naakten die je kleden,
van de kosmos…
Pure schoonheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
567 dichtgeknepen ogen
en de onpeilbare verten waarin jij schouwt
de dwarsbalken lijken een houten kruis
en ik zie de ware christin in jou
de Maria Magdalena in jou
terwijl het duister achter jouw schouders
wreed en meedogenloos oprukt
jij gaf nieuw leven
en jij gaf jouw leven
jij spreekt mij aan
vanaf een schone foto
en jij stapt vanuit de kosmos…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Maar hoor je nu al de stilte van die kosmos?
Wat blijft er over van de mens die de klok breekt?
Een dag zonder nacht,
een licht dat nergens meer een schaduw werpt,
Een wezen zo rijk aan tijd,
dat het zijn gisteren vergeet.
Moeten we dit willen?…
Bij elkaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
594 Dat je je thuis mag voelen.
Bij elkaar.
Dat je niet angstig hoeft te zijn.
Voor een afwijkende mening.
Dat je elkaar aan mag raken,
omdat we zijn gecomponeerd,
uit hetzelfde bewustzijn.
Uit dezelfde sterrenstof.
Dat je verschillend lijkt.
Niet anders bent.
Dat problemen elkaar oplossen.
Dat je elkaar spontaan herkent.
Omdat liefde liefde…
De Wiggelaar
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
490 Hij beziet z’n zegeningen in het prisma
van de stervelingen, plaatst rozen van
sterrenstof in uitgeslepen wegen,
zwarte spiegels van de kosmos, die om
een nieuwe trap naar de toekomst vragen.…
Vakantieliefde
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
923 zwarte haren
tot op haar heupen in mijn vizier
ze lachte zo verleidelijk naar mijn dronken kop
dat ik geheid zwichtte en haar samen met haar hoge hakken
en gevulde shirt naar mijn hotelkamer begeleidde
waar we de hele nacht tot de eerste ochtendstralen
het meest intens gevreeën hebben van alle paartjes
ooit op deze aardbol of verderop in de kosmos…
Dichterbij
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
549 Ik kom steeds dichter bij mijzelf, de kosmos stuwt
zich dikker en dikker tegen mijn nietige lichaam,
ze wil me niet doodpletten, maar een baken en een
wollen deken zijn, een supersonische streelmachine.…
Levenshonger?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
371 meerslachtigheid, als
dat woord bestaat, ervaart als extra waarde
waarop ik mij verlaat, de stilten zijn ervan
doordrongen, bloed ijlt door de longen
het maakt mij oud en tevens jonger
om de vezels te laten doorbloeden, een
oneindige beweging van overlevingshonger
exponent als raderwerk in een uitdijende ziel
over de meren van de kosmos…
dat jou het leven cirkelt – van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
711 was en komen gaat
wat ons daarbij verbinden blijft
zijn de heugenissen van toen
aan het doen of juist laten
die jij als mens voor mensen
ons met plezier vieren laat
dat die cirkel van jouw leven
gelijk de kringloop van tijd
vaker dan wij tellen kunnen
kleurrijk slingers hangen zal
weer en opnieuw voor jou
dat de hartslag van de kosmos…
Van de sterren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 Zij razen door de nacht,
Hun luister wordt verbrijzeld
In het draadkruis van de goden.
Nog een wende
En het is gedaan.
Zullen zij lachen,
Huilen op de wind.
Bomen zien, en vogels,
Vissen in het water.
En boven hen ontwaren
Een verre zee van licht.…
Anker
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.133 Want onze reis voedt het raadsel van de kosmos
Zwarte gaten en spiralen van stof
Terwijl we duizelen van vragen
Waait de poort wijder open
Worden we nachtblind in verzengend licht.…
Gerbera
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
141 Je bent niet louter een bloem in het gif van de nacht;
je bent het vlees en het bloed van de kosmos, ongetemd en vrij.
In de vroege ochtend, als de lichten sissen en de barman de as wegveegt,
blijf jij fier overeind.
Je komt tot leven als het lente wordt,
felgekleurd, fris, vol goede moed.…
Vlinderpelgrimage
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.062 Daas van de reuring in de negorij
Waar salarissen de dienst uitmaakten en tijdschemas
En ook Jo in haar pastorie droeg er toe bij
"Is er dan geen risico aan verbonden?" vroeg ze
"Je verwedt je leven!"
Of verraden voor het eskader
Ontpopte de genese zich in de bossen om een moord?
Aan zijn vader's fusilade refererend
Zette hij die bij…
Adem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
549 Ga met mij mee,
ik geef mijn kosmos steeds een explosief begin.
Mijn adem, ik omarm je met heel mijn wezen!…
Heimwee naar het leven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
735 Zag u ook honderdduizend exotische
vissen in de meest opwindende kleuren ongekende
ongedachte verschijningsvormen knalroze bloemen die
rondzwemmen paarse vleeseters wuivend in de stroom
die nooit van hun plek komen walvissen zo groot als
een dorp dolfijnen zeepaardjes ontelbare micro-organismen
in een druppel oceaanwater zoiets als de kosmos…