Slijtage van het wonder

De ochtend breekt aan
volgens de wetten van de klok,
een blauw scherm licht op,
vingers swipen blind
langs een dwingende stroom van flitsen,
terwijl buiten de zon
ongevraagd de kamer herontdekt.

We hebben de kosmos gevangen
in definities,
de seizoenen getemd tot een kalenderplaat,
en de herhaling tot vijand gemaakt.
Wat elke dag trouw terugkeert,
verliest zijn glans;
het wonder stolt tot een gewoonte.

De aarde ademt onder het asfalt,
warm en zwaar,
maar wij zien slechts de haast van de overkant.
Pas als de breuklijn komt,
het landschap plotseling stilvalt
en het vertrouwde pantser van onze blik breekt,
staan we weer schuchter aan de rand.

Dan pas zien we hoe het water stroomt
omdat het niet anders kan,
hoe de rimpeling langs de oevers
de tijd met zich meedraagt.
Niet in het buitengewone,
maar in dit trage, open ritme,
wacht het mysterie tot iemand het binnenlaat.

verwondering, mysterie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9