Alle inzendingen over ouderdom

727 resultaten.

Sorteren op:

oud het mens de mens

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.028
Langzaam de trechter vergetelheid binnengezogen bleef zij houden van haring met uitjes voorgeschotelde hapjes bij beetjes met een gebit klepperend genoegen genoeg nooit genoeg en altijd geholpen bij happende hahap ja zo zo goedzo hahap. Zo wordt van ieder het laatste het eerste en is elk menselijk eind een bijna mensloos begin…

Dor

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.081
Vrieswind, volle maan het oude lijf vertelt van aarde bomen komen om de dwergen hakken zich een weg het nieuwe licht is zonder schaduw herfst dus droge lippen niemand kust die oude mond de grond is weggeslagen in de dagen die behuild zijn zout weerkaatst het licht verdroogde huid en droeve woorden…

oud in heden

netgedicht
3.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 794
mijn trillende telelens zoemt jou dichterbij wil wel eens zien hoe vergrijsd jij oogt zag zo al, gaandeweg, de kleur verbleken hoe jouw hoofd het doorleefd vel nog kennelijk gedoogt ik denk zowaar terug aan mijn ouden van dagen waar de zoete babbelaar uit het vierkante blik dat de schoorsteen sierde, mijn kinderhart deed…

Mijn oudtante

gedicht
2.8 met 89 stemmen aantal keer bekeken 41.641
Zoals zich in het voorjaar soms nog één bruin appeltje verbeten vasthoudt aan de tak die bijna weer in bloei staat zo hangt zij aan het leven. Kogelvrij door crème en rouge maar met het vaag vermoeden dat de dood loert door het sleutelgat. ---------------------------------------------- Uit: 'Oranjebal', 1975.…
R.A. Basart9 februari 2004Lees meer >

BLUES IN B FLAT

hartenkreet
4.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.121
Mijn eerste bandje speelde rockmuziek waarmee we het publiek dat met ons dweepte gedreven tot uitzinnigheid opzweepten. We waren jong en wild en energiek. Vaak heb ik mij in jeugdhonk, zaal en kroeg met vuur van een bevlogen taak gekweten, ik ranselde mijn snaren als bezeten en elke avond eindigde te vroeg. Maar nu ik als aftandse oude sok…

jaargetijde

hartenkreet
2.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.808
Ik kan me verbeelden een geduldig landschap te zijn, dat in de winter wacht op andere tijden. De werkelijkheid is anders. Het is meer een stervend landschap in de herfst, dat een strenge winter wacht en dan moet lijden.…
Henny Blaak7 september 2005Lees meer >

Zou er iemand luisteren...

hartenkreet
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.184
Oude mensen kunnen me bekoren Met hun perkament gezicht En die twinkel in de ogen Als het verleden wordt belicht Graag hoor ik de intense verhalen Over hoe hun leven is geweest Wat ze vroeger hebben doorstaan En voel dan de levendige geest Veel leed, liefde en zorgen Passeren dan in zo'n gesprek Ieder beleefde op eigen manier En aan…
merle ;-)17 september 2004Lees meer >

VIAGRRRR......

snelsonnet
3.4 met 34 stemmen aantal keer bekeken 2.273
Toen Opa Schot een Playboy had gekocht voor nog een laatste manueel verzetje, toen slikte hij ook gauw zo’n blauw tabletje, verheugd om wat hij daarmee nog vermocht. Helaas, juist toen een prachtpaal was verschenen was ’t blote blaadje uit het zicht verdwenen.…

Haar laatste woning

hartenkreet
3.5 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.551
(verhuisbericht van een oude moeder) ik wil zo graag vertellen maar wou dat ik het wist ik krijg het niet meer helder mijn geest verdwijnt - steeds vaker - in dikke, grijze mist de beelden van herinnering en beelden van het heden lopen in wirwar door elkaar ik ben op reis in het verleden en blijf steeds vaker daar toch, soms ben…

KLAPPEN

snelsonnet
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 3.148
Ze gaf me als ik dwars lag billenkoek, een tik als ik met speelgoed had gesmeten, een oorvijg als ik knoeide met mijn eten, steeds als ik stout was kreeg ik voor m’n broek. Maar nu ze oud is kan ze niet meer slaan dus ma, nou is het míjn beurt, hier, pak aan !…

geef het liever nog geen naam

hartenkreet
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.034
terwijl mijn gedachten gaandeweg verweren besluipt een vage angst mijn lijf en geest ik geef het liever nog geen naam, verstop van dag tot dag mijn ongemak in zwijgend verder leven voel de tijd reeds vluchtig verwaaien zoek mijn houvast in wie ik was verweesd en verward koester ik mijn schrale zegeningen…

verloren mensen

hartenkreet
2.9 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.929
vaak loopt ze rusteloos op en neer of staat ze bevroren bij het raam waar ze in haar eigen schaduw naar vervlogen jaren en verloren mensen staart…

Herinnering

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.647
Ze denkt zo vaak nog aan verjaarde tijden toen ze menige man een zere nek bezorgde Haar gezicht hartvormig door ravenzwart omkranst de van nature rode lippen en wangen met een blos Behendig manoeuvreert ze haar rollator door de koffiezaal dáár is ze nog de jongste, maar toch…!…

de dagen moe

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 864
ze strekt haar hand naar de lege plek al jaren onbeslapen en hoopt dat hij ooit komen zal om haar eindelijk op te halen…

RE-GENERATIE

snelsonnet
4.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.112
Mijn opa van al bijna honderdzes heeft Parkinson en wil zich bij het scheren door al dat beven nogal eens bezeren - hij doet dat ouderwets, met zeep en mes. En snijdt zich dan ook vrij vaak in zijn vel maar daar hij steeds beweegt geneest het snel.…

Beker met een tuitje

netgedicht
4.4 met 31 stemmen aantal keer bekeken 30.016
Ze sprak al bijna onhoorbaar, in haar blik ontbrak de horizon, maar ze zat nog in haar stoel, daar bij het raam of op het balkon. Wij konden nog samen theedrinken, het kopje bevend in haar hand, maar ze hield zich groot en flink en de thee ging net niet over de rand. Veel later besefte ik pas hoe belangrijk ons thee-uitje en het drinken…

Vader

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.162
Al jaren wordt mijn vader stukken ouder Al twintig jaar ruimt hij de zolder op Maar altijd hield hij die alerte kop En iedereen kon bouwen op zijn schouder We hingen uit het raam bij elke stop Hij nam me mee op reis in alle treinen En wees op reeën, bergen, bruggen, seinen We zagen steden, stranden, steeg en slop We ruilden onze rollen lang…

Leeftijd

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 918
Hoe langzaam uit zich dit; Een man, zoals ik, niet wetend Waar vandaan hij komt, niet Ziend hoe het hem is vergaan. De jaren tellen: een zomer in Een tuin, eendjes in het park, Hondjes om mee te spelen; Hij is weer thuis geweest, heeft De wijzers van de klok gespeld, Vluchtig woorden gekust. De vrijheid; om terug te zwaaien, Het korenveld…

Luisteren aan het einde

netgedicht
1.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 766
De koude wind van het einde waait mij om de oren. Doodgaan is het ergste niet – dat is: niet te horen waarom en waarvoor je gekomen bent, hier, waar vandaan je nu gaat vertrekken. Wie of wat heb je gezocht ? Geen doelgerichte tocht, geen heldere koers doet zich voor, achteraf of alsnog, naar een bestemming, een naam. De bladeren…
boeuck3 januari 2007Lees meer >

Alzheimer

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.710
haar sterkte en trots waren steeds te bekoren nu is haar leven verloren verloren in tijd het heden ongrijpbaar verleden niet tastbaar verdwaald in twee levens soms meisje, soms vrouw…

Ook waanzinnige dichters worden ouder (een Odyssee)

netgedicht
4.7 met 34 stemmen aantal keer bekeken 959
Vanaf de groene Neriton staar ik op het schelpenstrand, bijenwas en lotusbloemen draag ik in een tas. Aarzelend volg ik de meeuwen, daal de marmeren trappen af en luister zwijgend naar de stemmen van mijn innerlijk beraad. Roerloos wachten hier de schepen aan de rand van zekerheid, Stom en Doof zijn mijn bemanning Duisternis heerst in…

De rozenkrans

hartenkreet
4.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.669
Een oude vrouw wiegt zich in haar schommelstoel Ze staart in het niets met starre ogen roodomrand Nog langer leven dient voor haar geen enkel doel Een rozenkrans glijdt door haar hand Graag wil ze verhuizen naar het hemelrijk Veel van haar geliefden zijn daar reeds beland Zachtjes bidt ze, oh God, sta toe dat ik spoedig bezwijk En de rozenkrans…
Hanny10 september 2007Lees meer >

een stilleven

netgedicht
4.0 met 25 stemmen aantal keer bekeken 949
gebogen leun ik op de steunen van mijn statigheid een rustpunt terzijde van de schouw een monument van waardigheid een hoge zetel met leder en uit donker eikenhout opgebouwd de jaren zijn ons aan te zien als het sierlijk schrijnwerk verschoten rouwt de haard uitsterft gelijk mijn toekomst die stilaan verflauwt…

Wijsheid

hartenkreet
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.600
Ook al ben je oud Je kunt veel weten En dat is de wijsheid Die velen vergeten…
J. M.23 december 2007Lees meer >

Block

netgedicht
4.3 met 50 stemmen aantal keer bekeken 647
Knagend snijdende gaten borend als in een kaas die rijpende ouder word Op smaak komt maar soms iets te scherp en dan is het te laat voor mooie randjes De extra plus verbrokkelt is moeilijk te belegen voor een hongerig man die zijn woordenliefde even niet meer vinden kan…

Aderlating

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 637
Meander tussen spier en vlees ik verken herken zijn sporen zelf versmolten met de tikken van het hart met de morgen veel te gauw met de avond lang nog niet te onrustig klopt hij bij me binnen ik weet hem volg zijn weg gedwongen met de vinger in het ritme van de stroming is mijn bloed aan het bloeien is de tijd aan het krommen.…

mevrouw is

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 595
Mevrouw zit keurig in haar zetel Ogen open, blik gesloten Grootmoeders klok tikt op de achterwand A living statue, verwijlend in de tijd Handen gevouwen in de schoot Mevrouw zit keurig in haar zetel Het bezoek mag komen, een peutertje van 2 jaar Verwarmend en spontaan Raakt de vrouw in het verleden Ze voelen zich prettig bij elkaar Mevrouw…
Magali31 augustus 2008Lees meer >

Voortgang

netgedicht
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 718
is het dan voorbij ligt de klim nu achter mij gaat het verder bergaf richting een grijs dal een open graf waarin leven slechts wacht op het verlossende eind nee het is nog lang geen eeuwige nacht voor ik ga kwijnen verdwijnen als in een dikke mist ontvlamt mijn haard en baart mijn brein verstilde wolken van verwondering word…

opgeheven halte

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 687
niet begrijpend keek ze hem na de volle trein die opnieuw langs het lege perron reed waarom stopte hij niet haar kleinkind kon niet wachten met het vieren van z’n verjaardag bij elke nieuwe trein zwaaide ze maar ze reden allemaal voorbij toen ze de volgende trein persoonlijk wilde tegenhouden reed ze eindelijk mee zo’n kleine 100 meter…
Gerardo26 oktober 2009Lees meer >

Dichtstuk

netgedicht
4.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 594
hij putte zinnen lepelde als dorstige hond uit de bron van woorden zijn glazen oog gevuld met metaforen de taal gelikt, gesnoven en gedoopt geschreven en gesloopt ligt nu bevroren naast verstorven wijn en geur van dode dichters ruikt hij het bloed dat traagzaam kruipt door holler vaten zijn troebel oog kleeft aan de randen van verstokte…
Hanny27 mei 2010Lees meer >