307 resultaten.
Gewapende stilte
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
540 ik zwaaide wit
een maagdelijk
doek voor vrede
we schreeuwden niet
maar gonsden in
veelal lage tonen
in ongearticuleerd
komen bleef de club
rustig stromen
na enige opschudding
hier kregen we
horzels in het vizier
geel blauwe kleuren
formeerden het
toekomstig gebeuren
maar wij zijn af van
het dollen weigeren
in stof te rollen…
wie we zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 drie palen steken
uit een berg zand
aan weerszijden twee
vastgesnoerde vrouwen
in het midden zit
jij op een plank
hoofden handen en
voeten van lindehout
dezelfde gezichten
in berusting gestold
onthutsend ongeloof
over wie zij zijn
als in een stomme film
de weidse gebaren
de sprakeloze ogen in
het verstarde gezicht
het…
Als Pavarotti
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.365 en ik zwaaide
met haar hand een eindje mee
De zee was stil - het strand was leeg
met om mij heen nog slechts de maan
het was romantisch lief - dat wel
maar voor een lied te snel gegaan…
de bomen droomden zomer
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
747 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
ik zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen…
Bloeide blauw boven het koren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen sloot…
Glas
gedicht
3.6 met 9 stemmen
3.998 Ik zwaaide terug, maar wist niet wie ze was.
Buiten ging het leven door, maar ‘t hare
ging niet verder dan het glas.
Als ik terug van school kwam keek ik even;
het vierde raam, begane grond:
een witte muur met stille plooien,
alsof de vrouw niet echt bestond.…
aan de voet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 het bereiken van je lot, het
stadium beheersen vergt moed
wijl de dood al prikkelend
je maant om partij te kiezen
nooit was ik van keuzes, filterde
het bedrog door een zeef zonder mazen
zodat de staken als dwazen door
mijn voeten priemden
ik zwaaide met een ruige lach, behaard
en ingetekend met inkt dat ver in mijn
spieren was binnendrongen…
Bijdegronds donker
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 schor krakend
zwaaiden monumentale
kerkdeuren open
voor in het zwart
geklede mensen met
hun hoge hoed
die in stijf raffinement
het publiek verstrakten
tot het ultiem moment
in bijdegronds
donker murmelden
talloze overleden
stemmen over de pijn
aan hun gemankeerde ziel
beroetten walmende
kaarsen het wit graniet
van de zerken uit…
Vlechten trekken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
508 mag ik
van jou leven
op deze wereldbol
omdat ik ook besta
heb je dan
heel even tijd
voor mij voordat
jij weer verder draait
gewoon even
laten zien wie
die gekke bekken
getrokken heeft
toen ik uitstapte
zij zwaaide alsof ik
haar vriend of
naaste familie was
waarom altijd
duwen en
vlechtentrekken
als het druk is
en de tijd gaat…
Lucretia
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 Rembrandt schilderde haar wanhoop vlak voor
haar zelfmoord; op het punt dat zij haar
onschuldig hart met een mes doorboort.
Klassieke thema's spreken vandaag nog echt
de vrouwelijke sexe aan, die niet door de
andere sexe wenst te worden getoucheerd;
zoals Lucretia in haar leven door een konings-
zoon werd onteerd.…
Revenge
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
562 in de tijdmachien
Vier eeuwen terug kwam hier een
pelgrimschip
naar rapenburg met boeg in winderoos
het paard trok voort, de kiel gleed oeverloos
de boei werd aan de horizon
een stip
Waar pelgrimvaders zich wilden
bevrijden
van britse dwang die hen 't geloof
bestal
daar zet eleutheria voet
aan wal
der vrije sleutelstad van rembrandts…
ik hoorde sterven in je stem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
949 me mee te gaan
er was geen
schaduw meer
het zwarte
was verdwenen
de drooom die je
gegeven had was
in je blik verschenen
je fluisterde
een toekomst
van gebroken glas
zag scherven van
een horizon die
zijn oneindigheid
verloren was
ik hoorde sterven
in je stem, voelde
in je hand de kilte
je rustte voor je
verder ging, zwaaide…
je dook als zon door glas
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
1.791 ik ontmoette je op weg
de richting was vergeten
ik heb al die tijd geweten
wat vroeger is gezegd
ik koos de ruimte
voelde hoe nabij je was
je dook als zon door glas
toen we in ijlte kruisten
eeuwen huisden in je geest
tijd was slechts passant als
zand dat tot woestijnen waaide
je keek me aan en zwaaide
de hemel was voor mij te ver…
CORNWALL
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
587 Verbeelde mij een jeugdtrip
waarin ik beland was
op klimhoogte
doch had de kracht niet
het te bestijgen
heftig trokken de paden
doch mijn benen werkten tegen
mijn adem ging over in zuchten
poriën braken open
en lieten hun tranen
Cornwall, St, Michaels Mount
Tintagel en King Arthur zwaaiden
wenkten hoog en laag
en ik kroop onder de…
de dag nadien
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
778 spiegel toont mij het ware beeld
van hoe het gisteren was geweest
de tafel had een feestelijk kleed
drank en geurende gerechten
werden er rijkelijk geserveerd
stil kerstmuziek op de achtergrond
en familie maakte het feest compleet
ik herinner mij nog de kerstboom in de hoek
versierd met knipperend licht en witte ballen
zijn stoere takken zwaaiden…
Wat ik tegenkwam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 Heden zag ik hoe twee zwanen
spiegelend in 't blauwe water gleden
Hoe madeliefjes met hun witte sprietjes zich ontdeden van de koude grond
Hoe een onbekende uit een busje naar
me zwaaide alsof we een verbond
Hoe een vrouw haar mobiel uitliet en hond
Hoe hij blij, opspringen wou naar mij
en zij die hem nog net op tijd verbiedt,
zich excuseert…
het kleinere kwaad
netgedicht
4.9 met 30 stemmen
704 lift in stapten
dacht ik terug aan het zwarte monster
dat we op de echo zagen
toen de afdelingsdeuren openzwaaiden
en ze je wezen welk bed
wilde ik je in een deken wikkelen
je optillen en met je vluchten
de straat op het park in
maar ik verroerde me niet
en toen ze je wegreden
om je geweld aan te doen
omdat dat het kleinere kwaad was
zwaaide…
die klaproos .
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
252 de ochtend stond er in volle glorie bij
aan beide kanten van mijn zicht was het feest
een rode deken was ver uitgespreid
gedragen door de frêle rozen, dus fijn besnaard
allen zwaaiden naar mij,
maar een het meest
die klapte hoorbaar en het ging
met enige tederheid gepaard
zij riep, zie mij, ik sta hier te bloeien
speciaal voor jou, jij…
Genezen verklaard
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 Ge weet, de heelkunst is
van alle tijden
En als cliënt in dit genezensuur
Wil ik een kleine meditatie wijden
Aan zietekiemen zonder wellnesskuur
Bij ons is heelkunde op Kos ontstaan
Hippocrates brak er genezend baan
Nu treft men enkel witte jassen aan
Geen doekoen of mwandishi of sjamaan,
Tussen ons gezwegen en gezegd
De wonderdokters…
Diep in mij
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
657 Die speelde in de grote tuin
vol met bomen en struiken
de zandbak en een schommel
buren die naar haar zwaaiden.
Haar eigen kleine kamertje
met boeken en een pop haar
maatje,waar ze tegen praten
het dakraam met de maan.…
MOOK
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
546 Het verleden van zijn knusse omgeving
kent het sluwe, menselijke roofdier:
bloeddorstig, soms eerlijk, zwaaide de banier,
hopend op roemrijke overwinning.
Door de straten ademt verjongd gemoed,
hernieuwt steeds in winkelbuur of woonhuis
stuwende arbeidslust vol levensmoed.…
Een (b)ommetje blond
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
431 ze zwaaide uit haar heupen
so soepel mechanisch en galant
strak gespierd in een vleesgeworden
hoepel, met een uitstraling ver boven mijn stand
waar treft je nog zo'n passante
waar haar lucht blijft hangen
tot ver om de hoek bij het lanterfante(n)
en haar vlokken mijn toonbalken
vulden met mytische gezangen
het was gewoon een straatje om…
Con te partiro
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
1.139 in
mijn kinderdromen
waar ik een eerste kus
achterliet, ergens tussen
het kastanjebruin van
bijtjes en wat bloemen en
onvolwassen zomerogen
ik vond er de geur
van kersenrode beloftes en
slungelende lippenliefde
onder de krullende randen
van katoenen bloesjes en
blozende sterrenbeelden
van het licht en de liedjes
waarmee ik zwaaide…
Zo godvergeten zeer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
487 ik zwaaide
draaide me om
herkende de wereld weer
het deed alleen
zo godvergeten zeer
nog bloei je
steelde lang als knop
lenteschoonheid die
alleen de zon ontbeerde
wat ik ook probeerde
wij zijn zomer aangegaan
in lange lichte dagen
zelfs stilte bracht geen vragen
wij genoten van
een innig samenzijn
maar de vergezichten
bleven…
De Wierschuur
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
631 Werd je
onderweg naar de meisjeszaal betrapt
door een alerte leider, dan zwaaide er
wat, dan kreeg je extra veel corvee
en was je overdag de talk of the town.…
Opening van het Rembrandtjaar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
938 geknapt
ze worden na afloop uitgeteld
achttien kloveniers één tamboer
meisje dode kip aan haar ceintuur
hingen in ’t Rijks zo aan de muur
indringers smelten wordt 'n toer
-----------------------------------------
Toelichting:
Ongeveer 60 internationale kunstenaars geven met behulp van 300.000 kilo ijs en 150.000 kilo sneeuw het leven van Rembrandt…
Dichtbij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
675 De Hollandse veengrond en de zompige klei, ik houd van dit landje
Met haar rivieren zo vrij
Ik houd van de roddel, de nabijheid, de borrel, de Hollandse klucht
en haar Rembrandtse lucht. Ik houd van dit landje en haar vrolijke brij:
Saamhorig nabij en dichtbij is dichtbij.…
haar jurk met schelpen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
623 zondagnamiddag
deuren spraken niet, ramen lieten
de zeewind met wapperend gelaat
binnen, het zout aan de kozijnen
zij las tegen het licht in, haar ogen
weerkaatsten in de bladwijzer en
haar rechterarm stak in het haar, ik
omhelsde ze onder haar borsten
fluisterde achter haar oor,- heerlijk
om even aan het lelleke te proeven-
de duinreep zwaaide…
stapper terug in stadshart
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
990 In Ree en Runstraat liep hij
uitgelaten nu nog bij gelegenheid
alle cafés zwijgend voorbij
soms ging blijkbaar voor bekenden
gezeten op terras of achter glas
beschroomd zijn hand kort omhoog
Ook fietsers passanten
weinigen die hem nog herkenden
vrolijk zwaaiden naar ooit
de tijger zonder sluitingstijd
Een vrouw gerimpeld grijs haar…
Zwaaien en sterven
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.299 Zij wenkte echt elke dag weer,
zat dag in dag uit achter ’t raam,
ze zwaaide in ’t begin, dat werd minder,
haar armen konden zo hoog niet meer gaan,
ze glimlachte in ’t begin,
soms een grijns van oor naar oor,
tot ook lachen moeizaam ging,
maar daar deden we ’t niet voor.…