2506 resultaten.
Windhandel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 Geen schijn taalt naar wat de wind bepaalt,
opgeruimd door wijde adem verlaten schepen
vol zwier de lange vlokkige pier.
De windhandel ligt nooit stil.
Karvelen laveren de hele dag
over de kromme hemelsfeer,
onbezorgd zonder om te keren.
Ze stevenen wat en leggen
de aarde plat neer.…
Vrede diepgeworteld in het hart
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
665 rode steen
afkomstig uit een barre rots
die het hart komt binnensluipen
een ijskoude hand dwars door je borst
de aardse somberheid
er vormt zich een ijzige korst
het uilskuiken zwicht
duisternis zonder licht
ik huil om je pijn
als ik je hoor jammeren
wij buigen neer
uit het onmogelijkste redt hij ons
die de gloed van het licht laat schijnen…
Eenvoud.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
694 Die drang om naar de kern te gaan,
de zoektocht naar wat telt,
waar schone schijn en ijdelheid
meteen worden geveld.
Hoe mooi de eenvoud soms kan zijn,
hoezeer zijn kracht het hart beroert,
toch wordt hij dikwijls genegeerd.
Hij is niet flitsend en niet vlug,
maar koestert zich in rust.…
Het theater
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
690 ons erfgoed
Gaan behoren
Het theater
Waar de fantasie
Rijkelijk kan vloeien
Altijd bezig met
Het publiek
Tot in het maximale te boeien
Laat de theatermakers
Hun geheim behouden
Hun blik
Hun open visie
Juist
In een verdeelde tijd
Achter hun gordijn
hebben de theatermakers
Een historisch
Komisch
En dramatisch
Licht op al het schijn…
Zang (Rozemond, hoor je spelen noch zingen?)
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.319 Op, op, op, eer de zon in de dauw schijn’.
Laat ons alle gedierte te gauw zijn.…
Vaarwel, woorden...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Engelen hoeven niet
te schrijven, hun lampen schijnen onmerkbaar, zij
kunnen beter hun goddelijke lieren in de hemel laten.
Nee, geen woorden meer, niet dat spel met mijn psyche,
dat dwangmatig jagen op kunstzinnigheid.…
Tijdens alle jaargetijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Soms zijn mensen immers met schijn behangen
valt er naast onecht wauwelen niks te vervangen.
Verlang je naar weilanden en weer de kievitskuif
naar het koeren van in de ochtend die vredesduif.
Geeft en springt geluk al welig uit je eigen hart en hand
als je onbevangen de dag omarmt met eigen verstand.…
Ontreddering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
548 de enige
remedie waar evolutie naar verwijst
geschokte krachten worden
niet beteugeld door wat
druppels op de gloeiende plaat
deze maatregelen helpen niet
zijn natuurlijk al decennia te laat
mensen zullen verdwijnen
in de radioactieve chaos die
achter blijft pas na eeuwenlange
halveringstijden zal de zon
op een nieuw nirwana schijnen…
Mijn diafragma?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
411 zwaarder zijn,
statief van een mentaal proces wat je voortdrijft
legt je het met een breder diafragma vast
de naakte lens raakt haarscherp het werkelijke
beeld, anders dan je voor ogen had, uitgelicht
in een tegengesteld contrast, elk mentaal
detail wordt getest in de vluchtige realiteit
de waan der dagen die de schrijver belast
door schijn…
Logisch toch? (JC)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 door de ontnuchterende
rede, zijn de angsten van ervaring,
gegrond in afkeer te ontleden, verstomd
in de reflectie van het eigen ik, niets
verhult, soms het gevoel dat ik stik,
misschien de noodzaak in het spoor van
oorzaak en gevolg, alhoewel vrijheid
van keuze bestaat om is het proces
herkenbaar om het heden te ontleden,
de schijn…
Mijn onderbroekje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Zondag 22 september 2019, strand, Julianadorp aan zee
de laatste resten van de zon zullen hier schijnen vandaag
daarna zal wolkenweer aanbreken, waarvan sommige openbreken
met regen, hagel omfloerst met bliksem en donderknallen
op een duinpan gezeten in de luwte van de windrichting
geniet ik van de bijna middellandse-zee-blauw ogende zee…
MIJN LIEF
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 klamp ik me vast
warm me intens gelukkig alleen aan jou
ik ben jouw aapie
en jij die van mij
we zij elkaars ballast
en toch ook elkaars slaapie
nu en altijd zij aan zij
ik ving je op toen je ooit viel
en jij bewaart ons evenwicht – zo stabiel
laat wolken maar vrij drijven
aan een vredig blauwe lucht
laat de zon al of niet uitbundig schijnen…
Onze gave
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
732 melancholie in mijn maag
Mijn geest reikend naar zielen in mijn omgeving
Met nog altijd last van een aardbeving
Bevind mezelf gewoon stilletjes prozaïsch discreet
Op een lijn met mezelf, zo nuchter alleen
Wie kijkt er in, om of op, mee met mij
Niemand durft en ik geef je groot gelijk
Toch zijn er enkelen, ergens dichtbij
Net als engelen schijnen…
Equinox
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
451 TUTORIAL noem ik een equinox
een schijn van donker als de evennacht
een spook verdwaald in een fata morgana
een aards fantoom vertoevend in nirvana
Equinox is equatoriaal
de evennachtlijn splijt de korst der aarde
voor mannelijk en vrouwelijk geaarde
wezens - geen fantomen - naturaal
Lui je dis 'tu es Toitoriaal,
een baard groeit op je…
moedersdag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 kleurrijk het leven te vrolijken
met de prachtige lach van vreugde
moeders
zij zijn als de zee van het leven
een eindeloze bron van liefde
de met meren van hartstocht
ons het hart volstromen laten
moeders
zijn als de natuur op moeder aarde
die met fijnzinnige spitsvondigheid
in elke jaargetijde van het leven
ons steeds haar zon schijnen…
GEESTELIJKE DRUPPELS
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
513 Twee dames gaan samen
met geloof in genezing
van Breda naar Meersel-Dreef
stralende zon wekt hen op
in het ruime schone park
waar de adem der Hemelingen
door lover en over gras strijkt
de beide vriendinnen
ontsteken gewijde kaarsen
wier vlammen schijnen en deinen
ter ere van hun verwanten
die met ziektes kampen
koffie met versnapering…
Zachte sferen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
433 in het gedrag
van anderen tot hij
haar ontmoette
in een hand geven
en zichzelf voorstelde
hij opende met een
waterval van woorden
die altijd waren blijven
steken in de stroom van
bruisend leven en
nooit het daglicht hadden
gezien behalve in de
zachte sferen van droom
en halfslaap waar iemand
alle wegen vrij maakte
de zon liet schijnen…
Tweegezicht met drie poten die wegrent
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
527 De maan kijkt toe, met een glimlach zo fijn,
Terwijl Tweegezicht danst, als een schaduw van schijn.
En als de dageraad breekt, met zijn gouden stralen,
Zal Tweegezicht verder rennen, door de mystieke verhalen van het leven.…
waterpijprokende rups
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
244 Geen bemoedigende opening
voor een goed gesprek’
dat deze zon schijnen bleef
maar zij schreef ‘in haar nachtjapon
achter de rododendron’
da’k haar met ‘n grote/kleine/grote/grotere pil
weggoochelen kon
in de hoge hoed van ‘n ‘vallée des évanouis’
dat zij nu nie’ één van die ‘naamloze bomen’ wordt
en mijn tra kraaiend verkleint
want…
Tussen blijven en verschijnen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
292 zij ontstond als een breuk in het zijn
waar voelen verdween
en vormen slechts
schijn
haar lichaam bleef hangen
tussen blijven en gaan
haar wezen gleed weg
niet meer te verstaan
zij droeg wat verscheen
in het licht van de ander
maar viel in zichzelf-
daar was niets van een
ander
de twijfel trok traag
als een zwijgend getij…
De wandelaar
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
228 “Ach wind, gij fluistert slechts van schone schijn?
Is mij zulk wonder werk’lijk toebedeeld?”
De man ging voort door ’t oude poortkozijn,
zijn ziel was door de wind heel fijn bespeeld.…
de mot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
114 Met vleugels die als geheimen zijn,
fluister ik mijn verhaal in het schijn.
Een stille bewaker in de nacht,
met kleuren die je niet verwacht.…
AMSTERDAM DANCE EVENT IN WESTERKERK
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
3 Ja, ja in de Wester, de Westerkerk
ja, ja, in het Godshuis, de kerk van Christus
de kerk van het Kerkkoor en de Cantorij
de kerk van de dominees en lekenprekers
ja, ja, die kerk aan de rand van de Jordaan
rode schijnwerpers laten een ander licht schijnen
enorm lawaai laten van de acoustiek niets over
gegil, gejoel, gelal en heel fijne lijfelijkheid…
Hagars Maneschijn
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.249 De avond is beneveld
of is dit slechts
schone schijn ?
Jouw jonge hart
verklopt oude smart
hekelt ernst
in diepe lagen,
zoekt de humor
in de zwaarte
wil slechts behagen.
Je voelt nog niet
hoe getart
vrolijkheid in verdriet
verstart in wat zij
werkelijk ziet
en ik voel zacht je hart
ja jouw hart...
De avond is beneveld.…
Zwevend op winden waait de zee door 't duin
poëzie
4.1 met 14 stemmen
3.053 Laaien van tulpenrood 't wijdvlammend land,
En ruist als bossen op, tot waar de rand
Vaal is door helm en ziek'lijk struikenbruin:
Stormend door open mensenleven, laat
De Godheid bloemloos 't oppervlak, waar 't zaad
Van blijdschap sterft, door lang verdriet geschroeid;
Tot ondergrondse zuiverheid vervloeid,
Herrijst Ze als 't rijk van schijn…
lente waar ben je
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.140 weten
wat het is om te gaan bloeien
zouden de vogels nog wel weten
wat het is om op te staan
willen ze liever blijven liggen
of heeft de tijd hun snavel dicht gedaan
zou de lente het nog weten
of is alles al vergaan
is de lente alles vergeten
en zal het nooit meer bestaan
zouden de mensen nog wel weten
wat het is om de zon te zien schijnen…
IK wilde ik kon u iets geven
poëzie
3.4 met 43 stemmen
5.436 Maar o alzegenend licht,
witheerlijk, witgespreid licht,
daal op haar en laat haar nooit zijn
zonder uw zalige schijn.
Zij is zo stil en zo zacht
als gij en niet onverwacht
zijt ge voor haar -- zó is
het water voor een zwemvis.…
'K zit, wachtend heerser, in mijn vleugelwagen
poëzie
3.6 met 11 stemmen
1.805 'K zit, wachtend heerser, in mijn vleugelwagen;
'K zie 't wereldlicht over de vlerken schijnen,
Wier spanning, glad, met lang welvende lijnen,
Straks veren zal achter de motorslagen.…
Vaarwel aan 't woud
poëzie
2.8 met 22 stemmen
3.141 Mijn lievlings-plekje in 't woud, waar 't groene dak
Een blauwer schoort, en schemer-schijn doet dalen
Op levend loof en vol-getroste tak,
En zonnegoud langs blader-goud laat dwalen -
Vaarwel, vertrouwde stilte! waar ik sprak
Wat nooit mijn hart tot mensen kan herhalen....…
Het planeetje om mijn zon
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.230 mijn geest
ze laten me steeds weer weten
dat het zo mooi was geweest
wat nu aan stukken is gereten
Je bent nu mijn gesel geen gezel
en weet niet of je het kunt laten
eigenlijk wil je me nog wel
en bij mij komen, met me praten
Ik wou echt dat ik dat ook kon
en al schrijnt het nakend afscheid
vaarwel planeetje om mijn zon
in mijn gedachten schijn…