3397 resultaten.
van aard recht aan
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
493 Verward, rechts- links,
Boven, over.
Gele ogen,
Een scheve mond.
Apart, drie banden,
Voor elkaar.
Zwarte strepen,
Een gele velg.
Raadsels, wat zijn dat,
Op z’n kop.
Punt en boog,
Een dikke vraagteken.
Actie, snel-weg,
Rennend racen.
Stok met bord,
Een protest.…
ontzettend uitzetten
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
580 De lust vergaat me
enige lichtzinnigheid
op het lijf te schrijven
ik schuif het van me af
en van mijn stoel
valt ook wat slapheid
van deze dagen
het wappert maar wat
gebonden met een weinig nacht
ik laat het bij een huigen
door de neusgaten
van een spreken spreek ik niet
want het is zo dik
van 's morgens tot 's avonds
dat de dag zich…
duister verlangen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
544 Het bed van sacrale dromen
opgebroken
tot knietafel van boetvaardigheid
in scherven van licht
druipend op de wanden van zijn cel
doopt hij zichzelf als onbestaande
drie tekens als zwarte schaduwen
afgetekende tralies op een zware deur
het geheimschrift kiert er tot in de gangen
het gaat er onuitgesproken over de tongen
er waart een duister…
het gewicht van water
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
523 De regen roffelt
mijn bestaan wat samen
op een hoopje onbestemd lawaai
en opeens word ik naar de rand
gezogen van velerlei stemmingen
oorden waar alles zomaar in elkaar kan vloeien
genadeloos
het rammelt met beetjes aan mijn hoofd
alsof de muren me scheef voorover duwen
het huis de folterpaal naar me doorschuift
en me tot de marginaliteit…
hardleers
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
536 laat mij maar
een hard hoofd hebben
het is anders
te vlug van een ander
het krult er
van de softe neigingen
meer en meer
trekt er een lange adem door
het besef komt
van opzij
aan de kant
waar het begint te neigen
en het gezicht krijgt
van een mens
die aan zichzelf doet
mijn vingers reiken
tot in de andere
zijn vel en het knabbelt…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
erfrecht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 Het zou kunnen
dat er iets
van de oudste bomen
in sluipt
als ze naar
elkaar reiken
hoe er naar ringen
gevraagd wordt
en of er hoog in de lucht
nog takken zijn
waar lange planken
van gemaakt worden
hoe ze oeverloos
wortelen
in een tuinfilosofie
alsof
er een rangorde is
in het erfrecht
tussen eik en populier
hoe ze zweven in…
singulariteit
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
655 Wie zal mijn vel nog lezen
krakend uit zijn voegen
alles besloten
op het perkament
van eeuwig groeien
zal mijn huid
zich sluiten
voor een zee van leven
zal ik niet
uit de nerven barsten
als vochtige ogen
de matrijs van het verleden
nog eens openen
zal ik dan
van papier worden
op de kantlijn
krioelt het
van ongeboren poëten…
het land van het ezelsveulen
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
679 wat losse woede was
met de trein gekomen
op rails van wolken
westwaarts denderend
in stampij en crescendo
daar ligt de meander
van het avondland
het luwt er
en ontglimt elk scherp kantje
dat op het ego lag te rijden
het heldere water daar
in stalen linten
herinnert aan onthechting
van weleer
het futiele verschil
in het samen zijn…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
huizen tussen kelder en zolder
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
815 In het naar beneden komen
kroop het hout door mijn rug
mijn voeten schoten vol gaten
tussen alle andere dingen in
sprak de trap niets dan waarheid
en nam een loopje met mij
de achterstevoren gedachte
ook al de rest was te zwaar
om dragen, zoals het plafond
mij drukt in de tegenwoordigheid
alsof ik mij eeuwig op de vliering
bevind, mijn…
onwetendheid zij gezegend
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
570 Soms zou ik me wel eens
willen uitspannen
over een aantal gevlochten tegels
alsof ik de wereld zelf afbaken
tussen vier armen oneindig strekkend
de aap in mij spelenderwijs
en op de rand daarvan
in het gras
worden zelfs tuinkabouters
deel van een wereldgeschiedenis
die ik zelf verzonnen heb
maar mijn bestaan is gezolderd
in een aantal…
bewust en eerder lievere plicht
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
2.329 Getrouwd zijn heeft zeven armen
om zichzelf binnen te trekken
ook aan de korte zijde
de kant waar je op ligt
eventjes terug naar het argeloze
toen je huid altijd te wijd was
want eerder het gewicht
van haar knieholte laat me weten
dat het tijd is hoe laat het is
dat het jeukt tegenwoordig
altijd en overal ben ik tegenwoordig
op een afstandje…
hoofdrekening
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
669 ik kreeg er oude rillingen van
hoe ik de herinneringen
vergeten was
de koude sloeg toe
vanuit ondergrondse meren
het hoofd van vertrouwen
werd uit mijn onderbuik gesneden
wat was er dan
van de idealen overgebleven
en al het blinken
in heroïsche dromen
al die medestanders
die onderweg de reling
genomen hadden - overboord
elk mijmeren…
ontvouwen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
578 Ik heb dit over mezelf
afgeroepen
dit tere wachten
op een teken van vervulling
morgen, ergens
de duizenden gaten
die mijn hand zouden vullen
de halve onthouding
opdat het zoveelste moment
naar meer zou smaken
dan gewoon een keerpunt
ik had de weg
moeten opgaan
zonder ooit om te kijken
maar het trekt
om naar dezelfde plekken
terug…
terugkeer
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
800 Muren, mortel, metsers, microreproductie van samenhang
mensen, mieren, middeleeuwen, middagzon die alles gezien heeft
moeten, mogen, mogelijks, moesson die onze intenties wegspoelt
moffen, mensen lijdend onder metaalmoeheid, moezelwijn en de ontaarding
magnesium, mineralen, het magnetisme en de magnolia, louter zo schoon
monstrueus mislukken…
terug naar af met jezelf
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
566 Er wordt altijd geteld
op twee handen
maar ook niet meer
dan dat
verder, dichter
kan het niet komen
ieder verderstrekkend denken
gaat altijd ergens wel de hoek om
een schitterende leugen
wordt het
wanneer een mens
over een paar extra ledematen
kan beschikken
extenties
zoals jezelf online uitsmeren
over een aantal pagina's
die je…
lichtvaardige perceptie
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
956 Soms ben ik breder
dan het probleem 'zijn'
mijn naam alleen al
is lichtvaardig langer
dan enige belichaming
waarvan akte
'te zijn of niet te zijn'
het futiele buigen
het niet zijn is geen optie
dan ben ik het werkwoord
'buigende'
mijn voorhoofd zwellende
en soms eet ik meer op
dan het woord lang is
maar nog eens kauwen
want met…
het land van klei en honing
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
701 Staande gespierde trots
gesmeerde kleiën billen
in een mist van elementen
Handen van steen en water
Kneden, kneden, kneden
de essentie geslacht
op uitgerafelde tafels van vlees
Het gebed van organen
wachtend op een verhullend teken
Getekend de akte van de lendenen
Perfide onvermogen
van de perfecte lichaamscurve
en het ziedend persisteren…
batterijen incluis
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
663 buitensporig
de verte in kijken
alsof het niets is
hoe ik correcties
ontvang
op zelfontplooiende wijze
als een bezwering
van het perfecte organisme
buitensporig
hoe de weg versmalt
wanneer je je land achter je laat
hoe de fantasie
verschaalt
in de weerspiegeling
van de werkelijkheid
hoe makkelijk
de eenvoud uit zichzelf rolt…
uit deze wereld springen
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.220 het betongrijs kwam na het kantoorgrijs
wou hij wegvliegen op reis
had hij nergens naar toe te vliegen
in dit bureaucratenland
zijn aktetasje in de hand
zijn paraplu met straalmotor
openklappen als om te stuntvliegen
wou hij vliegen en ijl in de lucht
zonder promotor of vluchtsimulator
steeg hij op naar de maan
een masker opzettend in de…
identiteit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
850 treed naar voren
in het licht
in duisternis
krijgt ontvangenis
de diepe schaduw
van uiteindelijkheid
en in het niets
kan je ook zonder
ben je enig
ongebonden
laat je wimpers vallen
over je schaamte
de mens is geboren
uit de schande
die de onderbuik bezit
het is het dragen
van alles wat is
op zwarte vleugels
zonder hoop
ooit…
vluchtig geluk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
521 Ik word de helft kleiner
zoals ik mijn linkervoet
om mijn heup draai
als een idioot zondagskind
op een suikerspinnenkermis
wanneer de dingen genoemd
worden sinds mensenheugenis
maar het is zo weer voorbij
als de steek van een bij
alsof ik vermaand word
om mijn dwaze gelach
alsof het klapt in open lucht
het bestond alleen in mijn hoofd…
vluchtig geluk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
661 Ik word de helft kleiner
zoals ik mijn linkervoet
om mijn heup draai
als een idioot zondagskind
op een suikerspinnenkermis
wanneer de dingen genoemd
worden sinds mensenheugenis
maar het is zo weer voorbij
als de steek van een bij
alsof ik vermaand word
om mijn dwaze gelach
alsof het klapt in open lucht
het bestond alleen in mijn hoofd…
vleugels
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
614 Hoe het is
een vel papier
te zijn
je zuigt er
het harde bruin uit
zucht jezelf
een azuren hemel
beslaat de gewelven
met ranke houten planken
en speelt er koning
over een zelfverzonnen rijk
en als je een dagje
ouder wordt
veeg je alles weer uit
zoals de krop in je keel…
op schoot bij de oorsprong
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
783 adem de vadem op zee
lengte na lengte ellenlang
het is er zo dun ziltig
maar vrij van elk mengen
van de mensenzee en het diepe
spoorloos op vingers van zout
ik wou dat je daar bodemloos
kon vallen in een bedwelmend bedaren
en gewichtsloos zweven op de nevel
mezelf ontrukken van boven en onder
maar ook weer wil ik er niet eeuwig blijven…
het doorgangsland
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
510 wie heeft nog nood aan poëzie
als het gaat
om zichzelf aan de hand slaan
en de lichtvaardigheid zwaar over de rand tolt
wie wijst me het ongenaakbare aan
met vingers van vertrouwen
en het geweten van de onderbuik
van al wat is ligt met de bezwangering
op de maag en ook daar is doorgang
van moeilijk te verteren
metaal trekt zware strepen…
de abattoire mens
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
494 steeds minder geneigd
de postulaten te prediken
(alsof er een categorie is
de zucht naar de slachtbank)
de terminale eindconclusie
de termen en de delen
gesplitst tot op de lendenen
van de geslachtsdelen
wordt niet gesproken
de bal is rond
wat een ander betreft
is die vierkant
en is daar nog een gelijk ook
vertel me eens
wat je…
op kindsbenen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.073 steeds meer en meer
schrijft ze de dingen aan elkaar
het onmiddellijke voorbij
weg van het donker
de oude dichteres
en al de rest
is te zwaar voor het
papier
haar taal gaat steeds trager
of ze zwijgt of legt liever
haar kinderen dingen in de mond
alsof haar herinneringen
stranden
in de vijver van haar jeugd
het echoot daar
als druppels…
splinter van onderwerp, het lachen op het onderspit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
601 al wat slaat is waanzin
van wild om zich heen schoppen
het leven en ik lig niet eens
op de steen van hardvochtigheid
ik wou er me duchtig de kop splijten
maar tussen het oog en de lippen
ligt de boutade die de ruggegraat abseilt
het verwordt me tot een doorn in het oog
van de tijd die ik nog heb had ik liever nog
even het echte de adamsappel…