3326 resultaten.
de wind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 de wind beukt het land
waar oude bomen
buigen grijs en stram
die door het dralen
in zien verworden en
geen horizon meer zien
maar de wind
beweegt en zweeft
eindeloos...…
Alleen de liefde nog
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
558 Als zinnen al uit elkaar vallen
Voor ze gevormd zijn, als woorden
Betekenisloos verdwijnen aan
Mijn horizon, als letters
Niet meer dan holle tekens zijn
Die zichtbaar verwaaien in de wind,
Blijft alleen de liefde nog
Die geen woorden nodig heeft,
Een blik, een beweging is genoeg
Om elkaar woordeloos te verstaan,
Diepgevoelde liefde…
Over de kim
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
586 niet verkies
het kan de telkens
kerende zandloper zijn
die mij vermoeid doet raken
en aan een uitgebalanceerde
eeuwige berusting bindt
ach, het is om het even
het uitzicht verdwijnt toch
als sneeuw voor de zon
mij maakt het niet zo uit
wat ik nu zeker weet is
dat altijd weer de lente komt,
naar verluidt,
achter mijn eindeloze horizon…
Spartelend dier?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
458 De schaamteloosheid
van onrecht en onmacht,
verminking in de willekeur
van plaats en tijd, verbannen
door een ruis geplukt uit het heelal
het bestaan verveelt zich in mij
onwillige weerwil van de zondenval
een mensbeeld waarover ik struikel,
herhaald in de scheidslijn van de horizon,
wordt schrikdraad van het verleden
versnipperd…
Verschoppelingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
513 Zag de mutaties, bij Blokker, de Ikea
bij Lidl, Aldi en de Action
in onderbroeken van Zeeman
met Boerka's bij de Hema
op zoek naar zoute dropjes
regendauw en vlinderwolven
zag glinsterende ogen glanzen
boven verkouden neusjes dansen
zakdoeken ingewikkeld
en omgewikkeld
kleurden de wereld
muziek in zinvol verdwalen
droomde de horizon…
In eigen herinnering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
433 voeten bogen het gras
kleine takken kraakten
het was mijn eerste pad
ik ben terug gegaan
na enkele dagen
het spoor is blijven staan
verbond na betreden
twee plaatsen in mijn leven
ieder met een eigen gezicht
de horizon aan het
einde van mijn blik verdween
terwijl er een nieuwe verscheen
mijn pad was
het ontdekken van hoe
ooit…
Onvoorspelbaar?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 In het gezicht van
uitdrukkingloze goden
een wind die
mij verder draagt
dan alle vragen, zullen
zon en maan in een
andere kleur en
stand verschijnen,
is de onze horizon daar
bij gebaat?…
niets blijft er nog over
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
862 vogels vluchten uit
de stilte van het huis
zelfs verborgen zwervers
sluiten 't gemijmer in de ramen
en 't geschrijf naar hun geliefden
die het verleden vulden toen de bomen
nog rechtop hun handen op de horizon legden
planten verdorren vanuit alle hoeken
hun geroep wordt niet meer beantwoord
en zelfs de buien worden naar een botte kist gedragen…
slapeloos in Cosenza (3)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 een winterslaap wil hij
zoals de New Horizons
die langs Pluto scheert
om energie te sparen
een lange diepe slaap
die hem een winter lang
bevrijden zal van
de slapeloze versteende
nachten zonder kletterende
regen op nat plaveisel
zonder zijn wankele
moeder op de keien die
vergeefs houvast zoekt
zonder het kind dat
naar bed…
wisseling
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
770 ik laat me even gaan
tussen de wisseling
van zon en maan
de aarde zakt open
de zon valt erin
het avondrood verdwijnt
stilaan word alles donker
de horizon
lijkt zo veel verder
de zon gaat slapen
terwijl de maan
de nacht bewaakt
ik sluit nu even
mijn vermoeide ogen
met alleen de stilte
om me heen
kan ik even wegdromen…
zon en…
Oom
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
628 Mijn oom ziet weer de horizon!…
Vandaag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
582 Ik geniet altijd van vandaag
Want wat morgen biedt, dat blijft tenslotte een vraag
Daarom, kijk ik naar dit moment
Omdat je alles van vandaag al kent
Je weet immers dat de zon nu schijnt
En vanavond weer achter de horizon verdwijnt
Wat morgen komt, dat weet je nog niet
Alleen is het zeker, dat je ook dan de zon weer ziet
Misschien dat hij…
Einder
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
791 Het spoor leek eindeloos door te lopen
zelfs voorbij de horizon
we konden hem lang volgen
maar plots was daar het einde
toch besloot hij verder te gaan
langs de rand en daar voorbij
in het duister voorbij de einder
konden we hem niet meer voelen
op die tijd op die plaats
daar vond hij rust
daar was weer licht
wij konden dat niet zien…
het strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 Liggend in de vloedlijn baadt
Ik mij met kosmisch licht
Mijn koude huid wordt gezandstraald en mensen al om
Ik zie dat vanuit de zwarte horizon een vrouw zich losmaakt
En mijne kant opkomt
Ze is mooi. Ze is fraai. Ze is mijn alles.
Dichterbij.. dichterbij en nu is ze ..
‘Hallo, schone vrouw kunnen we wat?…
Geen reden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 niets
van belang, we zaten Far Out
op een strandterras – alle ruimte
zon op mij, wind op mij, vrij
de wereld en mezelf ervaren
een meeuw doorgronden, haar aandacht
voor gebakken vis, in een oogwenk
de salto van de surfer in de verte
voelen in mijn bloed, de mensen in en uit
ademen, radslagen door mijn lichaam
en windmolens aan de horizon…
Naar de hemel
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
513 wij hebben de
afgoden achter ons
gelaten met hun blaten
en straffende hand
ooit hadden wij samen
de horizon als perspectief
wij volgden hun verre
blik die onfeilbaar alles wist
maar toen hoogmoed
ter discussie kwam
hooghartigheid het overnam
werd sektarisme ons regime
van persoonlijke vrijheid
was men niet gediend
brood werd met…
Het stille woord
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
772 stil met
beelden uit
geschiedenis
maar heden is
alleen maar wit
er wordt
bewogen zonder
registratie
gesproken in
het stille woord
er lijkt leven
maar de ziel
is men vergeten
de tijd is
zonder inhoud
zijn slag
en spirit kwijt
hoogtes zijn
niet uitgelicht
omdat schaduw
in de dalen ligt
langzaam
vloeien lijnen
naar de horizon…
Wanneer alle stormen zijn overwonnen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 Wanneer aan de horizon weer iets gloort
van een geluk nog niet verwoord.
Dat wint na al hetgeen er werd geronnen.
Het lijden dat wij vrezen, maar morgen
nimmer op zal dagen, laat ons vergeten.
Laat ons vragen om die voorspoed op die
dagen dat alles anders kan zijn.
Wij blij zijn dat er nog morgens zijn.…
Bruisend leven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
419 in het bos
vliegt plots
een vogel op
met veel misbaar
door die scene
schrik je op in
auditief herinneren
een regelrechte top
op het donker
spiegelend meer
schrijft maan zijn
intrigerend wassen
wij rafelen
ondeugend aan
de kant zijn gezicht
met golfjes in plassen
nog staan op
het verre strand
jouw sporen naar de
horizon…
Eenzame gronden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
520 Zie hoe hij de groene levensboom omhelst
waar hij vroeger ingeklommen
dacht dat hij kon vliegen
teruggekeerd naar eenzame gronden
heimwee naar de natuur van zijn jeugd
verleden uit een verborgen wereld
naar een schuilplek achter de horizon
luister hoe hij tegen de vogels praat
verhalen vertelt aan dwalende wolken
teruggekeerd naar eenzame…
Altruïstisch schizo lied
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
452 waar aarde
rondde meed jij
de horizon en zijn
verdwijnpunten in
het warm koesteren
van aandacht en
meer publiciteit
een mensenkind
dat vinger tippend
rondging op
de media in een
oogstrelende
kleurenshow op
nooit gehoorde muziek
het leek ziek maar
creëerde momenten
van nooit gevoeld
geluk in mysterieuze
balans van opzwepende…
De hoedster
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
441 jij de hoedster was
van vele goudgerande
schapenwolkjes
dat deze volkjes
het blauw als
leefgebied hebben
geadopteerd
samen met hun vriend
de wind die blind
vaart op wat jouw handen
hem hebben geleerd
jij opent in
het ochtendrood
waar de wol nog bol
staat van de warme nacht
pas als de zon
zich na de klim weer
hoger in de horizon…
Bodem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
481 de kunstenaar is een man in dit geval
zoals de kale boom die voor het huis staat
met vrouwen en kinderen
op de bodem van de stilte
eindeloos uitgestrekt in gedachten
op het grondgebied van de stad
die in het zand ligt
het hart dat in de steen blijft
het land dat op de aarde zwijgt
het brein neemt de ziel naar niemandsland
de horizon…
Visus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
573 Anders,
Het brillenslijpersgilde van Oom Carel,
Dat in de ogen van veel Nederlanders
Door lockdown toch behoorlijk werd ontwricht
Werd bange hoop de bodem in geslagen
Toen aan het eind der tunnel nog geen licht
Noch aan de horizon een stip kwam dagen
Hetgeen ons zichtvermogen wat verlicht
Het OMT raadt Rutte wat het wil
Het kwaad dat…
Boeggolven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Mijn wereld hoeft niet groter
dan tot waar mijn ogen reiken
maar ze zien een nieuwe horizon
wanneer ik daar om mij heen kijk
.....Geef me je hand, wacht nog
.....even met gaan en kom
.....bij mij, samen
.....kunnen we thuis zijn
Op straathoeken
zal ik altijd stilstaan
zoeken waar de zon staat
waarheen de wolken gaan
.....Doe je jas…
Regennacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Het is bijna alsof je de arme winterzon
achter de horizon hoorde dalen
de wind alles weggeblazen
herinneringen verdwenen
nu je met de donkerblauwe verf
getuige van jouw stille liefde
de ernst van jouw geweten kleurt.
Om te overleven
onder het maanlicht
van de duisternacht
ben jij de eenzame mens
die jij voor ogen ziet.…
Na gloeiend rood
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
446 op de verste
horizon
bubbelde
loeiend heet
licht van
het zwart
dat transparant
blauw tot
kern had
het regende
zonder zich
tot bui te
transformeren
druppelde
slierten rook
uit kleine
afvalproducten
op de grond
die als
sterretjes nog
even flikkerden
voordat zij
sissend doofden in
na gloeiend rood
in dit contrastenspel…
Vitale kwast
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
457 glas schuimend bier en een sober palet
hij denkt aan haar en hoe zij is heengegaan
eeuwig onaantastbaar in haar woordenschoonheid
hij denkt aan haar poëzie en aan zijn kwast
iedere beweging doorbreekt de kalme stilte
zijn humeur hangt onder de blauwe lucht
de vitale kwast schildert de zomerse duinen
over de grote oceaan naar een verre horizon…
Bodemde ons
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
353 ik ben
met je mee
geweest
heb gelift
op de donkere
blik in je ogen
voorbij een
nog lichtende
horizon die
in al donkere
tonen depri
weg zwom
het beklemmende
raakte mij met
vochtige kou
die zwart glimmend
schimmelende
muren bedekte
jouw vooruitziende
blik bodemde ons
voorzichtig jij kende
als geen ander
de verleidingen
van…
Schetsen van verbazing
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.117 geen eelt door te relativeren
alleen lente die zingt in het hart
in stromend taalgebied
vraag je mijn woorden
ter stille overweging
slechts aangetast door vermoeden
en tijd door wind bewogen
tussen weifelende planeten
het zonlicht reeds vergeten
naar het droomverlies van waarheid
vriend van het droomverlies
het leven nadert de horizon…