2944 resultaten.
Orde in de chaos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
261 nijverheid geschreven
om orde in de chaos te scheppen deel ik
handtekeningen uit aan wildvreemde mensen
die net als ik lederen sandalen dragen
en zonder kleren door het leven gaan
de helderheid van voorjaarslicht
komt te voorschijn achter labiele wolken
ik aanschouw mezelf nauwkeurig
met die allesomvattende manlijke blik
een nieuwe spiegel…
het vaste patroon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
241 die tot vervormingen leiden
van het binnenvallende licht
de geluiden die een buiten verraden
en het ondoorgrondelijke gevoel
om spoedig doorkropen te worden
dat zenuwslopende leger is gereed
hun nagels geslepen
dreigend gedoopt in het zoutste zuur
voor een extraordinaire ervaring
en de enige muur die ter beschikking staat
is een spiegel…
Dit is mijn dag
gedicht
5.0 met 1 stemmen
19 Hier lonkt een spiegel naar verwonderd licht.
Daar breekt een vlinder uit. En dat ben ik.
Uit: Dit is mijn dag (2004)…
Honderd redenen, duizend gevoelens
hartenkreet
1.9 met 26 stemmen
3.035 ."
Ik kan zo veel vertellen, zonder wat te zeggen
een prachtig verhaal, dat nergens over gaat
jij en ik, wij hadden het toneel moeten zijn
Maar toch blijven jouw ogen mij aanstaren
helderblauw, als een spiegel in de mijne
ik wil wegrennen, maar sta vast geketend
tussen mijn gevoelens en al die redenen…
Luchtbewoners
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.241 Ik bemoei me met de luchtbewoners
tussen onbekenden en ontwijkten
zoek ik vrienden die mijn zorg begrijpen
boven wijsheid rijpe vruchten dragen
konden ze hun werkelijkheid bewijzen
bomen groeiden midden op de straten
water stroomde opwaarts in de bergen
en de mensen ademden het weten
nu verliezen mooi geworden spiegels
heldere weerkaatsing…
Prutswerk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
690 woord vat geen vlam
De rijmdwang gooi je overboord
In een woekering van tekens en tamtam
Groeit buiten elk besef de leegte
De valse noot sluipt tussen de regels
Het klaaglied ronkt langs alle kanten
Ontwricht als een kaakbeen door een vuist
En toch ontvouw je iets dat klopt
Als is het een vraag in een fles gepropt
Het masker valt
Een spiegel…
Afstraling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.015 Doe mij maar koffie
verkeerd zeg jij
en terwijl je alle
pijn op tafel legt
geef ik een trap
tegen de stoel aan
de andere zijde
vang jouw tranen op
lees geschiedenis
in doffe ogen, deze
dag schrijft nu al een
zwarte herinnering
weer laat ik los neem
in stilte afscheid van
de verwondering dat
dit leven gespeeld is
in de spiegel…
bestijgt de kansel en heiligt je woorden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 ik zag je dwalen
in een stad vol met glas
niemand wist echt wie je was
je kende geen mensen
las wel hun wensen
lachte een spiegelend wat
hoorde hun stemmen
in een sfeer van vaag kennen
maar de zon nam je mee
jouw hart gaat naar zee
niet naar dat tijdloos gekeuvel
ik duid verder niemand dat euvel
jij bestijgt de kansel
heiligt…
ik ben de desolaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
730 lente erven
blauw klaart zomers helderheid
het zinderen is afgevlakt
kaalheid legt de schimmen bloot die
troosteloosheid er heeft opgeplakt
nog gehoorzaamt mij de wind
ze jammert vage klachten
regen stort in beken neer
droogte laat het leven wachten
ik ben de desolaat
leef mijn zinsbegoocheling
er is geen mens met wie ik praat
en spiegel…
Abstrakt plezier
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
782 onbeschreven blad met woorden, spiegel
je verhaal, kaats de keien vol
akkoorden hypermuzikaal
over de sprekende watervlakken en
vergeet vooral de voze vissen niet
te pakken in de diepte van mijn dal
onbeschenen land van lichten, schilder
je portret, kleef de klieders van
gedichten ongenadig vet
tegen de stralende wolkenranden en…
Schrijvenderwijs
gedicht
1.6 met 351 stemmen
12.619 Toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
Ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg.
Maar 's morgens vroeg toen ik ontwaakte
waren ze weg en de deur stond los.…
dan liever oud
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.054 de broekriem heeft het punt bereikt van knappen
waar is nou die godenzoon gebleven
de tand des tijds blijft onvermurwbaar slopen
en zal mij weldra tot een knieval nopen
toch heb ik de moed niet opgegeven
er dagen mooie feeën tijdens ‘t slapen
verjongen is hun wonderschone baan
ze toveren de grijsaards weer tot knapen
het wezen in de spiegel…
innerlijk strijd
hartenkreet
4.4 met 24 stemmen
2.848 je kunt het niet onderdrukken,
hier klopt gewoon iets niet,
hoe kun je je zo vrouwelijk voelen,
wanneer je in de spiegel een man voor je ziet?
je kunt er niet meer onderuit,
zo is het gegeven,
je moet jezelf kunnen zijn,
in het toch al moeilijke leven...…
Een vriend
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
4.410 Een vriend is als een spiegel in je leven,
hij laat je zien wat goed is en verkeerd.
Hij is niet bang om jou kritiek te geven,
en zegt je ook wat hij in je waardeert.
Een vriend toont als een prisma alle kleuren,
je leven lijkt opeens veel minder grauw.
En wat er verder ook zal gaan gebeuren,
hij geeft het leven kleur, speciaal voor jou.…
Weemoed
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
880 van
de zoete slaap
komt heel zacht naderbij
dan ziet zij hem
die zij verloor
hij komt alleen
voor haar
zijn warmte schenkt
het kleumend hart
een zee vol hoop
op leven
De dag valt
hard en koud
op een verlaten hart
maar met de tijd
vergeelt het beeld
van de herinnering
doch plots
is 't daar
heel onverwacht
zo helder als
de spiegel…
Diep van binnen
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.580 binnen
Is het laatste hoofdstuk uit
En toch kan ik het boek
Niet wegzetten in de kast
Ik pak het steeds weer op
Ik zou een ander eind willen verzinnen
Ik zou een ander hoofdstuk willen schrijven
Ik zou een ander boek willen beginnen
Maar ik kan het niet
Diep van binnen
Zit mijn grote verdriet
Goed verborgen voor buiten
Als ik in de spiegel…
Je ogen zijn nu hard
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
854 onberekenbaar
gelaten wachtte ik op je vertrek van hier
jaren waren wij geschapen voor elkaar
harmonieus de liefde nam geen einde
iedere dag was feest als een gedicht dat rijmde
wij waren echt het mooiste paar
ik regelde voor jou de zaken
nam alles uit je hand je aandacht was voor mij
je toewijding en dank het is voorbij
jouw kijken in de spiegel…
Lente langs de waterkant
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
784 Maar voor wat henzelf betreft,
spiegelen ze hun wiegelend licht
naar de wijde hemel,
waar de leeuwerik, héél hoog,
hun licht verklankt,
ver boven het zicht.…
verlate vlinders
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
4.073 fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet
dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen
kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer
ik laat me daarom
opnieuw roepen
één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel…
Tweezaamheid
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.159 Wanneer vochtige nevel zacht
schimmig de dageraad begroet
terwijl vroege zonnestralen
licht lachend zoute zandkorrels
verwarmen, aanschouwt zij
spiegelend een nieuwe morgen
vingertoppen raken zwijgende
handen terwijl vurige lippen
passievol eenzaamheid, even
bezield in tweezaamheid, deze
zwoele nacht sprakeloos achter
laat in verbazend…
Na al die jaren
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.333 Er moet op dat station een spiegel hangen
want plots verscheen weerkaatsend licht
het lichtte op; jouw lief gezicht
nog steeds door blonde krul bevangen.
De tijd verdween, want stond toen stil,
en in de meters die jij gaande liep
en God een heel nieuw universum schiep,
kwam het gevoel terug bij de wil.…
GEZICHT OP GRONINGEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.193 Verbijsterd zie ik over 't weiland gloren
een spiegelende ruit, het koper van de toren,
het hoge koor, de muren glansomspreid.
Er zijn daar in vervlogen kindertijd
verwachtingen zo veel en schoon geboren.
In 't welkend loof lispelt een zucht: Verloren!…
Sleets
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
627 woorden die ik niet ken
Ik wou dat ik je begreep
En dat je nooit zou weg gaan
Ik begin sleets te worden
Het als alsof de nacht valt
En de sterren doven
En alles langzaam wegglijd
Je haar ruikt naar suikerbrood
En de veren worden paars
Je sloeg een vlinderslag en verdween
Dit noemden ze liefde
Je handen trillen en zijn wit
De spiegels…
de vreemdeling
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.304 weten wie je bent
niet weten hoe iedereen je beschouwt
je blijft voor mij onbekend
communiceren konden we niet
je gevoelens in jezelf gekeerd
waarvan je wil dat niemand ze ziet
alsof je jezelf niet waardeert
op een dag heb ik je leren kennen
1 moment waaruit wel bleek
dat ik iedere dag weer moet wennen
vanaf dat moment dat ik in je spiegel…
"Gebroken spiegelbeeld"
hartenkreet
3.7 met 27 stemmen
1.767 Het mooiste beeld in m'n gebroken spiegel
zie ik met mijn ogen dicht.
Daar schitteren ogen,
daar gloeien wangen.
Daar bonzen harten,
vol van verlangen...
Ik staar naar mezelf maar ik kijk
in andere ogen dan ik had gewild
ze zijn "gebroken"
net als dit verdomde spiegelbeeld!…
Poëzie postnataal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 zwart en naakt, nog knisperend vers van vorm
volkomen naamloos weggefilterd uit de storm
van al mijn talmen, natrillend in de juiste snit
Met ritme langs jouw ranke klanken
glijdt mijn oog over het gevulde veld
jij staat verhoogd, ik weer op nul gesteld
en weet je, onbeholpen, nu nog niet te danken
Ik keer je langzaam in het licht
er spiegelen…
Woorden uit St-Laureis
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
743 wie op het vage kruispunt
van de morgen zich onbevangen
in haar spiegel heeft ontmoet,
is nu vol van ongehoorde verhalen
die hij niet anders dan vertellen kan.
wie haar heeft ontmoet,
KAN niet zwijgen.
zijn wilde zang onbeheerst
loopt uit op het wrijvingsvlak
van wind en stilte
en houdt duidelijk een belofte in.…
Gewoon een lekker ding .....
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.283 tedere lijntjes
tekenen gezicht
donkerrode haren
ietwat opgelicht
een prachtig figuur
met lange benen
té grote voeten
schuld van de tenen
vijf kilo te zwaar
ik kijk mijzelf licht
niet alles is waar
het is maar een gedicht
de rest voor U een vraag
en voor mij een weet
onthoud dit plaatje
eer U mij vergeet
ik kijk in de spiegel…
seizoen-gebonden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
985 armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen
maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren
o, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels…
huisslaaf
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.057 haar stofvod vlot over de spijlen van het bed
het kleffe hout, de boord van de kleerkast
ze wist de duimafdruk van de spiegel
slaat geen muffe spleet, geen hoek over
zij sluipt nederig op teenkussens
maar het parket kraakt
ze luistert naar de knagende worm
genesteld in een gang in de schoorsteenmantel
ze hinkt binnen de voegen van…