2916 resultaten.
Herinnering
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.125 Ze maakt zo moe: die dode, dode pijn,
Die àl maar klaagt hierbinnen, nacht en dag;
Die niet wil zwijgen voor uw liefste lach
Die niet wil wijken voor uw bij-me-zijn....
O, rèd me lief, en dood dat spook-van-leed:
Ik kàn niet leven, als ik niet vergeet!…
Winter in een brief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
636 Winterbomen staan kaal in de straat
wolkenkolossen drijven boven natte daken
jij bent slechts bij me in een laatste brief
alleen de dood kan mijn verlangen doen staken
je aarzelt in het naderbij komen
stilte houdt zich vast aan mijn eenzaamheid
ik droom tussen het zwijgen van antwoorden
alsof ik een landschap ben in de tijd
mijn rivieren…
het leven omhelzen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
627 geraasd
nu zou ik wijzer moeten zijn
zoals mijn leeftijdsgenoten
maar dat is een misverstand een
leugen die komt van oude mensen
milder ja, misschien milder…
ik hoor kennelijk in geen categorie
ik was geen goed noch slecht mens
meer nog dan vroeger hou ik van muziek
van de schoonheid van mijn vrouw
de natuur met al zijn geheimen
als ik zwijg…
Springtij?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 gefolterd en humaan gespleten,
deelde hebzucht de grond in tweeën,
pyrrusgewin zonder lauwerkrans en veegt
de oostenwind het diepste zwijgen weg,
geplukte druiven van een verre droom,…
Het sterven van mijn ik.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
582 Nog nooit werd ik zo diep gehoord
en gingen woorden zwiepend zwijgen,
als twijgen tastend in de lucht,
om plots stil te hangen
in het voorbij zwaaiend moment van sterven,
het 'sterven van mijn ik ' !…
Thuis van huis (mh17)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.045 je eindelijk weer thuis,
maar jij zal nooit meer de deur open doen
de fles blijft onaangeraakt nog in de koelkast staan
aan de eettafel geen gezellige gesprekken meer
de poes die voorlopig nog eten van de buren krijgt
de hond die in het pension wacht op jouw terugkeer
het bed dat niet meer door jou beslapen zal worden
de kamers in het huis zwijgen…
Jagende verwachtingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 Een woud van twijfel rijgt
zich aaneen in zwijgen, onder
de kalende kruin niets verteerd
waarin het bladgoed zich herkent,
het doorbloedt als levend bewijs
het weefsel van de nerven.…
Tabula rasa
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
623 een kamer hier
een witte kamer
waar ik niet hoef te bestaan
een onbeschreven blad
om mij te bergen
Waar het kristallijne venster
mijn woorden terzijde schuift
het winterlicht binnenlaat
dat naakter is dan mijn blote huid
De klok een witte tijd aangeeft
ik mijn adem bladstil zie hangen
boven een deken van stuifsneeuw
het vroegste zwijgen…
De Klokke.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.732 En in de vrêege ziel van elkendeen,
Waar klokkentonen beeldenvormen krijgen,
Smelt al hun denken met 't geklep ineen…
Ons klokke luidt het eendelijk geweld,
Dat wroet in ons en nimmer bovenwelt,
Maar ommeworstelt in ons effen zwijgen.
-------------------------------------------------------------
uit:…
Een stap per voet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
547 trekt mijn mond vreemde banen en een
diep gebrom zinkt dan weg in de asfalt van mijn zolen
ergens herken ik het geluid, maar ik weiger deze som
te geloven - al was het maar een stap per voet
Gedempt schuift een wolk langszij de oever, ze raakt
de kraag die haar van me scheidt, ik schud de behoefte
van mijn schouder om mij in de regen te zwijgen…
Het binnenste hart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 je week geworden
ziel, je mag gerust liefhebben
en op je bek gaan, vergeet
niet te reizen naar de uithoeken
waar niemand komt, de kroegen
en kale vlaktes, de weelderige
tuinen met vijvers, de plekken
die je dacht ergens van
te herkennen, je kunt
te laat komen, te vroeg
op de verkeerde plek
of met je neus in de boter
je kunt verbergen, zwijgen…
Roos van zelfbeschikking?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 Marmeren zerken
gelardeerd met geaderd bloed
dat moest stromen, om te kiemen
zoektocht naar vloeibaar goud
uit de schoot van het ongedeelde,
gefolterd en humaan gespleten,
deelde hebzucht de grond in tweeën,
Pyrrus gewin zonder lauwerkrans, het
diepste zwijgen wordt eenzijdig afgewogen
de geplukte oogst van een verre droom,
verdeling…
Panfluit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
454 stoep
en we dachten niet dat het stoffelijke
onderdanig was aan het geestelijke
we deden de dingen in gewoonte
van doen en daden zonder denken
we waren ook niet bang voor de dood
die kwam zoals de nacht kwam in stilte
met voor iedere geboorte een oude brief
van een kind dat niet lang had te leven
het ontroerde mij, dat barmhartige zwijgen…
een andere bloem?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 soms een andere bloem
een die kan zingen van de straat, dansen
als een honingdraak met de smaak
die mijn papillen overtreft
wat wil ik steeds vraagt mijn hoofd
aan 't verlangen, wil ik lieven als een rosarium
of me behagen aan de voeten die voor mij
jouw aarde voor een leven lang gaan dragen
zal ik zeggen dat ik van je houd of zal ik zwijgen…
dag winter
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
633 temperaturen stijgen
het gras begint te groeien
de winter moet nu zwijgen
zelfs bloemen gaan al bloeien.…
EEN VRUCHT DIE VALT...
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 - Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen,
buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
Een vrucht.…
zonder namen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.459 Als ik zie hoe machteloos de gedachten van velen
de namen omzwermen
als volièrevogels het zangzaad
beklim ik liever het naamloos ding dat een berg is
desnoods halverwege
het zwijgen te toonzetten
maar de naam te verzwijgen, niet uit eerbied
maar uit eenvoudige blindheid
en zó de stof het feit en de tijd
nauwkeurig te zeven door vlees…
De eindeloze bloesem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
718 hoe lang kan een tel zijn
op 't moment van vertrek
je raakt dan aan de stille waarde
en leven met liefde wordt toegedekt
onderwijl we elkaars hand dragen
op weg naar daar, de rustende aarde
hoe lang kan een tel zijn
wanneer dichtbij, als nabijheid voelt
proef dan van zoete woorden
ook als een ervan al raakt aan overvloed
maar soms zegt zwijgen…
De twee wezen.
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
615 Zwijgen. en ontberen.
Tranen achter venstertralies
zonder enig troostend woord.
Wenen in stilte om het verlies.
Alleen een non die het hoort.…
opstaan!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 voor onbegrepen haat
wat ook gedaan of gelaten
te begrijpen of te bevatten
valt nooit het waarom
van die vuist of die schoen
die het leven negeert
de zichtbare littekens
die verdwijnen wel
maar wat rest en blijft
weggedrukt en begraven
dat schrijnt – eeuwig
kijk niet vanaf de zijlijn
werkeloos en machteloos toe
leg het een zwijgen…
Winter in Meierijstad
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
551 om over het koude zeil op de
slaapkamervloer maar te zwijgen
neen, zo'n jeugdervaring
wil ik niet meer overdoen
de buurman en ik passeren
met hond het geasfalteerde veld
van Antonius uit Padua, een school
in onze stad, daar vult een tuinslang
onder lage druk het oppervlak;
een ijsbaan is in de maak,
dat moet toch wel voor vrijdag
lukken…
Lenteprikkels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
591 sonnet
loflied over zonnestralen te bazuinen
over vlakke land en vanaf blanke duinen
reeds des morgens door vogelkoren in gezet
liederen beschreven in poëtische woorden
zoals het in het brein des dichters leeft
hij het met zijn ziel en hart te kennen geeft
dat hij bestaat uit enkel lofakkoorden
maar mogen de dagen hem soms niet bevallen
zwijgen…
In de tuinen van Tjaarda bij Oranjewoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Ik zwijg en beëindig die gedachtestroom maar.
Ik sluit mijn ogen,vele minuten zitten naast elkaar,
seconden lang tikken door de een na de ander.
Het lijkt wel of ik in mijn ziel en hartkamers staar
zielsgelukkig ook vandaag van zessen klaar
nu ik gestaag ook als die vogels weer niet verander.…
Vraag en dank
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
525 Gouden koren dale zacht ruisend, bedaard,
op de aarde met veelbelovend zwijgen:
een rijke oogst moge stil wachtend neigen.
Aan een ieder tone de wereldkaart:
"Geklemd tussen boeien der armoede,
aangegrimd door spokende oorlogswoede,
leven sterke tobbers bij het klare Woord.…
Van deze tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
487 kennelijk vertraagd
de oude ros van mijn adem berijd;
diepgang wordt afgezaagd
voelen is naar de ijstijd overgeheld
zodra ik word achtergelaten
dan wel de deur wordt gewezen
uitlaten wordt ook wel gezegd
ben ik in wezen buiten adem buiten
ik heb dan wel niet het loodje gelegd
maar rust zult u in mijn ogen niet lezen,
had me beter in 't zwijgen…
In de kantlijn?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
367 Waan ik mij in de groeve
van belegen mijmeringen,
begeef ik mij uiteindelijk
op glad ijs, labyrint van
goed ogende bedoelingen
alle moed te plaveien,
verstild het zwijgen in tumult
van middelmatigheid, ben als doel
het beloofde dichtersparadijs
alweer ver voorbijgeschoten
alles vermeden met het krijt
van schone schijn, als dicht-lakei…
Zeven vogels zwart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Ze kwamen
op de wind
van het Noorden,
zeven
vogels
zwart
krassend koud uit het hart
één voor elke dag
van de week
zwijgen;
negeren;
woede;
haat;
venijn;
gif
en voor de zondag
zelfhaat afgewenteld....…
Essentie als concept?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 Maar neem dan het gezang
van de sirenen, die uit de
overleveringen, nimmer zullen
zwijgen in hun diepste stilte
daar huist de realiteit waarin
de waarheid zich onderscheidt
uit het concept van chaos, spoelt
het aan als we de verbanden zien,
valt het zomaar in je schoot…
ons huis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 hoe mijn huis ons laat wonen
en jouw huis de mijne is
wie o wie glazuurt de pannen
poetst de vensters babyblauw
ik leef in samen, met jouw verhaal
verlichten slechte tijden
met wat schraal gepraat, ach laat toch
de stemmen zwijgen
waar liefde lichter is als steen, zwaarder
dan welke nacht dan ook drink ik
mijn bittere uren aan het gelag…
Afscheid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
717 Je zit in elke vezel van mijn lijf
En ik weet niet hoe ik je weg moet krijgen
Hoe laat men mooie blauwe vlinders zwijgen
Waar laat men grote tranenkralen rijgen
Tot kettingen een metertje of vijf
Mijn dromen stop ik ver onder de grond
De tijd is daar elkaar nu los te laten
Om te voorkomen dat wij ons gaan haten
Dat valt niet recht en…