3975 resultaten.
de schaduw van een mens
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
767 het voelt vreemd aan, de vreemde die hij is
ondanks het delen van de waanzin
in het verleden, het slaan op ziel
en huid, onherstelbaar
zoals de pop die ik jarenlang in armen droeg
wanneer ik het licht uitdeed
om woorden met dezelfde adem
te laten sterven
nog droom ik, de ogen op mij gericht
midden in het huis
dat het water op de ramen…
dat ik gewoon mens ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
738 misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag
en mag ik
in zijn navel wonen
wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat
soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen
tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen…
TRANEN IN DE KROEG
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.336 Vanwaar hij was gekomen
weet ik tot op vandaag niet
Ik zag enkel tranen stromen
tranen, die hij biggelen liet
Tranen boven zijn bierglas
die hij uit eenzaamheid liet
Zijn stem met versleten bas
was gedrenkt in ’t verdriet
Ruwe huid en kalende kop
toonden het rauwe bestaan
Handen als een kolenschop
wreven timide door ’t traan
Vanwaar…
Met andermans rijkdom
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
517 mijn zakken draag
leeg zoals de kruin waar geen
vogel in rust is de ruimte onbeperkt
aanwezig, geen afbakening die me
kent al hoor ik wel het schreien
van mijn lief, ze is me kwijt zegt ze
ze houdt mijn hand en heft haar ziel
tegen de versperring die me omlijnt
en ik kan niet anders dan uit het venster
zien en de wind voelen aan mijn huid…
Blanco blad
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
591 Ik schrijf de stilte op mijn huid
en voel hoe het frêle broze
in zijn lot-gebondenheid
door neergepende inktkogels
kan breken,
terwijl mijn zwijgzaam schrijven
soms wegzinkt in de plooi van het leven
en ik met gesluierde ogen
kijk naar het breekpunt
tussen praten en zwijgen
vertrouwend op de onafhankelijkheid
van het vrijelijke bestaan…
lagune
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
925 op het klamme strand van haar huid
waar de lagune zich opent
huist het weekdier
in wier dat deint
op de hijgende ademhaling van een zee
die het akkerland verkleint
spiegels waarin wij herkennen
spatten uiteen en in scherven dalen wij
langs atonale toonladders,
happen naar licht dat zich nestelt
in haar vergezicht
jij, stamelt zij
met…
GEREPATRIEERD
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
584 Ze was nog jong, pas zestien jaar
Ze vond het niet erg, de weeffout
In de huid van zijn rug
Haar jongen was zo mooi verder
De striemen vielen in het niet
Bij zijn donkere ogen
De smaak in haar mond als ze kusten
Was die van vreemde, verre specerijen
Hij was ermee geboren dacht hij
Jaren later, op het uit de vaart genomen
SS Rotterdam…
" De fontein ben jij "
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
528 Een fontein ben jij,
vrijheid tintelt op mijn huid,
dorstig naar haar wijn.
Na de openheid,
ongenaakbaar in de regen,
jij naakt, ik verlegen.
De hel breekt los
of gaat de hemel open ?
Wat maakt ons dat uit.
Heb mis gegrepen,
strohalmen naar de toekomst,
weegschaal naar geluk ?…
Een net zonder mazen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 in mijn strijd, gaandeweg een bedeling
heb ik geen spektakel ontmoet
in jouw blauwe ogen, het was mat
en zelfs de horizon kiemde naar het verticale
het was vreemd, jouw naakte silhouet
te mogen aanschouwen in het
afgebrokkeld maanlicht, ik streelde
de wind en dacht mij rijk aan jouw blanke huid
we stierven in het kielzog waar de herfst…
Eiland*
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
4.358 Met Azimut op haar rug, zonnebrand
op haar huid, liep zij, twintig jaren rond,
met de verliefdheid die ons toen verbond
in de volle zon over het eiland.
Zoals je toen was, ben je nu niet meer.
Van meisje werd je een volwassen vrouw
en met volwassenheid kwam de ontrouw,
jouw vertrek met het eerste beste veer.…
zo kil en zo leeg
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.126 Lichaam gebroken
Huid is bloot gelegd
Zo naakt als het blote lichaam
Was de zin die jij had gezegd
Helemaal niet leuk aangekleed
Zonder franjes of kleuren
Zo kil en zo leeg
Dat ik bij de eerste letter al wist wat er ging gebeuren
Zo kil als die paar woorden
Zo kil draaide ik mij om
En terwijl ik bij jou weg liep riep ik na
Verwacht…
SCHORS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
567 Ik ben om jou heen
in gedachten terug
naar jouw geboorte
waar jij ontkiemde
traag ouder werd
nu trekken wij met elkaar op
in weer en wind
is het niet alleen maar
betasten over jouw ruwe huid
waaraan ik voel
dat jij nog steeds leeft
groene aarde
die ons in leven houdt
laat mij je omhelzen
sterf niet door ontbossing
begrijp jouw…
afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
733 herinneringen
samen tot een amorfe massa
zoals vergeelde foto's
in een kille kelder gepropt
in uiteengevallen vergeten
kartonnen dozen zich gekruld
en gescheurd een weg
naar buiten wurmen
waar de hongerige duisternis
wacht en ze opslokt
ik raak je kwijt
je gezicht wordt een schaduw
in de avondschemering
ik voel de wind op mijn huid…
eindpunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 ik cirkel verder
langs de zelfkant van mezelf
lusteloze vingers graaien
in de scherven
op zoek naar scherpte
om een kerf te snijden
door dunne huid
amper vloeibaar bloed
zal uit mijn aders wegebben
een laatste donker kleurspoor
dat weldra
in het rulle zand
verpulvert tot vergetelheid.…
SINKSEN IN LA ROCHE
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 Op de Ourthe peddelt spreken
Mensentongen storten klanken
Uit over de houten banken
Vanwaar stil wordt uitgekeken
Naar het ooit gegeven teken
Waarvoor velen God nog danken
Kerkgang begon af te slanken
Dogma wist zich los te weken
Pinksteren, vuur op mijn hoofd
Felle zon op huid en haren
Vlammen dansend op mijn kruin
Heilig was de Geest…
Het is zo vandaag
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.814 Het is zo vandaag als altijd, heel lang
zijn als altijd de dagen, als altijd
smelt elke dag te vlug het blokje ijs, terwijl
men nog dagen kijkt naar zijn huid, overal
gaten die er gisteren niet waren, overal
heden ontwaart, af en aan snelt met afval
en water, als razend de lieflijke geile
maagdelijke wijnranken bijsnijdt, is het
plotseling…
dromen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
757 huizen
ze worden stil
als nerven in een boom en bovenop
baden ze zich in regen
en eenmaal vastgeworteld
draaien ze het hoofd naar alle richtingen
laten vogels uit ogen los
wie zal mij zeggen
dat ik mijn wimpers niet mag lichten
dat ik mijn voeten niet over drempels mag draaien
dat ik mezelf niet mag achterlaten
als braille op huid…
Zelfzaamheid?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 De aarde is een zeldzaam
beest met een gelooide huid
gedierte in z’n pluizige beharing
z’n wetenschap te ontplooien
straffeloos ronddrijven langs
de kantlijn van de evenaar
geen soort vertrappen onder
beide polen van de zon
haar leegten te verwarmen
spiegelbeeld van ‘zelfzaamheid ‘
gemaakt in de scheertijd van de maan
om nieuwe merktekens…
Audiospoor
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
522 in de spiegeling van
het brakke water
droomt ze en
ligt ze stil in de zon
zij wier zoute huid
nog zoeter smaakt
dan suikerspinnen
op de Haagse kermis
waar onverhoeds
geluid verdwijnt
alsof we samen
verstoppertje spelen
en ik mij schuilhoud
in een stomme film
en Charlie Chaplin
grappig zie flaneren
over haar borsten
tussen…
Sterrenlicht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
741 De zomerzon laat me lachen,
plaagt mijn veel te witte huid.
De wind verwart mijn haren,
als ze blaast van noord tot zuid.
En de aarde blijft maar draaien,
om die gele grote ster.
Rustig drijvend in het vacuum,
onbereikbaar en mijlenver.
En als de nacht is neergedaald,
baad ik in het sterrenlicht.…
In dit moment
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
527 mijn huid raakt gerimpeld,
doch de ogen zien schoonheid
almaar toenemen door het rijpen
in de vele voorbije jaren,
en voelen zich minder verplicht
om het “ waarom” te verklaren
ik lijk dan ook meer
door het wezenlijke verlicht;
dat vaak het tegengestelde
op liefde is gericht
zelfs of juist als het vergankelijke
in toenemende mate…
Gebruinde benen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
575 het prille van lente
schroomt de bleke huid
t shirts en de korte mouw
lijken haalbaar voor de vrouw
maar de spiegel rekent
onverbiddelijk af met
witte top en korte rok
zonder gebruinde benen
kleur krijgt langzaam
weer de overhand
waar somber het straatbeeld
lang domineerde
de donkere massa breekt
in speels en licht bewegen
nog even…
JAN
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.273 Ik heb u nooit door bitterheid bedrogen,
Onder mijn huid bloeide blijmoedigheid,
Want ook de bloemen leven snel en open,
En leven heet vergankelijkheid.
Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen.
Ik ken de onschuld van de made, ken de averij.
Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen,
Gods jonge vingeren verwekken mij.…
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 zacht kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand…
Zintuiglijk vermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
467 Met ogen wijd open gesperd
Star kijkend en niets zien,
Oren goed open,
Donderend lawaai -
Hoor niets, doof voor alles
Om me heen,
Strek mijn vingers uit,
Stel bloot mijn huid
Om te voelen,
Maar voel niets,
Ik verlaten door alle gevoel,
Voedsel zorgvuldig langs
Mond en tong,
Proef niets
Dan ongevoeligheid -
Neusvleugels…
Jozefien
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
664 Mijn mond verkent toch blind jouw zoete huid en mijn handen,
zij zullen dwalen van jouw borsten naar je taille
en verder
Mag ik hopen Jozefien?…
Diep geworteld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
560 In de zomer fluistert hij noten
op het kloppen van de zon,
zijn huid draagt een groot hart
met daaromheen een M, een E.
Groeide hun liefde met de seizoenen mee?
Weerstonden ook zij storm en wind
als aan de grond genageld,
en hebben zij elkander een levenlang bemind?…
Je bent zo stil
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
550 ik droom je
maar je bent zo stil
trek aan de draadjes
van de werkelijkheid
maar die doen niet
wat ik graag wil
natuurlijk
spreken ogen
en lacht je mond
hoor ik hoe je stem
in een warme echo
bij mij binnen komt
ik reik naar jou
maar voel je niet
de haartjes op je huid
spelen met de wind
waar mijn zachte strelen
geen enkele reactie…
Zon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 Als ze de zaal betreedt
verstommen alle mensen
vrouwen, mannen, kinderen
een stiltekleed valt over hen neer
zij heeft zo'n scherpe blik
het snijdt door iedere huid
niemand kijkt op
of gaat zomaar de zaal uit
haar hart is vol vergeving
als zij jou aanraakt
voel je de gloed van die beleving
zij is ongemerkt in ons bloed gekropen
zij…
Jouw handen
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
773 In het heden laten
reuma en artrose zich voelen
en is de huid rimpelig geplooid.
Toch geniet ik,
net als gisteren en weleer,
van elke zachte aai door mijn haar.
Het magische eindigt
als ze eens, voorgoed gevouwen,
jou als geliefd persoon laat voortleven.…