2969 resultaten.
de limo
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.011 de limo / uit leem geformeerd
het hagelde twin towers osama bin laden
pim en palestijnen dolfijntjes op het strand
en steeds die verbazing: amos op schier!…
Halve Marathon Egmond
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.903 het ging niet echt soepel
leek op hink-stap-sprong
honderd meter in de loop
dan weer aan de wandel
gevangen door de ademnood
ondanks zwak gestel
na twee uur
negenenvijftig minuten
vierenveertig tel
kwam deze kruk
juist op tijd
door het finishlint
strijd tegen de elementen
de zee het strand
het duin het zand
het was weer zwaar
ik was…
Zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
905 Houd mij in jouw diepten gevangen
Voer mij mee naar zonnige stranden.
Laat mij opgaan in wolken
jouw veelzijdigheid vertolken
rimpelloos glad zijn door de zon uitgedaagd
en ontstuimig kokend door de wind opgejaagd.
Breng mij ten slotte voor een langdurige rust
en ontspanning terug naar de kust.…
Vader
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
2.162 Al jaren wordt mijn vader stukken ouder
Al twintig jaar ruimt hij de zolder op
Maar altijd hield hij die alerte kop
En iedereen kon bouwen op zijn schouder
We hingen uit het raam bij elke stop
Hij nam me mee op reis in alle treinen
En wees op reeën, bergen, bruggen, seinen
We zagen steden, stranden, steeg en slop
We ruilden onze rollen lang…
een zees IM
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.539 op het strand ligt een klok
daar aanbeland na een ramp vlakbij
een schip gezonken op en in de zee
een man of vracht teveel, te veel
de klepel op de bodem verstomd
wordt dit verhaal niet meer gebracht
dan door die getuigenis in brons
in het mee vergane want
zeilt niet langer wind maar
waart het water door de gaten
zonder voeten, zonder benen…
een zees IM
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
822 op het strand ligt een klok
daar aanbeland na een ramp vlakbij
een schip gezonken op en in de zee
een man of vracht teveel, te veel
de klepel op de bodem verstomd
wordt dit verhaal niet meer gebracht
dan door die getuigenis in brons
in het mee vergane want
zeilt niet langer wind maar
waart het water door de gaten
zonder voeten, zonder benen…
Die ene ware man
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.122 Overdag zit ik te dromen
Over die ene ware man
Maar of hij ooit terug zal komen
Daar heb ik geen notie van
Ik zie ons tweeën samen lopen
Over een verlaten strand
Hij zal bloemen voor me kopen
En mijn naam schrijven in het zand
In zijn ogen zal ik verdrinken
Zijn lieve lach maakt dat ik smelt
Maar moet het maar laten bezinken
Want ook…
Ouderdomszand
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
929 Nee, ik zal niet op jeugdig strand
met mijn hand klauwen in het zand
en dan zeker niet als de Sibylle
een eeuwigdurend leven willen.
Apollo negeerde z'n liefje's geween,
telde de korrels in haar hand bijeen,
houwde de ouderdomslast uit graniet;
met het jaar hield ze de gezondheid niet.…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Beweend,als ze neemt,
onbemind na razernij, om
wat de mens haar sleet,
verstenen golven in aangezicht
van kunstmatige stranden,
getij haar wijsheid weet
gesticht in onbegrepen handen
kalme berusting breekt geduld
ritmisch in eigen zilte bad
om de zondaars te verbergen
strijkt zij haar plooien glad.…
Malle Gerritje
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
648 Is typisch mediterraan
niet op strand in groen gras
meer tussen kurkeiken
lekker succulent met agaven
bootjes die in de verte drijven
broodbomen cactusvijgen
Onder depressies van Azoren
die in het voorbijgaan
niet druipen en niet storen
druiven olie van olijven
bloeiende oleander en camelia
maagdenpalmen rode japanse rozen
mandarijnen…
De mist
poëzie
3.5 met 15 stemmen
3.596 De schim van stranden,
van lage landen,
verzonk, verdween.
Wij turen, turen
door eenzame uren
en dan, een wijl, -
als vanuit dromen
tot ons gekomen, -
verschijnt een zeil.
Wij zien, - een rimpel
in 't licht, - de wimpel
hoog in de mist
voorbij ons drijven.
Daaronder blijven
als weggewist
de vage lijnen,
die weer verdwijnen.…
Een zilveren lint
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Rustig kabbelend daar voort,
Tot hij aan de blanke stranden’
Bij het bruisend zeewater hoort.…
NIETS VERMOEDEND
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 Guur is juli in de Lage Landen
Als de Niets Vermoedend water maakt
Overhelt, in al zijn voegen kraakt
‘t Logboek wegdrijft uit verdronken handen
Nee, er is geen enkele hulp voorhanden
Woest is wind bepaald niet welbespraakt
Guur is juli in de Lage landen
Als de Niets Vermoedend water maakt
Brand een vuur en laat ook dit schip stranden
Als je…
Stilte
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.160 Wat een stilte om me heen
weer een dag helemaal alleen,
er komt niets uit mijn handen,
loop in gedachten over witte stranden,
de wind lekker door mijn haren,
kijken naar de boten die varen,
dromen over wat ik eigenlijk nog wil
en zet verder alles even stil,
er zijn wel eens van die dagen
dat je zit met zoveel vragen,
vrienden die je even niet…
Verstilling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
589 ik wil voetstappen zetten
op een goudgeel, bepalboomd,
verlaten Bounty strand
mezelf ongeremd laten meevoeren
met schuimend', ontembare golven
een worden
met het kloppend' hart
van de zee
ik wil verstilling
en tedere gedachten
zullen we vandaag
een beetje lief zijn voor elkaar?…
Het wachten moe
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
416 Als - in spot - uit de witte hemel een
meeuw op mijn schouder wil landen
en bezit neemt van mijn wezen - als
rover - die z’n naam nog moet planten
op nog niet ontdekte stranden, dan zal
een verlegen wind mij zeggen ook wanneer
dat niet meer wordt verwacht, om uit
het niets, alles te kunnen halen, en zal
ervaren hoe onbewegelijk stil het wordt…
Lijvenland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ja ik ben in lijvenland beland
Italianen lopen dicht langs elkaar in badkleren
Bruin, wit, dik, dun, oude meiden naast jonge heren
Zo gaat het er hier aan toe aan dit bom volle strand
Betonnen daken beschermen je tegen de zon
Water wordt uit flessen gedronken
Iedereen lijkt onverschillig juist niet naar elkaar te lonken
Is dit zoals in 't paradijs…
En dan ben je weg
hartenkreet
3.7 met 27 stemmen
2.480 en dan ben je weg
het zand glijdt uit mijn handen
misschien is dit het punt
waar mijn dromen stranden
en dan ben je weg
alles is verloren
al schreeuw ik nog zo hard
niemand wil het horen
en dan ben je weg
in mijn zomer komt geen zon meer op
alleen de herinneringen
waarin ik me verstop
dagenlang lig ik op bed
ik wil niet drinken wil…
verbonden
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.124 recht vooruit
eerlijkheid duurt `t langst
meeuwen dansen boven `t strand
Wie ben jij dan
dans jij dit leven met angst
daar gaan de sterren alvast
vooruit in dit licht
in oneindigheid
Wie zijn wij dan?…
Violen blauwen zacht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
598 palet
de zaal het linnen waarop het
muzikale schilderen kan beginnen
violen blauwen zacht
de ochtendlucht
een harp speelt roze
schaapjes op de vlucht
slagwerk rolt
in schuim de golven om
tot de trompet het eerste
rood van zon doet stralen
een klarinet speelt geel
het warme zand als
de hobo’s het mensenwit
gaan baden op het strand…
De zee – mijn leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.002 Ik sta in de branding
Achter mij is het één grote zandhoop
Om me heen is het donker
Zelfs de maan is niet te zien
Ik kan de weg, die ik gegaan ben, niet goed zien
Het lege strand gaapt me aan
Er is geen leven te bekennen
Alleen heel wat lege schelpen
Ik heb niks achtergelaten
(afgezien van een heleboel rotzooi)
Golven komen op me af
Ze dreigen…
Mien wonderlijke Wad
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
664 scherp en zilver gerande wolken, deze stranden
zijn vol spoken, de nacht glimmert stil en
onuitgesproken, het ruisend riet ritselt geheimen,
het ruist, fluistert en flinstert door de nacht,
de nieuwe volle maan verlicht al mijn mooie dromen,
en koestert een trage lome, nieuwe stille liefde,
ik zie de zee de stille maan in zilver spiegelen,…
Een andere Oma.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
898 Ik hou van hen, ontzettend veel
dat is mijn enige aandeel
Want ik zou zo graag met ze gaan lopen, hand in hand
door de bossen en over het strand.
De meisjes zullen mij zo nooit leren kennen
maar ik kan aan het idee niet wennen
Dat ik niet zo maar naar hun toe kan gaan
en ik ben juist zo blij met hun bestaan.…
DE GROTE OCEAAN DENKT
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
592 Sterke stromen laat ik samenscholen;
trekkend van Nieuwe wereld naar Morgenland
toeven ze graag bij 't Hawaiaanse strand,
achter vreedzame golven verscholen.
Dit lieve eiland vol zwoele tropennacht
streelt mij met geuren en sterrenstralen,
waar wilde rust in huist, en _ zingend wacht...…
het licht in het boothuis brandt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
639 het licht in het boothuis brandt
de geur van zilt en olie hangt rond
ik zweef naar de sterren en het strand
hier was het dat ik de gedachte vond
die me nooit meer brengt
waar ik was beland
de treeplank die jouw spoor nog draagt
kraakt op de steiger
een flits en het licht waakt
ik geef niet toe, nee ik weiger
te denken dat jouw lach
hier…
zeeen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
635 zingen
van dingen
die voorbij gaan
die vervelen
spelen
spel
me je woorden
voordat de zon
opkomt
in mijn hoofd
verdoof
me niet langer
geniet
vol verlangen
naar meer
naar jouw
verleden
mijn heden
vergeet ik
verlies ik
je in mij
zink in mijn lichaam
behoedzaam
voorzichtig
krijgen gevoelens
de overhand
zie ik schelpen
stranden…
gedachtegang - duogedicht met Hilly Nicolay
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
659 zwaluw
die scherend langs de hemelbaan
zonnestralen verzamelt tegen winterkou
zie de bloesemwind
hoe ze haar kleurigheid
soms in diepe zuchten
vol fier, maar liefderijk
over de aarde spreidt
kom wacht niet langer
en geef het leven een hand
er staat iemand met natte voeten
en een hoofd vol bloemen
blozend op de grens van zee en strand…
erosie
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
590 mezelf in afwezigheid
denk gedachten die niet helen
voel lust die niet wil delen
proef liefde zonder zekerheid
tabak rookt straf en zindert snel
geest en wijn wissen sporen uit
Dionysos bespeelt harp en fluit
ja ik geloof in een hemelse hel
rots in de branding ben ik wel af
als grof gruis val ik uit handen
deze golf zal zonder mij stranden…
Al gaande
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
702 ik loop mee
met jou en de tijd
samen in een pas
die ongelijkmatig oogt
maar ons zeker leidt
zo het diepste dat beoogt
onderweg naar daar
waar ‘samen’ ons roept
met wuivende hand,
haast onzichtbaar ver,
waar wellicht geluk
ruimhartig teder baadt
langs een paradijselijk strand
voel de loop van mijn rimpels
van links naar rechts
andersom…
de foto
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
535 ik op een klapstoel
boek in mijn hand
voor een tent op een camping
in Spanje, net onder Barcelona
El Torro Bravo
een jaar of veertien nog maar
toen werd de zwart/wit foto genomen
mijn moeder was er niet bij
alleen mijn vader en wat zussen
die vader heb ik
de hele vakantie niet gezien
ik was alleen op het strand
weet nog wel dat ik weggestuurd…