3400 resultaten.
Persoonlijk leed
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
552 Alle ellende in de wereld
probeert ze te overzien
haar eigen problemen
vallen in het niets
die voedzame leegte
overwint alles
niemand om te benijden
geen leven om jaloers op te zijn
de dood voor iedereen hetzelfde
uit haar emoties groeien dromen
een gebeuren in verandering
omdat anders alles hetzelfde blijft
met het gewicht van de…
Spel en ernst.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.077 O wij lopen in onz' gebondenheid,
Met onze illusie van vrij-wils-bestaan,
Hoog en onkrenkbaar 't leven gadeslaan,
En hij die de gebondenheid altijd
Voelt, maar dat leed alleen zichzelf belijdt,
Speelt zijn illusie koel en wèl-berâen,
Meesterlijk, met de vreugd van 't wel-gedaan
Komedianten met zijn menslijkheid.
Maar wie, d'illusiedronknen…
Bezoek
gedicht
2.4 met 5 stemmen
2.045 Hij kent de weg, hij veegt zijn voeten
niet, neemt zonder vragen als vanzelf
sprekend de beste stoel, zet zich breeduit.
Dan komen grijsverteld de verhalen
waarin altijd hijzelf de hoofdrol speelt,
vol avonturen uiteraard. Ja ja, knik ik.
Soms valt hij stil, dan worden wit
zijn knokkels op de leuning, hij hijgt,
zijn ogen zoeken…
TANGO
gedicht
3.5 met 2 stemmen
2.139 Ik ben een tango
en vul mijn danszaal
met eigen klanken
en dans op eigen muziek
door eigen lichaam
door eigen heelal.
------------------------------------------------------------
Uit: 'Hee hoor mij Ho simultaan op de brandtorens', 2014.…
Ongewenste gedachten
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
542 In de verborgenheid van onze geest
komen soms gedachten naar boven
waarvan we vluchten willen
ze veroorzaken pijn en verdriet
maar daaraan ontsnappen kunnen we niet
omdat gedachten niet zijn te stillen
ze horen bij ons "zijn"
toch is het een verademing
om je hart eens te luchten
dat verzacht verdriet en pijn…
Jouw stappen zijn de mijne niet
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
547 De stappen gezet door velen
zijn dus echt de mijne niet,
mijn stappen naast die van jou
zijn degene die ik zie.
Omkopen hoef ik je niet
en al zijn jouw stappen de mijne niet,
dat wat ik het liefste zie,
is jouw stappen naast de mijne.…
Verzwegen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
470 het lichaam was gebalsemd
voorzien van een afscheidswoord
ik vergat de morgen
hoorde de adem van een kind
we brachten haar naar de stenen
waar ze speelde bij wat wind
het gezicht plooide
voor een vreemdeling
van bloemen hield ze
en het huis
dat voorzien was
van haar handtekening
ik las een roman
kende de reuk en vertwijfeling
rood…
Vondeling
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 De grond waar ik was is zacht
dempte de loop van
jagers en het vluchtend hert
Ik stond er dikwijls
pakte het penseel
verfde de avond en de bladerval
Hij staat er nog
de kastanje in de wei
waar ze mij neerlegde
als een verloren kind…
Mening
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 ik werd een herfstig blad
een knooppunt van wegen die
zich scheiden in goed overleg
een verbindende factor
tussen zuur- en waterstof
en toen een vis
in onderhuids water…
Ezel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
604 Met vallen en opstaan
Heb ik mijn hoofd
Te vaak gestoten
Zo vaak aan dezelfde steen
In mijn eigen voet
Heb ik geschoten
En in zeven sloten
Liep ik daar
Het spoor bijster
Verdwaasd
Kon nergens heen
Ik ben geraakt
Heb het gekregen
De volle laag
Het was kantje boord
Liet mijn oren hangen
Bij hen
Die met twee monden spraken
List en leugens…
HOE H.H. DE WERELD REDDE
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.084 Het was weer eens zover: Herbie Hancock moest de wereld redden.
Maar eerst was het tijd voor zijn ochtendgymnastiek.
Toen hij daarmee klaar was deed hij het
en daarna vroeg hij zich af: heb ik nu tien diepe kniebuigingen gemaakt?
of heb ik er, omdat ik in gedachten onwillekeurig bezig was met datgene
wat ik na mijn ochtendgymnastiek…
hopelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 wat is er toch gebeurd
dat je nu zo sprakeloos bent
wat is er toch gebeurd
dat je jezelf niet echt herkend
zo de tranen te zien vloeien
over je prachtige wangen
opdat er ooit weer hoop
en vertrouwen in je bloeien
de aarde draait nog rond
je haalt nog adem en gezond
ja gezond ben je ook nog
en dat is maar goed ook
hopelijk ben je gauw…
De man van vroeger heeft geen zin in poëzie
gedicht
3.0 met 1 stemmen
1.923 De man van vroeger heeft geen zin in poëzie:
dat zwembad van ongehoorde kreten,
die zandheuvel vol begraven stokjes.
Hij gelooft niet in de kracht van lyriek.
Hij ziet dichters als sudderlapjes,
zielloos garend in een braadpan.
Trage stakkers die je negeren mag.
Een gedicht is een stopwatch die loopt,
dan staat de stopwatch weer stil.…
zo'n hang naar...
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
888 een behaaglijke hang
naar warmte en tederheid
maakte zich van mij meester
geen vermoeden waar dit
door werd aangewakkerd
maar het was er ineens
op onverklaarbare wijze
wat kon ik anders
dan het koesteren
als ware het puur geluk
gelijk een schitterende glans
in de chronische dofheid
van het verstrijken van tijd…
Abnormaliteit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 Reuzen zijn zeer abnormaal.
Zij wijken af. Van wie of van wat?
Van kabouters en van dwergen.
Kleine kinderen begrijpen dat.
Normaal willen zijn is erg abnormaal.
Koningen die gewoontjes willen doen.
Generaals die liever pacifisten zijn.
Populisten die zoeken naar nette taal.
Wie zijn eigenaardigheid verliest,
is pas echt verloren.
Wie…
Monddood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
507 Hij sprak niet
het was niet zijn stem
er heeft een ander
in de nacht gesproken
toen hij de tak tekende
aan de stille boom
die hij omhelsde,
groeide er klimop langs een slanke rug
over jouw schouders, rond jouw hals
kin, gesloten mond, neusgaten
er ging een wereld voor jou open
maar praten deed hij niet.…
En vannacht in de stenen stilte
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.435 En vannacht, in de stenen stilte
van mijn kamer, het huis op het eiland,
onder het web van sterren, de palmen roerloos,
kwamen die andere stemmen, Auden en Frost
en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings
en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders,
in mijn haren, tegen de ramen,
dichters, gedichten,
droombeeld, verhaal, getijden
van toen, ooit,…
Slaap
gedicht
3.2 met 4 stemmen
2.030 wakker zijn, boven de stad klokken
een regenbui en een kom met melk
niet de fluistering van wind hoor je
maar het langdurige zuchten van wat
onderhuids vuur vasthield, oppookte
------------------------
uit: 'Bezonken', 2014.…
Puur
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
569 Puur wil ik de heldere geuren beleven
zonder heimwee naar een vroeger leven
nu prille liefde zonder levensvragen
geluk vervult met mooie dagen
puur als het diepste uit een bron
sereen in innigheid verbonden
zo helder als de dag begint
geen zorgen over oude wonden
puur wil ik het maanlicht zien
in alles wat ik op zal schrijven
moet liefde…
Wachten op verhalen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Algemene geschiedenissen,
worden altijd opgeschreven.
Fictieve verhalen worden slechts bedacht,
maar elk mens maakt unieke levensreizen.
Velen aarzelen om ze te vertellen,
terwijl de mensheid daarop wacht.…
bemind worden door een dichter
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.267 vlak bij de Meir loop ik Veerle tegen het lijf
bruin haar scheve baret laarzen jas
hoe gaat het? ze vertrekt haar mondhoek
even maar alsof het er niet toe doet
haalt haar schouders op en knikt we groeten
en lopen ieder een andere kant op
ik kijk nog eens om maar ze is al verdwenen
gewoon tussen de anderen als de anderen
en niemand…
Aan Ingrid Jonker (1933-1965)
gedicht
2.7 met 3 stemmen
5.011 Een dichter was je net als ik, geen dichteres
en lange tijd was je hier onbekend.
De wetten van je vader teên die swartmens
hielden ook jou apart – van ons met name.
Totdat je werk, dankzij Mandela, eindelijk openging.
Wij zijn familie, hebben voorvaders en strijdbaarheid
gemeen, wij spreken zustertalen. Over het wonder
van de jouwe ben ik…
twee-eenheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
563 buiten
zijn we onafscheidelijk
soms huppelen we
door de wereld
dan maak ik je vrolijk
en jij mij
tenminste
als de zon schijnt
in maanverlichte nachten
zijn we slechts
een schim van onszelf
terwijl
jij op dagen zonder zon
niet eens bestaat…
Wolk van een Man
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
623 Hij die als een gedreven boei
Wars door de schimmige ondergroei
Van ons bliksemschichtig bestaan
Zijn pantergang is gegaan
Wiens dwarse vlerken zich ontvouwden
Tot een zinslijpend gevaarte
Van vliesvleugelig aangrijpende
Verlichtheid en klaarte
Hij de introspectieve extravert
Eigenhandig, gevoelig en ad rem
Die krachtens zijn bronstig…
Nog even
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
448 Hoog en laag kan ik springen
zeggen dat ik een dichter ben
maar niemand komt dichterbij
dan mijn woorden doen beloven
ik heb je lief, schrijf ik
maar er is niemand om lief te hebben
zelfs mijn teddybeer wordt bleek
rond de neus, door de gedachte aan mij
ik ben mijlenver verwijderd van de waarheid
nog even en ik geloof werkelijk dat ik…
Psalm
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
443 laat mij verlangen
naar verlangen
laat mij verdwalen, naar
vlees en vreten zoeken
dolen, zodat ik weer moet horen,
zien, ruiken vooral
laat mij binnen, met mijn
modderpoten, zwarte nagels,
ongevraagd en ongeschoren…
Bij de rivier
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 Het is alsof ze de dood hoort fluisteren
nu ze hier is, bij de rivier, die luistert
naar haar woorden van stilte en verleden
en in haar verdriet woont een mysterie
vol eenzaamheid en wereldleed
een gezelschap van droevige mensen
op weg naar niemand, nergens is er leegte
de leeghoofden hebben de ruimte verdoofd
met nog meer verdriet van droeve…
Prettig ongeschikt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
520 voor mij niets eeuwigdurends,
geen bezwerende formules
geen eikenhouten planken,
tunnels, dichte mistbanken
die het zicht belemmeren
geen patronen die zich
aan vaste grond nagelen
liever ook geen criteria, een
functieprofiel met targets
ik zie de afwijking in elke
spiegeling van tegenlicht
vandaag kijk ik in het water,
de enige…
Verkeerd verbonden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 Luister, ik ben de andere lijn
Je hoort alleen mijn stem
Ik ben onvervreemdbaar
Alleen degene die ikzelf ken
Niemand kent mij
Weet wie ik werkelijk ben
Op een of andere manier
Ontstemt dit geluid wellicht
Is alle herkenning een illusie
Weet je, ik zal vrij zijn
Ik ben verbreking van stilte,
mijn gezicht een herinnering
---…
Rauwe zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
507 Alles dat puur is, is rauw
zoals de rauwe zee
in jouw oorspronkelijke dromen
en ik verhef mijn stem niet
er is geen waarheid onder een steen
er is geen stilte in jouw betekenis van zwijgen
ik twijfel niet lang over mijn aarzeling
het is dat onbestemde nee gevoel
van niet willen, niet voelen, niet begrijpen
alsof schoonheid op straat…