4084 resultaten.
Windfluisteringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 vlocht wind
met warme en
koude vlagen
zijn verhalen
aan bladeren
die opgewonden
hun draai nog
niet echt
konden vinden
omdat ze een
heel seizoen
deel hadden
uitgemaakt van
de boomkroon
onder het stof
van verloren dagen
blonken glinsterend
vragen die niet aan
de orde waren geweest
jij wist sneller
dan een ander
verdronken stenen…
LAIS CCLXXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De steen der wijzen is een dode klomp.
Een hart van goud dat sterft, wordt weer orgaan
dat in het lichaam klokt, slokt, blind en lomp.
De hemel is een dunne laag bestaan
in ’t leeg heelal dat ons is aangedaan.
De groene nijd bevrijdt met nijpend zuur
de winst uit onze lijven en elk uur
verschrijft men vast tot data in metaal.…
Kleine angsten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 kleine angsten
een heerlijk
open gezicht
toch sluimeren in
het zwart van
je ogen de kleine
angsten van de
donkere nacht
het onbekende
geluid dat de
wind rammelt aan
een losse plank
het grindpad dat
zijn stenen in
de nacht herschikt
toch ben je
fier genoeg om
de angst niet
te laten zien
wel de blijdschap
las je weer in de
kamer…
Voor lach en ogen
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
436 ik had
meer oog voor
de compositie
van de stenen
waarmee het huis
opgetrokken was
dan voor de melodie
die het huis
liet horen als je
het bewonderend
aandacht gaf in
samenhang met
kleine rotspartijen
en de rijke natuur
bijzonder de
veelkleurige
bossages op
de eigen fijn
gestyleerde hoogte
het azuren blauw
licht toucherend…
Zichtbaar ~ 102.000 namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 geen kans, opgeroepen
ondergedoken, op de vlucht geslagen
verraden voor vijf gulden de Jood
hun verhalen gingen op in de wind
en hing de waarheid aan de takken
daar waar bladeren zullen groeien
ieder jaar opnieuw, ook ik hoor
mijn achternaam voor het eerst
wie waren zij, mijn voorouders
eindelijk zijn hun namen gebeiteld in goudgele
stenen…
Wonen aan erven, straten en kades
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
295 Archeologen van onze tijd
monsteren het blootgelegde zand
tussen de funderingen
voor de toekomst
Retro is modern
auto's worden geweerd
toeristen consumeren
de oude stad
Het grote geld rolt
buiten het centrum
Binnen de grachtengordel
romen vergunningen het af
De bewoners verlaten
de harde wereld
van steen, glas en beton
ze wijken…
alles zien niets begrijpen - voor C.Nooteboom
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
487 woorden die
als wolken over
de vlakte stromen
de Japanse notenboom
zilveren abrikoos
met waaiervormig blad
niet zomaar
het vleugelloze boekenvisje
dat zich in de kelder laaft
bekende wegen eet door
verweesd papier
de trage slagen van
een verdwijnende vogel
in helder licht
niet eenvoudigweg
het gedicht van je twijfel
van steen…
adem van de knopen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
252 Op mijn tenen liep ik
nacht na nacht,
kamers ademden zwaar,
stilte drukte als steen.
Knopen in mijn borst
die in de schaduw lagen,
tijd gleed traag
over mijn rug.
Toen brak iets.
Ik liet los.
Lucht stroomde in
en voeten vonden hun weg.…
Toeters en troffels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
194 lichtjeszee
betoverd met de dieren mee
de koetsen van de witte zwanen
de snelle paarden, hun wilde manen
en de olifant, die elegant
een poot optilt en nauwgezet
de rondes telt op zijn trompet
De vrolijkheid van jingles gaat
met bel en toeters in de maat
van de metselaars, de troffelaars
die boven op een steiger staan
en vonken uit de stenen…
Liefdesbrieven uit het grensgebied
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
107 Ik tast de letters af die jij liet staan
de muren zijn van steen, het bed is koud
jij schrijft de leegte dicht, ik lees je vrij.
Ik ben de schaduw die jouw woorden vangen.…
Stilte op de kade
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
8 In de hoek hangt een net van stof
dat al jaren niemand weghaalt
achter het hek ligt de stad
al een eeuw leeg
geluid plakt aan de stenen
bomen staan er hard en wit
je hoort niks dan je eigen stap
op het natte asfalt
ik was dertien
in de vroege herfst
bij oma op een kamertje
en wachtte op wat niet kwam
de kade zet een vast gezicht op…
Pasen
poëzie
3.5 met 50 stemmen
6.386 Pasen, Pasen,
opgestanden
is de God, die
boze handen
hadden aan het
kruis gedaan:
Pasen, Pasen,
vrij voortaan,
heeft Hij hout en
steen en ijzer
overwonnen,
die, verrijzer,
Hallelujah,
één uit al,
leeft en immer
leven zal!…
ANTIGONE
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
858 grot, levend begraven
Antigone sterft door haar eigen hand,
in de stenen grot vlecht ze een wurgkoord,
uit de plooien van haar witlinnen gewaad,
ze verkiest om hier en nu te sterven,
ze laat Kreon en Haimon achter, vertwijfeld,
mooie, gespierde, Griekse helden, ten prooi
aan eigen onmacht over hart en ziel…
Dit huis
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.562 Ik rook weer m'n sigaret, hier
De lampen branden er weer, hier
In mijn huis
Op papier
Mijn huis
Ik woon weer net als jij
Alleen
In een stukje wereld van mij
Van steen
Met lucht er tussen
Die alleen ik adem
Nu alleen ik adem
En water om te blussen
De dorst en het vuur
Tussen elke muur
Toen
Toen konden we het nog doen
Zonder kraan…
gebruik de vrede niet
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.186 voor steen…
Stijgend langsheen Sint-Goedelekerk
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.870 O levend stenen wezen! Hier,
door angst gejaagd, door hoop gestaald,
ben ik naar 's harten wondergang,
wild ópgedraafd of kalm gedaald.
Geen enkle boezemtrilling, die -
- géén wentling mijner ziele, die
niet weerluidde in uw torenklank,
vol zoete of sombre poëzie.…
Parque de Luxembourgue
netgedicht
4.6 met 13 stemmen
791 ik rompel, ik strompel in rafelige lompen,
ik stoot tegen stenen, muren, stenen,
ik adem alcohol en bitterheid,
ik schuiver en scheld, en ik roep,
roep ik, ik scheld, ik schuiver,
want ik ben nu al dronken, dit is mijn
mijn bankje, dit mijn park, de bomen,
de duiven, de parkieten, de zwervers,
dit alles hier is van mij, godverdomme!…
Routine
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
115 die de serre sierden,
gekleurde stenen vloer
En boven, om de dakgoten
te bekijken
bleven foto s van je ouders
met vier dames, jij oudste,
jullie met kinders elkaar omarmd,
kleintjes, eentje miste tand,
verhaal van oma’s opvang
in oorlogstijd me beklijven
We wilden regen toch?…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 Als een verdwaald kind in een stenen woud.…
ik zal ze stapelen
netgedicht
3.3 met 51 stemmen
34.608 ik raap mijn leven
lang al keien
stenen voor mijn graf
wil de wereld laten zien
hoeveel ik om dit leven gaf
de meeste vind ik op
mijn pad, zij vallen op
in kleur een enkeling door vorm
ze liggen daar al eeuwen lang
trotseren regentijd en storm
hun scherpte heeft
veel levens afgerond in
het onbegaanbare betreden
ze zagen jeugd en…
Nederland....?
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
785 een steen door de ruit van een auto
er wordt nauwelijks getreurd
ja, een lawaaitocht
voor een laffe tasjesdief
waarbij het slachtoffer werd gearresteerd
want de dader was crimineel lief
en nu een psychiatrisch onderzoek
op de moordenaar van Theo van Gogh
waar zijn we toch mee bezig
gewoon opsluiten, die foute alloch
maar of je nu alloch…
De ring van Saturnus
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.105 Afgeplat wentelt de bol om de as
In een ring van puin, steen, stof
Miljarden hemellijfjes
Volgen de baan
De kosmische wet
In een samenhang tussen verte en vaart
Door een massieve kluit aangezogen
(Omgekeerd evenredig met het kwadraat)
Zwier- en zwaartekracht houden elkaar in toom
Dan scheurt een reuzekruimel los
De maan die te dicht nadert…
(T)huis
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.253 In het huis
Was de kamer
Waar het wollige tapijt stemmen absorbeerde
Het prikte aan mijn voeten
Ik moest op blote voeten
Zo voelde ik dat ik leefde
In het huis
Was de kamer
Waar het bed kraakte als je ernaar keek
De dekens een huis
Een huis in een huis
Mijn geheime hutje
Buiten het huis
Was de straat
Waar stenen mij in verzoeking…
proeft bloed van heldendaden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
821 je ziet geschiedenis
proeft bloed
van heldendaden
raakt aan verraden
voelt zacht geluk
je dag kan niet
meer stuk als je
de stenen leest die
alles weten van
leven en begraven
hoe generaties hier de
jaren hielden binnenshuis
een thuis voor mannen
die vielen en verloren
gingen in de ruis van eeuwen
tijden staan niet stil
in een…
De zoon die ik niet had
gedicht
2.1 met 20 stemmen
12.143 Bleek een monster met een vacht
die slechts ontstaan kan in het donker
onder stenen. Het was een wonder
dat hij zag dat ik er stond.
Er liep wat speeksel uit zijn mond.
Praten kon hij niet en hij was bang;
hij zag dat iets bestond buiten de kelder
waar hij jaren in lag vastgebonden.
Hij stonk, stond krom, zijn honger
was reusachtig.…
Woordenschat
gedicht
3.7 met 31 stemmen
14.873 Ik zou er van geluk om moeten wenen -
Dat ik iets in mijn eigen hoofd kan vinden
Wat ik niet wist dat daar te vinden was -
Fluor en mica in de dode stenen.
--------------------------------------------------
uit: 'Alle gedichten tot gisteren', 2004.…
EN OMGEVING
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
927 in het gras net zo koud als de stenen
die niet willen smelten als je valt
sneeuw daalde neer op mijn geweten
wat bleek ik een integer mens te zijn
zonder aan kracht te verliezen in de schepping
ik maak het groen om tussen te wonen
zonder de klacht maar enigzins in te perken
want van liefde krijg je nog rode oren
alles fluit mee in de bomen…
Zo koud
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
955 Op de avond van mijn leven
doven kaarsen in oude kandelaars
op grijze, marmeren stenen.
De nacht verschuilt haar duisternis,
de dag blijft verborgen in nevels
van droefenis.
Druppels van de dauw
hullen zich in zwarte stiltes.
Ik heb het zo koud.…
Lachbui
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.215 Ik kijk je vol in je ogen
die als wolken bij me weg lijken te drijven
alsof ze niet op hun plaats kunnen blijven
en voor het contact alweer zijn gevlogen
Ik vraag je zachtjes wat er is
verveelde zuchten langs me heen
verkilde blikken snel van steen
ik heb het fout, ik heb het mis
Bedrukt vallen er gaten in de atmosfeer
storm dreigt in koude…
verloopt in ongeschoren licht
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.156 straten draaien
om hun hoeken en
verdwalen zich in pleinig
zoeken naar een andere weg
muren hebben horizonnen
afgezet en ogen op het
steen en blik gelegd onder
het blauw van de lantarens
de dag verloopt in
ongeschoren licht
de avond gaapt verveling
uit een nietszeggend gezicht
het licht is kouder dan
voorheen, de mussen dood…