6043 resultaten.
Kracht van Klein geluk
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
602 Zie…haar lopen…
met opgeheven hoofd…
Wat is waar zij in gelooft..
om nog steeds haar hoofd omhoog te houden?
Hoe heeft zij zich zo kunnen sterken..
leren verwerken,
al die negatieve energie
van wie…
“zoveel” van haar zouden houden…
Maar…dan toch weer die gelukkige lach
die haar brengt van dag tot dag…
Geluk..
zo dagelijks klein…
Fata Morgana
netgedicht
4.9 met 30 stemmen
738 Hier leef ik
in de spiegel
van de lucht
en drink het licht
uit kleine dingen
de wind vraagt mij ten dans,
de zee zal blijven zingen
en de zon kust
gedroomde woorden wakker
tot een nieuw gedicht
als een kleurrijke vlinder
die ik vond
op het strand
van mijn gedachten...…
Luctor et emergo
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
924 hoe bezwaard moet ik zijn
zodat de aarde moe wordt
om mij verder te dragen
mag ik nog wel geloven
en weer om adem vragen
wie beschermt mij immers
tegen verzuurde grauwe wijn
die bij voortduring, zo lijkt,
voor mij wordt ingeschonken
het is alsof elke dag, ieder moment
zich steeds meer van mij afkeert
mij vervreemdt van zuiver zien…
De bril
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
483 Kijk door een bril
van problemen,
die zit me
als gegoten.
Trek ik het aan
of stoot ik het goede af?
Stel mezelf de vraag,
“ben ik wel normaal”?
Kijk door een bril
van problemen,
die zit me
als gegoten.
Wat zit er achter die bril?
Want die bril
is niet normaal.…
vandaag kom ik dichtbij
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
751 ik vouw mijn handen open
in de eerste dagen
van lente
en lees het gedicht van de boom
hij fluit op mijn vingers
naar het meilicht
droomt meer
dan zijn kruin verwachten kan
meer dan ooit voorbij
het zachte weer beweegt zijn bloesems
blijmoedig naar mijn bankje
ik vraag hem niet
naar zijn naam
welke beelden hij ziet of zijn…
Bigot
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
434 de schijnheiligheid
is te lepelen van
jouw gezicht
gewraakte woorden
kerven diepe
wonden
blijkt aarde drijfzand
welke gehavende zielen
gulzig opslokt…
Onzichtbaar lot.
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
503 Spinnenrag vangt beelden
uit mijn verste hoeken,
opgerakeld door onze adem,
hoewel ik al vertrokken ben,
van dat luxe matras, die dag
hoef je mij niet meer te zoeken.
Op beslagen ramen verschijnt
nog de wasem van mijn stem,
nog één voorjaarbeurt en de kamer
maakt zich vrij van stof of spoor
waarin schaduwen verschenen,
in aanwezigheid…
Het riet wuift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Het riet wuift
De merel zingt zijn mooiste lied
Een hond die aan z’n bot kluift
Ik pluk een “vergeet me niet”
Mijn blote tenen in het gras
De wolken drijven weg
Een boterham in mijn tas
Een veertje in de heg
De takken wiegen langzaam
Een zwaan zwemt zonder bandjes
Een oma achter ‘t raam
Zij zit daar zonder tandjes
In de verte spelen…
wegvliegen
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
784 soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen
neergebogen
zoals zomers die in gondels varen
met voeten in het water
en prentkaarten verleiden, groenblauw
langs houten palen en langzame lagunes
soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen
traag en stil
zoals oude uren over bruggetjes heen
oneindig jong in ogen
die tussen duiven op het plein schuiven…
Heimelijk
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
466 angstvallig vasthoudend
aan wat ooit was
manoeuvrerend tussen
vier muren
om niet te veel af te wijken
van het dagelijks patroon
daar vernieuwing graag
op de loer ligt
weer al het licht uit de kamer
dat herinneringen niet zal
doen vergelen noch
doen aantasten
zodat schaduwen op
z'n plek blijven
net als ik…
Droom... je mee...?
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
986 Sla je vleugels uit..
ik neem je mee...
omhoog... uit deze diepe zee.
Laten we vliegen, hoog.
Samen naar die mooie regenboog.
Laten we lachen
en huilen van geluk.
Samen
maken wij die afgrond stuk.
Neem mijn hand
reizend naar dit land.
Ver boven dieptes en dalen
richting dromen vol mooie verhalen.…
Halsstarrig
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
498 mijns inziens zit
deze puzzel heel
anders in elkaar
wint de eigenwijs het
van de overtuiging
haal het garen opnieuw uit
spin van voren af aan
halsstarrig zullen de stukken
passen want anders…
waarom dans jij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
536 langs het park
een smal pad
waar je stil staat
wacht
watervogels dansen in de ochtendzon
mensen zoeken naar een god
hoe het ooit
begon
de waarheid schuilt achter de sterren
boeken praten
letters vertellen
het jeukt
vleugels verbranden
en vuisten slaan niet meer
het is het uitzicht
echt waar…
een wimpel waait
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
601 midden in de tuin staat een boom
terwijl ik met hem praat, zonder mijn stem te laten horen
schudt hij zijn bloesems hoog op, alsof er tederheid is
alsof het gedicht in zijn buikholte mij zal vergezellen naar de branding
mij zal doen verdwijnen in de palmen van vloed, nog zachter dan een belofte van liefde
opnieuw op huid en vlindervisjes, neergestreken…
OPNIEUW
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
908 Begonnen is de reeks
die het leven tekent
hiaten zijn het kenmerk
haperingen en overslaan
toch keert het ritme terug
onverwacht maar passend in de tijd
onaangekondigd en onbegrepen
in een alles of niets
even is het er, direct weer weg
ophalen en dicteren in zinnen
spiegelend in inzichten
naar een op- en afzien
telt alles wel mee op…
het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
739 wind tussen bladeren
bracht het hoefgetrappel en het knarsen van houten wielen
dichterbij
en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht
rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos
kinderen dwaalden af
zoals bruine sloten langs spoorwegrails
die het eerste walsende lentelicht ontvingen
aan hun nog natte…
Milder?
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
789 Levenshonger, ongestild
vertild in beelden die ik
zag, soms oeverloos, ongewild,
tergend achter mij en ziedend
kielzog aan, daarop de woede
te verkwisten, bleef
genoeg te redetwisten,
begroef de nachten in dat
éne woord wat kwijnde, als
milder antwoord schuldig
bleef, beproef de bittere
kruiden tot het einde,
maakt het niet jonger…
kruimellicht
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
565 misschien zou ik jouw gedicht
uit het hoofd moeten kennen
maar als ik dat kan
waar blijft dan de verwondering
het verlorene
dat zichzelf laat vinden
met grote ogen
om ons te redden
van het doodgaan
en het rouwbeklag na elke
teruggestoten en onleesbare waarheid
die in het memoriaal van liefde
nog minder dan een stip werd
ondanks de drang…
eenzame dromer
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
622 ik duik in jou, mijn dichter
en waan me even je minnares
op lippen zonder spreken
een eerste geliefde bemint je niet beter
zoals ik je stem
onder het licht van begeren
de roep naar geluk, het vragen naar’ t schoonste
je aanraking zo zomers en teder
ik murmel je ’s nachts in de lucht
van mijn longen, kruip in je woorden
om de…
vergissen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.179 Heb ik je nu al voorgoed verloren
je kent mijn angst niet en ook mijn pijn
wat jij ook over mij hebt mogen horen
maar waarom kunnen we niet samen zijn?
Verloren, ik kende je misschien nog niet
door je ogen zagen dan de dichte mist
dit bezorgd me daardoor ook wel verdriet
wie weet heb jij je in je gedachte vergist?
Kennen, dat is iets wat…
Doorkijk
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
605 moeder
kind
ken het einde
als begin van wachten
op een nieuwe noemer
kijk het afgesloten venster door en
uit de kamers zonder licht
vertaal hun diepte
als het zicht van mijn bestaan
en reik mijzelf een open
kader aan…
doodsprenten
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.156 Hoe jij op de stalen rand van een dood leven zwerft
het noodlot dat in je vingers zweeft, met het zwerk dat je vervloekt
alsof je onbewoonbare moeder je weer uithuizig spuwt.
de waanzin die je in de keel van een hond legt, alsof
je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat
de ladders die je achter je optrekt als toekomst
dat vertrekt…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 dit is mijn stem, zei je
ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn…
geduld
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
621 Loslaten is vertrouwen en geloven dat geduld uitkomst biedt.
Geduld is geen dwang, geen tegenstand.
Geduld is de dingen accepteren, die je gegeven worden.
Geduld is een doel, maar zonder dwang en zonder deadline.
Vertrouwen dat ook onzekerheid een einde kent.
Zoekend naar het beste in onszelf en in een ander.
Op zoek naar de waarheid die…
Het glanzen van de maanbuik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
464 Onder het glanzen van de maanbuik
tot aan de zomer van het liedje
niemand heeft je ooit gezien
liep ik nakend rond
in de hemelse tuin
van mijn onderbewustzijn
geen God die mijn glimlach wilde zien
geen engelen onder mijn naaktheid
ik was geheel mezelf zonder verschijning
en alles wat ik verzweeg
hield op met bestaan…
dagverloren
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
693 de oude man
verdonkerde zijn kamer
liep, alsof hij zich had vergist
naar de grijze kringen, langzaam geworden
op het tafelkleed
en even later werd het doodstil
het rook naar nacht
en een wereld heengegaan
mank
in de schaduw van gods wil
hij verdween
tussen lichamen
nabij die ene zonnebloem, volmaakt
in wie ze altijd was gebleven…
Passanten ?
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
543 Droom op droom te bouwen, de
wolven hebben de nacht gemerkt,
wat eerst op zwarte gaten leek,
sloot zich op in een verbond
als schapenwolken op de vlucht,
in het licht tot het duister
als een klucht geketend door
list met de tong verscherpt,
verwerpt het zuivere wiel van
geest en ziel, absorbeert de
energie tot beelden waarin
de…
l'espoir de vivre
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
697 we begaan nieuwe paden
als goede vreemden
zo is het althans te benoemen
als emotioneel ontheemde
hoor ik jouw gedachten enkel zoemen
in wolken van ont-moeten
of die blikken van verstilde diepte
op de vlucht voor aards boeten
iedere dag
is gebouwd op verleden
van ver terug
soms als restant van heden
morgen wordt gebouwd
op…
Kijkdicht
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
666 Wij slaan splinters in de ogen
van ons eigen vergezicht
en verliezen het vermogen
om te zien wat ons verlicht
in elkanders nachtvizieren
maakt het duister ons kijkdicht
elke poging tot plezieren
stuit op negatief bericht
wij spiegelen de blinde vlek
die alleen de ander ziet
verstoten naar de zere plek
van ons valse levenslied.…
met droefheid
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
661 in het gemurmel
van het onwaarschijnlijke
lijk ik niet te bestaan
maar tijd strekt zich uit op mijn huid
als bewijs van betrouwbaarheid
waterdicht
plant zich voort
met een te hevig, huizend hart
hijgend
onder blauw bedrukt, wegwaaiend
in honger en liefde, almaar onderweg
almaar
en wellicht volkomen onoprecht
- zouden wijzers dromen…