2623 resultaten.
Bloei
poëzie
4.0 met 2 stemmen
957 - fluks komen
De storm en de smart,
Tot redding dier bomen,
Ter lout'ring van 't hart:
Een blaad'renzee wiegelt
In spijt van de worm,
En zielsadel spiegelt
Uit straffere vorm!
Wat dunkt u verloren?
Wat acht ge verkwist?…
Bomen
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.987 Een stap voorbij het nu wast de eeuwigheid,
alvast beschreven door dit loom vlottend blad.
Hoe het groen patronen legt, ontferming
ruist, de stilte klimmen laat naar takken
onttrokken aan het oog. Wat kan ik zeggen?
Ik weet mijn bedoeling niet. Ik sta dagelijks
aan de broze rand van de eeuwigheid
en val. En val vleugels. En val.…
Examen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
816 Een blad ritselt als hij het omslaat,
terwijl een ander zuchtend opstaat
gedwongen door een volle blaas.
Hij peinst over lastige dogma’s
van het vak waarin hij nu wordt getest.
Een meisje plukt wat aan haar vest
En staart naar het hoge plafond
de meest bestudeerde loze bron
waar ‘t antwoord dus niet zal verschijnen.…
Welvaart
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
309 Langs sloten gele dotters en lissen,
Van de laatste ook enk’le blauwe,
Enkele bruingekleurde rietsigaren,
En bladen om fluitjes te vouwen.
Tafereel je steeds minder ziet,
Wijl ’t platteland stilaan zwicht
Voor stedelijk oprukkend zicht
Op steen, wat mij zeer verdriet.…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Verdord herfstblad rust
nog even aan de tak vast
voor het loslaten
Ochtend strekt zich uit
over de velden, mist wiegt de bomen
zachtjes heen en weer, en elk vallend blad fluistert
over het loslaten dat de weemoedige herfst onvermijdelijk brengt.…
Dichtregels voor onzichtbare zieken , publicatie voor de Vlaamse warmste week 18-24 december/ opgenomen door woordentij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
978 Zie, de zee is aan het tranen, vogels ziek, ze kruipen onder blad,
je ziet zelfs niet hun klagen.
Uit het zicht onttrokken, stil is 't leed, ziektes, golven spatten het wezen uitéén,
pijnscheuten springen, zoals stikstof bij nacht de bomen verlaat,
't verschrompelen van ooit gezonde bladeren.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 Hier mag de vermoeide
aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad.
Langzaam word ik een
deel van de rimpeling in de poel, een
spiegel voor wat onbenoemd mag blijven. Geen grens
tussen stammen en mijzelf, slechts de hartslag van dit zwijgende bos.…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Ik zie de nerven in een
blad, een heel universum, en merk hoe mijn spanning in de bodem zakt.
Ik ben niet langer een losse
snaar in de opkomende wind, maar deel
van het grote, trage ritme van de natuur. Gedragen door
de grond, omarmd door het groen, thuis op deze veranderlijke wereld.…
Poëziealbum
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
539 vergeelde bladen
onder doorschijnend
licht
waar bloemen eeuwig
in papier mochten
wonen
en bibberletters
groter leken dan
een gezicht
nu het schrijven
zelf tot op de
letter ontleed
alsof vergeten
iets was wat alleen
volwassenen deden
we plakten de wereld
dicht
met poezen,hartjes
elfjes,
en een beer met
een raar rood wang
alsof…
De lieve kleine dingen
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
155 Vlinder op een blad
de morgen houdt haar adem
alleen dauw en licht
Het moment waarop een
kopje warm tegen mijn handen leunt,
terwijl de ochtend zich ontvouwt in een heldere rust
en de eerste stilte iets in mij aanraakt zonder een enkel woord.…
De nazomer in mij
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
270 De lucht draagt de geur van
gras en aarde die de nacht nog vasthoudt,
en elk geluid komt dichterbij dan anders, een vogel,
een blad, het verre verkeer - alsof mijn huid geen grens meer kent.
Het licht wordt voller in de
ruimte waar gedachten langzaam stiller
worden.…
De schoot van het najaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
20 In de moerbeiboom hangt nog de zomer
als een geslacht lam in de takken,
bruin bloed op het blad dat druppelt
in de poel waar mijn vader stond
en God noemde wat hij nam.…
Elburg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
344 de tijd is ontglipt
in de oude stenen straat
smal en dicht bebouwd
de stappen blijven licht
aaneen gereid als strofen
van een oud gedicht
de zon meet gehoorzame tijd
in smalle schaduwen langs
stille gevels
waar een eind en begin voorgoed
verwisselbaar zijn ingericht
er is hoog vergeten
ruisend in groene koepels van
bomen op de…
Fiere Kastanje (aan de laan Oranje)
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.186 je hebt je vruchten weer geschonken
ik heb ze voor je opgeraapt
op een sierlijk schaaltje laten lonken
wel zó dat ze niet zijn weggekaapt
je hebt je bladeren laten zweven
fors heeft de kou roofbouw gepleegd
en ik heb stilletjes weggegeven
jouw blad - tranend bijeengeveegd
en daar sta jij, o trotse boom
de winter kleurt je kaalheid
maar…
Ouder
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
1.524 De vorm van ouder worden, een blad in het vergeetboek,
dat lazen ze hem voor althans, gezichten uit oud gesteente,
de lippen verzuurd en het hart nog erger. Dat zag hij toen
in dorpen en steden en dus vertrok hij, zonder begin.…
oude linde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.237 jaarlijks moet hij onder het snoeimes
wilde scheuten wat bijgeknipt
hij houdt bloesem in de knop
lover weert zon die dramt
een pronkziek maar blakend kind
een spits blad als een schroef
laat de kiem tollen in wind
zijn vlees is wit
gebroken in bruin
als een oud gebit
schimmel heeft zijn ringen gewist
uit de holle stam groeit een…
Beurtzang
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
608 iedere Goddeloze zondagochtend
smeek om diepgang
ik wil je niet meer uitzwaaien
wanneer jij per carrousel vertrekt
om naderhand met hetzelfde liedje
bij mij terug te keren
opdat het enige dat onveranderd blijft
de verandering is
die ik niet meer verdragen kan
is het daarom
zo vraag ik je luister
zing en geef me dan toch
mijn blad…
jouw strijd
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
1.004 De blauwe lucht van deze morgen is weg
De zon, de warmte komt niet meer
Wel een nieuwe dag met nieuwe kansen
Een leeg blad elke keer
Gisteren was een hel
Een dieptepunt in je leven
Met 170 over de snelweg racen
Wil je jezelf nog kansen geven?…
genadesteek
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
17.954 1
in de arena zwellen de geruchten tot een gifwolk
de keizer keert zijn vlakke hand
een halve meter boven de schoot
een wenk die kwade tongen sust
onder hem een ovalen bekken
de walm van ranzig zweet
zuilen stutten de gevels
met een krullend blad bekroond
gieren staan vleugel aan vleugel
te reikhalzen naar het aas dat nog wemelt…
ENKHUIZEN
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
880 tot een vlucht aaneen
en muzikantentrommels bonken
hun ritme uit de stad hierheen
veel mensen zijn te hoop gelopen
't gehoor, één horende trompet
de zware klanken vouwen open
tot werken, eens in toon gezet
wij zijn publiek, één ding geworden
dat voor de tent heeft postgevat,
de dirigent grijpt de accoorden
en werpt ze driftig van het blad…
Stil dorp
poëzie
2.9 met 8 stemmen
1.571 Geen mens durft gaan langs 't zandig pad,
Wijl 't rustend dorp dan wakker schrikt,
En verwijtend de wandelaar tegenblikt
Die treedt op takken en krakend blad.
Ik kom niet vóór de avond thuis,
Dat elk geluid als een dreigend woord
Niet roept hoe ik de stilte vermoord.
Vóór 't donker is kom ik niet thuis.…
- De wilde roos -
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
782 Mijn bleeke roze bloesem, mijn blad mijn liefdevolle blik...
wat zou ik ervoor over hebben..ooh rozenhout, ik vrees je felle prik.
In gloriegouden tijden wil jij mijn geven leiden, de pijn die liefde overwon?…
HERFSTHEIDE
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.183 'k Vlij me in een kuil en dek mijn leden moe
Met geurend blad en ros ruig heikruid toe
En luister, oor en hart aan heideschoot.
Nu waar 't wel zoet, terwijl ik d' aardgeur dronk,
Zo stil dit hart werd en hier zacht verzonk
In 't lang verlangd mysterie van den dood.…
HET WERK
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.718 Zij spotten zo met spotlichtende ogen:
de Dwaasheid links en rechts de armoe lacht:
en ik blijf naarstig over 't blad gebogen
en maak gedichten zangerig en zacht.…
vertel mij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
511 vertel van het uur dat zich traag verplaatst
in het lome licht dat schuilt
achter verstild bladerdek
waar een vogel zweeft
op de thermiek van verlangen zoekend
naar zon die het voorjaar brengt
vertel van de wind die verhalen leest
van huiverend woud en vertel
van het blad dat een bries imiteert
op de zachte deining
van een slaapdronken…
Hoe vredig is het sterve in de natuur
poëzie
4.5 met 4 stemmen
2.478 Het blad valt af, roest op de stille aarde,
vergaat en krijgt in 't vergaan nieuwe waarde:
elk wezen weet zijn tijd en beidt zijn uur.
En altoos is, tussen de tijd van sterven
en het opkomen van een nieuw geslacht,
een verbeiding, iets als een stille wacht
op de anders zo drukke en volle werven.…
Droomdrogsel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
600 Daar tuimel je uit je ziel
Drollig draaiend verspijkt puntend
Kies kas gekozen hazenpad
Manliefde druppelig vergooiend
Spetters op klevende oogharen
Knipperende knaspige pupillen
Blind blad blader zijn fijn venijn
Wiegel weg gevlogen warmte
Met glasvensterige scherpe stukken
Steek je wulps woest stotend
In zeisige zolvende zachte man
Hieper…
VAN DE NATUUR
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.628 Ik ga verheugd tussen de wonderen
Van schoonheid om mij heen, een eenzame;
Ik weet mijn tijd genaakt, ik val weldra,
Als een der blad'ren, die de goede aarde dekken
Met bloed, waaruit de nieuwe lente groeit.…
Toekomst?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De weiden zijn als steppen, al het groen is er wel af,
het graan verdort tot knikkend stro, de aren enkel kaf
en ook de suikerbiet en Bint die komen niet in blad;
de boer bidt tevergeefs zijn Heer ~Maak het vandaag nog nat~.
Het grootste drama speelt zich af in een verdroogde sloot:
daar sterven zeven kikkertjes -hoe triest- de hongerdood.…
Besluit
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
654 boom verzaagd tot planken
O wat hield ik van haar oude hout
en haar jaarlijks groene takken,
mijn eigen meters regenwoud
Ik heb haar omgehakt na zoveel jaren,
met haar stam zwaar in de grond;
de reden kan ik niet verklaren,
de spaanders vlogen in het rond
Ik weet alleen nog dat ik plots
de bijl vond in mijn handen
en het scherp geslepen blad…