5142 resultaten.
Verborgen kalender van de dood
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
1.223 en als ik dan wegdroom in armen
van genade, het lege huis zie staan
met geblindeerde ramen,
zie ik witte vogels in vertraagde
vlucht over eindeloze velden gaan
wijl kille wind waait langs de deur
waar alleen de dood nog adem
haalt en zich koud naar binnen richt
om mijn sterven te beleven
lokt mij het hemels havenlicht
en als ik dan verdwijn…
Surrender
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
927 gaf jij mij meer kleur
stilte tastte
niet jouw schoonheid aan
nee, jij liet mijn stem spreken
op wind en water
door te luisteren van twee zijden
naar de breekbare schelp
jij behekst mijn liefde
sinds ik jou ken
vertel het niet door
over de klip van taaltonen
kom speel voor mij de melodie
van het gouden hart
waar gedachten vrij ademen…
Het Wad gebaart
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
763 Gehuld in een zwartig laken
het nest van kaviaar
brandhout brakend
maakt van het wad
een eeuwig levend altaar
de som van eeuwigheid
loost het water van en naar de dijk
en in ’t smal getij
waar het leven bruist
is de dood de ader
die de kwelder doorkruist
soms stokt mijn adem
wanneer ik de meeuwen
zie nestelen in de kelk
van een…
Soms,
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
503 als ruwe zijde, hunkering in
evenbeeld, waar ze mijn
droom in deelt en de
schroom en eindigheid
weet te ontwijken, verdiept
de draaikolk zich in weelde,
om de kern te bereiken, is
verdriet niet te vermijden,
in dat licht blijft niets
gelijk, waar de rede haar
bijt en ook weer voedt om
de liefde uit de lucht te
baren die ze ademen…
Windroos,
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
624 Jachtige sneeuw, waarvan de
vlokken zich bewegen op de
vleugels van alle gekozen
winden, de windroos van het
kompas is niet vermurwen,
verwijst naar een bestemde
richting van het bestaan,
verstuurt de adem over
thuislozen en allen die nog
verder moeten gaan, het ijzelt
glas over beminden en iedere
gezinde, bewegingloos is de
kristallen…
Een zucht zomernachtlucht
hartenkreet
4.0 met 46 stemmen
1.423 blikt
het maanlicht gericht
door het open raam
zodat een zucht
zomernachtlucht
haar ziet staan
Het morst haar haren
over mijn schouders
Laat haar mond
aan mijn lippen hangen
Mengt haar parfum
met de kracht van
mijn verliefde verlangen
Het rijkt haar liefde
aan mij
verrijkt mijn liefde
voor haar
Een zucht zomernachtlucht
als adem…
Je mond een rode lach
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
689 je ligt in wit
gesluierd kant
je vingers in een knuistje
je adem wolkt
vlak langs je hand met
kleine rimpels in je huidje
ik zie je dromen
onder wimpers komen
ze schieten razendsnel voorbij
hoor je zuchten
zie spanning vluchten als je
je keert op de andere zij
langzaam gaan
je handjes open
kleurt je mond een rode lach
ik zie…
Eenzame nachten
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.228 De nachten zijn vaak zo eenzaam
zodat ik mijn eigen adem hoor
net of ik alleen op de wereld ben
met soms het treingeluid op het spoor
En dan opnieuw is het weer donker
lijkt het of de dag niet komen wil
dan kijk ik even naar alle foto's
en nog steeds is het stiller dan stil
De eenzaamheid, soms niet te harden
het maakt me moe en vaak…
sterrenkind
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.301 van je knieën na een val
van de modder en het zand
van het roze
van je slaapkamerwand
van de sproeten op je wangen
maar zolang ik er ben
zal ik je vangen
als je valt
als ik dan weer ga
laat ik je onze kleuren na
het lila van de sterren
het groen van het gras
de bloemen
het geel van de bijen
die zoemen
langs je oor
ik hoor
je ademen…
Wie?
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
873 een vreemd gevoel
overvalt me
een soort kalmte
maar dan één tussen
twee vlagen van storm
mijn adem zoekt
zijn kracht bijeen
maar ik besluit
te zwijgen
't is beter voor elkeen
ieder ziet zijn eigen grieven
en niet een anders pijn
van wie weegt
het zwaarder
of is de maat gelijk?…
Elke keer opnieuw
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
601 peppels kwispelen
met hun toppen in buurtwegen
een muze van trots
oh, zo eerlijk, zo vrij
bladeren dempen gekruist
als druppels van één toon
met kleuren en schaduwen
dat vormen kent
wijd vertakt is in het licht
net als woorden, die opgaan in noten
door de winden van het hart
bloed en adem
tussen land en sterren
in de lucht van licht…
Kokkelkorrels en pekelschuim
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.027 wraak door fuiken raast
witte wieven die bedreven
zullen lonken met hun rokken
van doorschijnend filigrein
laverend tussen stam en takken
leggen zij hun wil op aan de wind
die stilvalt voor hun klaagzang
en de dood in ‘t water vindt
wee de zee, met het pekelschuim
bedwelmd door kokkelkorrels en
kalkvenijn spoelen vissen mee
haar adem…
Als ogen zoeken
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
646 je leest dit met kloppend hart
zo is te hopen
nog sterker
je leeft zeker in mijn gedicht
ik schenk je adem en ochtendlicht
mijn bezieling is in jou gekropen
het is wel zoeken geweest
naar het ritme van je bestaan
door luisteren, voelen en kijken
ogen vertellen het meest
zegt men vaak
maar juist die blik te vangen
in zijn fonkelende…
Holler dan,,,,
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
618 mijn woorden zullen holler klinken
dan de echo van een put
waar wensen nooit uit zullen komen
en mijn adem zal verdampen
langs de muren van beton
en al horend blijf ik altijd doof
voor iets wat nimmer is gezegd
spreken doe ik pas wanneer
de loper is uitgelegd
en ik mijn schreden zet naar
waar ik wil verblijven
en ik in het diepste van…
Woordenzon
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
780 Door het stopgat van
mijn woordenbad blazen
resten schuim een laatste
adem uit, eisen hun tol op
als de dag de nacht doormidden
breekt, als het duister zich
verslaapt in greppels, beroering
van ruimte in de morgen,zich
te bruskeren met beelden,die ik
reeds al zo lang verzon, me te
voegen naar de dynamiek van
vrije forellen, voorwaartse…
vurig verlangen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
643 een grote ballon
gevuld met verlangen
blaast zich op
waar mijn hart zicht bevind
tientallen druppeltjes
verlaten mijn poriën
om te verdampen
en te verdwijnen
hete adem
vlucht uit mijn longen
om zich weer te vullen
en te herhalen
vele gedachten
razen door mijn hoofd
opzoek naar een plek
die hen erkent
mijn ogen sluiten
mijn…
Het kan toch zo schoon zijn
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
526 onder het licht van een zwakke lamp
trachtend de roes van liefde te ervaren
vlindert je adem licht
onder de drang naar vertederingen
talmend traag streel ik de muren weg
het ebbend licht drijft op je waterige stem
onstilbare bronnen ontspringen
uit onpeilbare diepten
van verwildering bevrijdt milderen je zuchten
waarna we slapen in elkaar…
Diagnose
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 Tot waar ik
adem. Tot waar jij
eindigt.
Daar.…
Beloofd.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
509 Het was geen afscheid in stijl,
maar bij het orgel,
in de wind,
haal ik wel nieuwe adem.…
Griepziek
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.066 Hamerboor, beitelkop
bonkend bloed, hartenklop
snotvolneus rochelblaf
dikke huig, rauwe keel,
bibberbenen, slappe buik
ogenwater, luchtpijpnauw
koortsgevoel, hete adem
…zorgende handen aai over bol
lieve ogen, medelijdensvol
waterglas, met ijskoelwater
kussenopschuddend, ingestopt
knuffelliefde veiligheidsgevoel
groot vijfenvijftigjarig…
Onvolmaakt?
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
645 Kijk mij niet meewarig aan
met een keurende oogopslag
gun mij louter dit ogenblik
even langer dan we nu bestaan
tederheid grijpt me naar de keel
in onuitgesproken zelfbeklag
moeilijk te ademen als ik stik, je
hoeft deze strijd niet te vrezen
in de keuzes krijg ook ik mijn deel,
het verleden heeft dat uitgewezen
verwacht niet dat je mij daarin…
aardedonker
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
500 tussen muren en glas huist
de kamer, breder door het zwart; kouder
in gevoel, nu licht verstoken blijft
alle ruiten ademen
elke deur verdraait de glans
van
kleine denkvermogens
even lijkt het, of mijn slaap verloren raakt
maar dan
kruipt warmte onder dekens
tussen lijven die de nacht bezoeken
en de zinnelijke nood
te raken waar…
WINTERSLAAP
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
699 Ik hou niet van ijskoude dagen
Van wind die door de kieren waait
Oh was ik maar een zevenslaper
Geen hond die blaft , geen haan die kraait
Maandenlang ver weggestoken
Me hullen in mijn eigen huid
En ademen op mijn eigen ritme
Geen mens te horen, geen geluid
Laat me ontwaken in de prille zomer
Wanneer de kievit wiekt boven het land
Laat…
Als de dagen lengen
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
708 weg uit de verdichte nacht;
woud van een wederkerend
en wezenloos gedrocht
traag slinkt in eigen taal
het vlies dat de dood bedekt
terwijl vanuit de herinnering
schuchter over het licht
van morgen wordt verteld
de geest is wederom
met leegte opgerekt
in deze alom verdeelde schaduw
en als de natuur dat eist
wordt het eigen ademen…
Sluimerend ?
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
495 Het diepe ademen in
zo vele nachten, wat
naakt en ontspannen
in haar droom de mijne
onderzoekt, genezend
in een zucht en liefkoost
het avontuur van ziel,
en zaligheid, af te lezen
van haar rug tot aan het
voeteneinde en terug.…
Vurige winterbloem
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
601 Argeloos
raap ik de kou van de grond
als steen en grind
de aarde verborgen houdt
Ik verberg de woorden
in mijn mond
als de wind
mijn adem komt stelen
De zon maakt hulpeloos licht
in gesloten ogen
en mag nu
het uur der waarheid spreken
Ik zal met de liefde spelen
in het hart
van een vurige winterbloem
We zullen…
Daar boven alles prijkt het leven
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
531 Sterren laten zich zien op boulevards,
zijn verzonken in het diepste van alles
boven het alledaagse leven gelegen,
naar trouwe dragers van onmetelijk licht
kijk je op, zoekt men in het aardedonker
met een dorstig hart vol verlangen,
de schittering plots aan diggelen
doet de adem nog verder stoten
naar alle in geluk uitspattende richtingen…
nine eleven
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
580 nu vijvers gevuld zijn met namen
roepen hun geliefden dat de wereld weent
torens blijven schaduw dragen
maar het licht zal schoner zijn, aan elke kant
in ieder raam
en waar gezichten leven uit één naam
kussen doden hun zelfbeeld, immer daar
waar terreur de adem nam
van velen
eeuwig zingt herinneren uit kelen
krachtig, door het samen…
Bij de dood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Liever hadden wij jouw adem
vurig in je terug geblazen
tot jij zelf een zin zou geven
aan wat zo woordloos lijkt en
maar niet went.…
Vergezicht
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
917 Over land ontwakend morgenlicht
nevelt mijn adem grauw
overdekt de welige mensengroei
met een deken van rouw.
Gelaten.
Stromen woorden uit met troost
overladen monden
in lege ogen woekeren
tranen mijn diepste wonden.
Ik draag met jou
mijn liefde voor
het leven waarin ik alles
samen met jou verloor.…