3326 resultaten.
Ik draag het naakt
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.433 Neem nu mijn hand [mijn liefste]
die eelterig de tijd volbracht
waar ‘t grijpen de jaren vergeelde
in bochten die naar wij dachten
nimmer meer zouden rechten
Ondoordacht en onwetend
door de tijd gedwaald - al was jouw
lichaam het boek dat ik mocht lezen –
toch kwam ik aan en overgrensde
illusies en bakens die slechts
fonteinen aan de horizon…
Waar geen haven is
gedicht
2.4 met 9 stemmen
9.191 Je lyrisch betoog kan bewegen als
een pont aan de steiger, je kapseist hooguit
in het zich van een horizon, een verre vriend.
Op de rede, op straat blijft het stil, al die tijd.…
Het leven is jong
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
649 Gooi alle heimwee overboord
natuur in de natuur geworden
waandroom van een trouwe vriend
hier in mijn stoel, met betraande ogen
voor het vage beeldscherm
waar iemand mij vertelde
dat huilen ook bidden is
ben nog ik nog vrij om na te denken
het allemaal anders te zien,
wil je mijn vaste land vasthouden
mijn wereld nieuwe horizon geven
verdwijnen…
Nieuwe liefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.088 te verwoorden
steeds weer op weg
naar andere lakentuinen
in mooiere beddenduinen
begon de zinderende zomer
steeds meer vorm te krijgen
met het bewegen van zijn dijen
verlegen buiging in zijn glimlach
en al die tijd in stille omvang
een beetje vochtig door het zweten
keek ik niet verder
dan naar zijn genietende ogen
daar waar de horizon…
Gezichtsbedrog
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
582 ( zonder het lijfelijk voltooien
in vleselijk verstrengelen
het verlangen van woorden bevrijden)
als ik je kon beminnen
zoals jij dat zou willen
ver van het ouderlijk preken
met slechts een simpele streling
de beide ogen
uitdagend onverwachts zien
en de wankelende liefde
sussend armen in nemen
voorbij de horizon
hart aan hart…
Fluitenkruid
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
542 de wegen van uw bewegingen
te bekennen zijn
u bestaat zoals u bestaat
doorheen het flierefluiten
van verre winden en zonnestreken
een morgenstond vol
bruisende merels en vlinders
u bent een libel
zoemend rondom mijn oren
u maakt mij doof en blind
op tast verscherpt naar de oorsprong
naar het begin
naakt
ik lach naar uw horizon…
vooruitkijkend op de herfst
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
714 gedachtevol luisteren naar de wind
waarin de bladeren langs ons heen stuiven
en vogels heengaan naar de horizon
waar een nieuw avontuur staat
te wachten om zich te sterken
voor een wederkeer naar ons land,
toch gebeurd het de laatste jaren
vaak genoeg dat ook de vogels
de tijden zijn vergeten
waarmee moeder natuur laat
zien en voelen…
Venezia
gedicht
2.9 met 29 stemmen
11.833 Witte gevels staan
als schimmen in de lege zon
te trillen, fraise nevels gaan
als gazen langs de horizon.
Het grauwe water fluistert met de huizen.
Het zwarte water klotst onder de trappen.
Het purper water kabbelt aan de muur.…
een ondergaand onderonsje
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
657 nabijheid
misschien terloops
in een naam genoemd
of in nachtkledij
wanneer, onbewaakt, tijd
de voor -en achterkant volschrijft
met een contrasterende stilte
is nabijheid niet meer dan een reiziger
zoals een vuur in beweging
dat naar buiten groeit, bezit neemt
van een opgaande zon die dronken
van dwaasheid het tijdelijke beleeft
en de horizon…
Jij wortelde te diep
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
670 je ankerde vroegtijdig
liep me niet meer voorbij
ageerde vaak opstandig
zette je hakken in de klei
waar je ooit speels dartelde
richtingloos de horizon opzocht
is nu die vrijheidsdrang gestopt
door routineuze gangen
geen hart en
ogen vol verlangen meer
een kleine cirkel van gedachten
in een stilte die niet bij jou paste
wij hadden…
Steeds intiemer
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.214 Warme slagen
worden almaar steeds intiemer
Horizon één lijn…
Kennemerduin*
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.616 Verschrikt laten wij elkaar los, gestoord
als we zijn in ons vredig minnespel
en met één vinger wens ik ze vaarwel
naar een punt wat aan de horizon gloort.
Temidden van een hemel en een hel
is dit wat ons in geluk toebehoort.…
Medaillespiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
413 Op de tast door een onderbelicht bestaan
zonder horizon van vastgeklonken sjabloon.
Contouren zijn soms nog niet definitief
en aan kneedbare weekheid onderhevig.
Bij de gratie van een ander perspectief
lijkt berekende grond toch minder stevig.
Ik spiegel mij aan de andere kant,
de frontale aanblik pijnigt mijn ogen.…
Kabul
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 Een kind met een gekromde moeder lopen
in stof gevangen uit mijn horizon.
De beelden zwellen aan en in mijn hoofd
ontwikkelt zich een zandstorm die met vlagen
mij van elk oordeel en gepeins berooft.
In deze halfdroom, zonder iets te vragen,
is mij een nieuw en ander mens beloofd
die aan de einder op zal komen dagen.…
Winterwandeling
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 De velden met witte deken toegedekt
in serene zonnegloed gehuld
tot aan de horizon uitgestrekt
als blinkend decor verguld.
Gedachteloos loop ik door het veld
genietend van heel de natuur
verder niets dat voor mij telt
als deze schoonheid fris en puur.…
Halt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 huilen er nog wolven
doorheen gewoelde kindertijd
te vroeg onder slaap bedolven
verloren ze met het bos de strijd
het leven is begonnen
wijze woeste regenvlagen
langs ruiten lekend bezonnen
wissen "de" stof uit de dagen
de einder bestrandt gedachten
van schepen tot drijvend wrakhout
vanop schuimkoppen blijven ze wachten
tot weer een horizon…
Turbulenties
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 Zoek ik een horizon die nergens
was en toch weer altijd en overal.
Vlucht ik over heuvels boven
gepeupel en glimmende rivieren.
Ga ik door ijle leegte met mijn witte
staart tussen de benen.
Of nee, de leegte zoekt mij;
het schept een band.
Als verbond tegen volle gedachten
die als Joviaanse wervelwinden
nooit gaan liggen.…
Crescendo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 De zon brandt de wolken stuk
de blauwe hemel kraakt het wit
de lucht strekt zich lui uit
de horizon valt uit het aardse bed.
Ik voel me ijler dan de wind
stijg tot ongekende hoogten
smelt bergtoppen van ijs vrij
waar alle woorden stil vallen.…
Het haventje van Oud Beyerland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
921 Het water dat een toevlucht neemt,
bevangen lijkt door eigen spiegelbeelden,
blinkt terwijl het voorbij stroomt,
dan plots voor even weer verdwenen
naar buitengaats haar eigen horizon..
Verslingerd aan de oude rivier
bij een keerpunt net buiten deze haven
raakt men vanzelf verder terug..…
Op drift
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 losgescheurd uit de beschutting
van loswal en kadekant
raakt het wonderwerk op drift
een onhoorbaar ijle wind
suist door onzichtbare zeilen
over de kleurloze stilte vallen
de schaduwen van niet nagekomen beloftes
zwijgend vormen zich de patronen
aan iedere vorm kleeft een stem
die als een paukenslag droomtijd versplintert
tegen de horizon…
Uw lichaam mijn graf -sonnet-
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
779 weg kon komen
omdat de liefde mij intens verbond
bevlogen door de warmte van uw mond
het moment alleen nog wilde dromen
voelde de tijd verschanst in zomernacht
vlogen de uren ons nimmer voorbij
volkomen rust en stilte zij aan zij
van verre zongen sterren fluisterzacht
kleuren veranderden in vuurbloemen
waar tonen streelden langs de horizon…
Dynamische lach
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
660 De tunnel rekt mijn koers
mijn vizier wordt verlicht
evenaar mijn horizon
zij kleurt mijn avondlicht.
Ik verleg mijn laatste grenzen
en spoor haar unieke lach
voor vertrouwen en geloof
voor mijn nacht en dag.
Mijn silhouet straalt naar haar
tegen zonsondergang.
Met hartstocht in mijn keel
deel ik met haar levenslang.…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 je schurkte tegen mij aan
lachte zacht mijn naam
vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief…
LHTB-vluchtelingen apart gezet!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
491 ook die van de mijne
Maar ik zag veelal
donkere wolken, striemende regens,
hagel, sneeuwstormen, ijzel en gladheid
met heel veel vallen en weer opstaan
En dan de wind, die winderige wind
zowel uit oost, west, noord en zuid
snoeihard lang m´n hoofd razen
Maar ook soms een spatje zon
voorafgaand aan ´n regenboog
onsamenhangend aan de horizon…
moeras
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 voortdurende bescherming
van prikkeldraad, maar ook weer niet
ik voel water tegen mijn oever klotsen
mijn golven kabbelen steeds voort
plots geeft een vierkant blok
een wending in mijn lijn
vele ronde palen trekken mijn
prikkels naar de einder toe
de vliet, het riet, de draad
omringen mijn drassige gedachte
wilgen dragen aan de horizon…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 de angst
voor het onbegrensde wat ginds betekent
ook voor hier en waar geen maat op staat,
beperkt de ruimte in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting van de aangepaste tijd,
het hart, de binten gekraakt in het schuim
van de bestemming uit het land van vertrek
tot de boodschap op de horizon…
Spaties?
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
446 verbonden in gehechte levensplooien
sluimerde een onechtheid van het denken
met de gesluierde waarheid voor ogen
die ik in een onafhankelijkheid las, in
spaties tussen het praten en het zwijgen
creëert een grootsheid van het onbevlekte
woord, verdwalen we in een ongebleekte
zekerheid, verscholen teksten zonder geluid
tot aan de oude horizon…
Schouwspel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Uw lichaam mijn graf (sonnet)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
560 weg kon komen
omdat de liefde mij intens verbond
bevlogen door de warmte van uw mond
het moment alleen nog wilde dromen
voelde de tijd verschanst in zomernacht
vlogen de uren ons nimmer voorbij
volkomen rust en stilte zij aan zij
van verre zongen sterren fluisterzacht
kleuren veranderden in vuurbloemen
waar tonen streelden langs de horizon…
Uitzicht/Impressie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.145 wakkert
verlangen
aan
zin om
er op
uit te
gaan
Op je kop
te gaan
staan
verre oorden
verre verten
lonken
over
de horizon
Voorlopig
is de lente
nog
"op de
bon" en
zijn
dit gedachten,
verzonken.…