Alle inzendingen over verlaten

4314 resultaten.

Sorteren op:

Heerser

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 465
want als de oude langoor Loazi op zijn waterbuffel teleurgesteld de beschaving verlaat beschrijft hij de potentie van het niets in raadselachtige teksten in eigen context overzie ik hier mijn ongerepte koninkrijk van leegte een diepe inham aan zee met een droogvallend kelpveld bij eb kaal grasland op de schaars begraasde heuvels…

Stille wonderen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 420
ogen gezien het panoramisch voorbij trekken van eindeloze toendra’s in de kleuren oker bruin en geel bleven lege zielen van woestijnen heel het majestueuze dak van werelds grootste bergmassief in contrastheroïek de zwartblauwe atmosferische dood die ruimte ziet in oneindig gebied samen zijn we opgestaan hebben de kusten verlaten…
wil melker23 februari 2019Lees meer >

De sfeer van weleer

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 666
zij zomerde met wilde bloemen in een paradijselijke wei waar vrijheid kleur en vormen bloeiden werd ieder hemels blij ook zij wist van de volle oogsten de rijkdom zo dichtbij later nog het land met kale stronken als verlate herfstpartij in helder schemeren deden vorst en gladheid al even van zich spreken het…
wil melker5 november 2019Lees meer >

De Laurenskerk zwijgt

netgedicht
4.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 898
Op het grote marktplein dragen geluiden wolken van licht, de Laurenskerk zwijgt, een winterhoorn schalt verder van de standvastige toren en dichter bij de mensen ogen de straatklinkers verlaten hun aandacht krimpt, zij laat zich ook niet vragen op een mee wapperend doek Rotterdam dompelt zijn vreemdgangers om vrij hun eigen weg te gaan…

Afwijzing

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 513
Scheiden, voelt aan als de kinderen verstoten Men zegt dat het niet zo is, doch sinds ik jouw verliet, moet ik er alles aan doen om ze te laten zien dat ik het huis heb verlaten maar ze niet heb verstoten, en nu... De scheidbrief... Het is definitief! Ik moest toch huilen, ook al mag een man dat niet! Afgewezen zijn, doet pijn...…
CeaR Jay17 april 2020Lees meer >

Schaamlippenschemer

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 587
Een pluimpje hasj verlaat mijn strot terwijl Camila in de hoek naast het bed met een komodovaraan ligt te paren en de stank van het beest de kamer vult Drink je wijn en denk niet aan de morgen word je wakker naast een nest vol padden met tieten en dijen of staat ze haar eigen eieren te bakken Ik kook wel vaker in mijn eigen brouwsel verdorven…
Peau Pilosa26 oktober 2020Lees meer >

De nachten.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 538
Met mijn arendsoog monster ik je lichaam dat uitgezakt is en gebruikt, nu nog koud en verlaten op het koedek maar later brandend zal behagen wanneer de poolnacht komt belagen. Ik omarm de sombere bomen in je droeve tuinen. Kus me nu, er zijn vuren aangelegd, de nachten zullen vredig zijn.…

En ontsluimerende dag

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 561
Een meeuw komt van ver hij spiedt over de golven, landt op het zand bedolven met afval dat oogt in de vroege ochtend verlaten. De golven trachten naar de hemel te stijgen de vuurtoren prijkt met haar licht mijn waarheid begint bij deze dag ik hoop dat ze veel moois brengen mag.…

Kleintje Oorlog

hartenkreet
3.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 615
‘Nee jongen dat niet, maar misschien moeten we het toch wel verlaten. het is dan wel geen instorten in die zin, maar er vallen in families vaak wel hele grote gaten.’…
catrinus17 maart 2022Lees meer >

Oekraïne 2022

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 514
Miljoenen mensen op de vlucht Die huis en haard moesten verlaten. Soldaten strijden en sterven voor volk en vaderland. Hun vrouwen en kinderen op weg naar een veilig land. Zonnebloemen bloeien op de Oekraïense velden. als eerbetoon aan alle helden. Vogels zweven biddend in de lucht, hopend op een bestand.…

Veul

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 464
Na enige felle regenbuien en zandstormen in mijn brein heeft het zwaar vervuilde woelende water de beddingen der winterdijken in mijn hersenpan verlaten. Poëzie is een daad - Remco zei het al - gelijk het snelsonnet van Bart Adjudant van vandaag. _______________________________ VEUL Hoe is het Meusewater thans in Luik?…
Max9 juli 2022Lees meer >

Afscheid

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 628
Mijn ziel verlaat weldra het stoffelijk lichaam, dit door de tijd geschreven, mijn dood is geen dood maar het is overgegaan naar een nieuw leven, laat mij gaan in vreugde en blijdschap, met een lach en een traan. Bedankt u allen dat ik een deel mocht zijn in u leven, geniet en geef veel liefde aan al wat leeft.…
Rowdy11 augustus 2022Lees meer >

muraal

netgedicht
2.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 468
om de hoek bij het verlaten standpunt staat geen vlees doch vleesch op den muur geschreven men zegt dat hier sprake is van een scheiding tussen ruimte en tijd, lichamelijk gesproken geestelijk valt hier weinig op af te dingen een bolbliksem schijnt zelfs door beton te gaan alleen ritme verloopt langs metronome lijnen laat zich niet inkaderen…
Iniduo26 augustus 2022Lees meer >

shika sembei

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 494
ochtendritueel van de heilige dieren de vrije herten nemen de stad in in het vroegste ochtendlicht de verlaten stad voor zichzelf alleen alle straten van Nara de vrije herten ze steken over bij aangelegde plaatsen de stad is van hen snuffelend op zoek naar zaken van hun gading al het eetbare ze worden verwend boodschappers…
J.Bakx16 september 2022Lees meer >

Valsaard

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 471
weg met de gezellige Hollandse pret gezien de moeilijke verhalen van heer Baudet daar komt de witte Jood weer denkend zeer grappig te zijn onsmakelijke ongein commentaar op roetpiet de blijmoedige kinderen zien dit zo echt niet wat een ziekelijk geklaag verlaat dan ons mooie land uw betoog klopt van geen kant…
Antonia17 november 2022Lees meer >

dood

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 458
de dood is ijdel, ijdel in begrip maar ook in het laten lijden, de dood is als klevend rijp in een vroege lente of als de herfst die verlaten de stilte verkend in de weemoed van elk wezen dood zijn is roerloos trachten te blijven liggen, zelfs wanneer het licht zich placht te voortplanten door ogen die zich eeuwig hebben gesloten dood…
elze29 december 2022Lees meer >

Lichte akkoorden

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 394
worden na verbouwen meer buiten door de ramen te veel bomen namen licht en uitzicht weg de melodie van de trap klonk bedaagd alsof er van de treden te veel werd gevraagd de kleuren zijn gedateerd inboedel is aan vervanging toe herstel is al te vaak geprobeerd dit gaat het niet worden zelfs de trap kreunt zacht bij verlaten…

Iets aardigs

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 435
ik ben van jongs af aan gekleed met maatschappelijke drachten waarvan men kan verwachten dat zij affiniteit en een groepsbinding hebben in leven taal en opvattingen maar in de loop der tijd is het strikte van scheiding verlaten en vrijheid heeft al vele gaten gedicht met keuzes die richting geven aan eigen leven door het persoonlijk…
wil melker22 december 2023Lees meer >

En de zee nam...

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 445
de vrouw staat roerloos op het verlaten strand ze kijkt naar de zee nu zo kalm zo rustig kabbelend toen zo wild bulderende golven gevaarlijk en verraderlijk steeds weer ziet ze haar kind zich losrukkend juichend rennend naar die prachtige woeste zee ze schreeuwde, schreeuwde rende achter hem aan ze was te laat de golven hadden…

weerklank

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 499
we onbekend terrein bij elke verbazing dansen voorspelbare wolken op onbeschreven hoogte ligt er adem op daken dichter dan mist ijlen woorden na achter omzoomde muren wachten en vergeten we met de wijzers mee bewaren we onszelf en alle dingen die er zijn om tijdens afwezigheid zo mogelijk zonder bezwaar een gedachte te verlaten…

Kopland.

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 831
Of snuisteren in verlaten huizen dan een oog dat valt op oud behangpapier, gekruld door de tijd en vochtige kieren, een muur die fluistert van kindervertier. Een bank onder een appelboom, laatzomer nu, de zon die stemmig door je glas schijnt. De schemer die ons soms verrast, de merel, zijn lied en jij, voordat je weer verdwijnt.…

Gedoemd

netgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 517
gedoemden in tijdelijk bestaan in vederzacht omhulsel hebt gij uw plicht gedaan de liefde te ontdekken te leren tot uw dood doch wie liet mij verrekken van dauw tot avondrood O goedertierenheid vergeef haar zondigheid zij beidt nog wel haar tijd alleen in eenzaamheid met liefde die niet mijdt maar overgeeft, verblijdt en geen verlatenheid…
Xander28 december 2024Lees meer >

Afscheid

netgedicht
1.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 497
zijn tijd om te vertrekken gekomen als vertrekkende ontvangt hij ‘t cadeau en een mooi woord dat laatste had hij graag veel vaker en eerder gehoord hij vraagt zich af in dromen als bespiegelde beschouw is ‘t afscheid tot andere tijden of een vaarwel voorgoed veel handen zijn geschud en wangen in lucht gekust dan gaat hij en hij verlaat…

Wonen aan erven, straten en kades

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 295
Archeologen van onze tijd monsteren het blootgelegde zand tussen de funderingen voor de toekomst Retro is modern auto's worden geweerd toeristen consumeren de oude stad Het grote geld rolt buiten het centrum Binnen de grachtengordel romen vergunningen het af De bewoners verlaten de harde wereld van steen, glas en beton ze wijken…
Zywa12 augustus 2025Lees meer >

Efemeer

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 415
Schuchter klinkt over de klinkers der avondlijk verlaten straten in ijle lucht een ganzenvlucht efemeer in een cadans niet te kort en niet te lang in harmonie van driekwartsmaten Ik sluit mijn ogen bij dit gerucht en wat ik hoor lijkt een concert in openlucht dan slaakt mijn ziel een diepe zucht heel even maar waant…
Maxim11 november 2025Lees meer >

over leven en dood

netgedicht
2.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 767
nu het smeltwater de sneeuwvelden verlaat worden de doden zichtbaar niet iedere dag is gegeven de grijze haas spitst zijn oren de rivier door smelt- en regenwater gevoed stroomt groots voorbij een traag wiekende vogel suist in de grijze lucht boven rode kalkstenen heuvels krassen kraaien in het dal groeien uit de beschadigde knoesten…
J.Bakx22 november 2025Lees meer >

allegorie zonder zoet kind of bedienden

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 311
in vrijheid loste het plan op als de onbereikbare bergtop daar een wit voetje te halen waar alle geuren verdwalen diep in massief weggedoken geen ziel die loopt te spoken als de dag en nacht verlaten sijpelt tijd niet door de gaten elke richting kent zijn naam de horizon rondom als raam naar die wereld vol mensen met hun grenzeloze wensen…
J.v.d.S.15 januari 2026Lees meer >

Wachten op het ruimen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 70
het wachten op het ruimen van de Nieuwe Begraafplaats achter de wal van de stad - voorbij de Elysese Velden .....waar mussen zich tegoed doen .....aan brokken brood en de duiven .....niet durven met verscholen .....in hun midden een kraai .....die een mus slaat De dekplaten zijn donker Hier begint de nacht midden op de dag Hier verlaat…
Zywa23 september 2026Lees meer >

de duinen behoren aan wie hen liefheeft

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 725
loopt, weet wie er in de holen en de nesten leeft en kent de vindplaats van elke plant wie zo wandelt, is een rentmeester en geen recreant maar waar Natuurmonumenten het duin beheert wordt de ware wandelaar met bordjes en prikkeldraad geweerd en is de boswachter een bureaucraat die zijn gezag zeker wil stellen bekeurt wie het harde pad verlaat…
Dolly Valks21 februari 2005Lees meer >

de duinen behoren aan wie hen liefheeft

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 702
loopt, weet wie er in de holen en de nesten leeft en kent de vindplaats van elke plant wie zo wandelt, is een rentmeester en geen recreant maar waar Natuurmonumenten het duin beheert wordt de ware wandelaar met bordjes en prikkeldraad geweerd en is de boswachter een bureaucraat die zijn gezag zeker wil stellen bekeurt wie het harde pad verlaat…
Dolly Valks26 februari 2005Lees meer >