732 resultaten.
Bloem van mijn hart
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.119 Oh liefste,
ik blijf graag
met een glimlach
voor je zitten
Jij bent mijn boot om
de weidse oceaan
mee over te steken.
Want als ik
je liefde voel
komt er altijd een
fontein blijdschap
uit mijn hart.…
Lichtval
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
588 Er branden geen schemerlampen diep
in de oceaan, waar allerlei vissen
prima gedijen en in duistere bossen
vinden de nachtdieren hun vreugde,
ik ben één van hen.…
Interpretatie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
431 Gewekt door de tijd, vliegt zij
boven de zee
Een oceaan van liefde
Gevangen
denkt zij, word ik vrij
In kleur
de dekens uitgetekend
vraagt zij God om veel meer zon
De ketens van haar onmacht
zijn verdwenen
Een sfeer van oprechtheid komt
naderbij
Drapeert de facto
op kleur
de teint van haar getijden
slechts daar zij degene is
die…
Vervreemding
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
464 Vervreemding
is verwildering
woeste, nachtelijke ademtocht
je hebt haar lief
slechts in gedachten
onveranderde momenten
in toekomst
waar nieuwe dromen
slapen
komt ze terug
verschijnt ze
als nieuwe vervreemding
op een dag na een nacht
neemt ze eenzaamheid mee
in gevulde boodschappentassen
vervoert ze onbeschermde illusies
naar een oceaan…
Op drift sentiment
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
734 In het vaarwater
van de stille oceaan
groeit de depressie
door op drift geraakt gevoel
dat tegen de klok beweegt.
In serene rust
onder toezicht van het oog
raast de pirouette
op passievolle ritme
gestaag naar koelere streek.…
Irma
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
624 Ze had haar boze oog gericht
op een prachtig eiland
in de Atlantische oceaan
hoe kan het toch bestaan
dat een orkaan zo tekeer kan gaan
het eiland heeft haar schoonheid verruild
als je de verwoestende beelden ziet
zo veel chaos, wanhoop en verdriet
bevolking totaal verdwaasd
want nog is zij niet uitgeraasd
de natuur
heeft weer haar…
Irma
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
590 Florida,
hou jullie vast
want Irma komt eraan…
neen, dit is geen kwade vrouw
maar wel de gevreesde orkaan
een natuurfenomeen ontstaan
door ruzie tussen wind en water
ontpopte zich tot tropische golf
ergens in de Atlantische oceaan
toevallig wel die… vrouwennaam
maar deze... raast met hoge snelheid
zowat alles van de baan!…
Zonder haar aanwezig
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
721 Nog willen weten wat zij denkt
zij geeft geen antwoord, kan
geen antwoord geven, dan
haar gedichten opnieuw lezen
Verdriet zo groot en diep
als een zee of een oceaan
Van elkaar geleerd dat beter
niet van iedereen kan zijn
Voor sommigen altijd slechter
krommer en echter, niet rechter
rechtvaardig is het leven niet
Het gemis heeft tijd…
solus
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 ik val als een blok
voor de afgelegen
Rockall rots in de
Atlantische Oceaan
solitaire granieten
top van een
gedoofde vulkaan
rots van stavast
rots in de branding
als opgezweepte
golven in de storm
haar overspoelen
de hebzucht zwemt
krioelend onder haar
het laat haar koud ze
blijft wat ze altijd was:
Rockall rots
niemandsland…
Nostalgie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Diep in de oceaan ligt
de verborgen schatkist,
die allang is
leeggeroofd.…
Liefde gaat nooit dood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 Zoals wolken ontstaan
en weer oplossen in de lucht.
Zo leven golven in oceanen.
Water is het dat verandert
en blijft voortbestaan.
Mensen worden klein geboren
en groeien groot.
Ze komen uit en verdwijnen weer
in het zogenaamde niets.
Wolken en golven verdwijnen niet.
Water sterft niet.
Hemels en oceanen blijven.
Draag dan water, water…
Woordlood
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
955 Je ogen verdwalen op reis
door een oceaan van woorden:
je neemt me nauwelijks waar.
Ook mijn zinnen schieten tekort
om al jouw diepten te peilen.…
vereeuwigd silhouet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
998 een spoor van voetstappen
op het geplooide strand
ligt kronkelig te wachten
langs golven van de oceaan
een briesje wuift het lange haar
als de hand een schelpdier vindt
die wonderlijk verscholen ligt
haar schaduw zwicht synchroon
zand bloost met de lucht
en omarmt haar silhouet
terwijl het water schuimend rolt
wordt zonlicht zacht gewist…
Luchtbrug
netgedicht
4.3 met 30 stemmen
1.182 Watertrappen heeft geen zin meer
hier midden op de oceaan
in de stroom waar ik verkeer
wil zeemansgraf voor leven gaan
waarom steek ik mijn vingers op
tussen deze hoge golven
noodkreet in natte notendop
onder weer en wind bedolven
mijn leven draait als film terug
naar kusten met een veilig strand
via de ingang van een luchtbrug
vervlieg…
Hoop, geloof en liefde
hartenkreet
4.2 met 33 stemmen
3.093 Gevoelens die spelen bij ieder apart.Als vissen in woeste oceaan halen wij het land of zijn we bij voorbaat al gestrand. Ik laat mij drijven door de stroming van de rivier. Blijvend positief zet ik mijn hoop op een kier. Door het luisteren naar het ritme van mijn hart, geloof mij zwemmen wij nooit apart.…
Geketend
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
628 mijn ziel spiegelt zich
aan hedendaags licht
van de verloren oceaan
in den beginne was er zicht
wazig weliswaar
nu, scherper
doch vaker en dieper
ervaar ik
de kleur van nieuwe maan
ook al is de aarde
vol van monden,
kent het ontelbare
wouden met handen
een mens wordt
ongevraagd heengezonden,
is aldoor verdwaald
en als…
Psychiater op vier benen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
681 Als medicatie die mij
Zo zorgvuldig door mijn
Artsen is voorgeschreven
Niet meer in staat is
Mij te bereiken over
Die verre oceaan van
Totale onbereikbaarheid,
Als gedachten die eerst
Met me op de loop waren
Gegaan onzichtbaar aan
De einder zijn verdwenen,
Is het uitsluitend nog
Jouw schitterende kop
Met prachtig glanzende…
Toegankelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
811 Er ligt een gevoelig bezit
op een eiland van duisternis
met mensen die hun eigen muze
zijn geworden
en ver over de oceaan
praten zwanen
over weemoed
toen alles nog verdrietig was
en stoelen in de keuken kraakten
jij bent toegankelijk voor mij
je droomt, je wordt wakker
je hebt een mening
maar je blijft toegankelijk
voor mij…
Magisch
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
721 dan de middagzon
Koeler dan de airco in een hittegolf
Kleurrijker dan de regenboog
Alles is meer met jou
Leven met jou is altijd meer
Blauw wordt blauwer
Diep wordt dieper
Leven wordt lichter
Liefde wordt hemels
Aards bestaat niet meer
In het diepe blauw van jouw ogen
Ik zweef en laat me meenemen
In de magische oceaan…
Reis naar binnen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.164 Daar weet ik mijn vrijheid geborgen,
in de kelk van dit leven
wil ik opgenomen dromen:
als een druppel
in mijn eigen oceaan
zwevend in het licht
kom ik altijd ergens aan.
Overal wil ik zijn, ben ik de weg
die naar het uitzicht leidt,
ik ben binnen
en raak me nooit meer kwijt.…
Bij een leeggelopen waterfles
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
879 Ik ben een eiland in de stille oceaan
gevangen in haar golvenstromen
laat ik mijn gedachten gaan.
Mijn vele levens verzamel ik
als korrels zand. De nacht bewaar
ik in mijn maanvaste handen,
de tijd versnipperd in mijn dromen.…
in beweging van het leven
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.153 het ademt
wanneer winter
de bomen aftast
zoals jij de dagen
op glazen kalenders
langzaam geboren
en verder dragend, ver
weg
van kaartranden
met eenzelfde oceaan
die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen
de lucht recht hangen
het ademt, jij ademt
in blauwe kruinen
en zelfs op een uitgewiste dag
als deze…
Na een herfstig voluitgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 grijs kamt
winters hand
nog witte sporen op
een bijna vlakke zee
de noordooster
dempt de kruinen
temt in koude nevels
zijn gevreesd bestaan
dat uitgewoed is na
een herfstig voluitgaan
verlopen zijn de hoge
golven uit de verre oceaan
toch krabbelt zij aan kusten
de ondergrondse stromingen
zullen strand en land
nooit laten rusten…
Te laat ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
464 Vijvers groeien
dicht van angst,
een zee met
kroos werd oceaan,
koos het diepste
van mijn gedachten,
zekerheid verder van
mij vandaan, wachten
vult de mand met vlijt
achter wisselende
maskers van de tijd,
glimlacht voordat ze
verder schrijdt, daarin
schuilt een wijze raad,
mijdt de morgen, anders
ben ik de draad weer kwijt.…
Druppels en korrels
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 Leven is als een onbegrepen oceaan.
Mensen komen hier nu pas kijken,
maar zijn eonen geleden al ontstaan.
Kennis is maar een druppel.
Begrip een korreltje zout.
Zilt is alles wat we op aarde kunnen zijn.
Dat kostbaar zout zit in onze eigen pap.
Laten we daar samen van genieten gaan.
Met edel bier en met heel erg goede wijn.…
Zuivergraf
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
993 In jouw sterven ligt het ontwaken van de ochtend
in winterbrons en zomergoud, een dageraad
van eeuwigheid en peinzend denken
aan een land met bergen bij de oceaan
in een bibliotheek vol met gedichten
klinkt jouw naam in waakzaam zwijgen
en niemand die het rijmwoord vindt
in een droom van diep verleden
bij de rivier ver naar beneden
in…
september
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
530 druppel voor druppel
verjaart regen in de oceaan
atomen van haperend vlees
verwarren zon met maan
o, hemel nergens zichtbaar
in wolkenloos rookgordijn
onbeschreven blad, leeg
door verregaande letterpijn
kantlijn klinkt als evenaar
lachen als een hard gelag
alle huid, mergel, aarde
sterft op deze laatste dag…
exodus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
429 uitwisselen
maar elkaar ook weer afstoten
aan Mauritaanse dorpen
nabij woestijnen die onder
zand verdwijnen
aan houten vissersbootjes
schommelend op zout
zilver schitterend water
aan de vergeefse uittocht
van naamloze mensen naar
het ene of andere beloofde land
aan Atlas die de hemel op
zijn schouders droeg en hoe
Atlantis in de oceaan…
Witte nachten.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
890 Ik lig klaarwakker in een hagelwitte nacht,
onherbergzaam als een wijde oceaan.
Ik kijk naar buiten en de sneeuw valt zacht
op de vaart die wordt beschenen door de maan.
Ik denk aan de mensen die ik zelden kan behagen.
En ook wel aan mijn moeder die in haar duizend vragen
wil weten hoe het werkelijk met me gaat.…
zie de mens
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 de mens een samenspel
van atomen en moleculen
laveert in het onmetelijke universum
de mens een vernisje ratio
balanceert op dunne draden
van verbreken en verbinden
de mens een druppel bewustzijn in de oceaan
slingert heen en weer
tussen verheffen en verlagen
de mens het bange dier
dat net zo lang om lichtbundels blijft vliegen…