797 resultaten.
Legoblokken zonder thuis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
482 de treden kraakten nog
hun eigen melodie
toen ik naar boven liep
het was geen lopen
maar ik sloop
in pure nostalgie
voelde hoe
het spinrag van de tijd
aan mijn handen bleef hangen
in de verste hoeken
rommelde het avontuur
schatten van het eerste uur
nog stond de kist
onder de gebarsten ruit
maar het uitzicht was verdwenen
in…
Cadans
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
1.177 Door twee hoefijzers gebrandmerkt
leg ik weerom mijn krijgstooi af
op de bloemen van je ruiten
zeg mij dat onze liefde werkt
in de cadans van volle draf
naar een binnen zonder buiten
mijn hart kent nu geen harnas meer
in de dooi van droeve dagen
wend ik de teugels van mijn paard
het is de allerlaatste keer
voor de allereerste vragen…
heimwee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
529 Grillig tekent de regen
onduidelijke contouren
op de aangeslagen ruiten.
Nergens is te vinden,
een terugdraai klok!
De adem van brak geworden
woorden zweeft verder
door de mistige verloren illusie!
heimwee... Blijft…
Het onbekende
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
549 Regen en wind geselen de
ruiten het is een explosie
van frustraties het klein
zijn uitgemorst
zoveel jaren voorbij gedreven
door uitroeptekens mijn blik
kijkt voor wat er komen gaat
het onbekende trekt aan
alles lijkt uit mijn lichaam
verdreven zelfs de wind
spreekt zijn eigen taal
ik blijf mij er tegen verzetten
net zolang totdat…
eindmijmering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
666 nu donker al voor vieren binnensluipt
het licht tot inkeer brengt en
ruiten spiegelt naar mijn beeld
kijkt eindelijk de laatste dag slechts onverdeeld
naar nu
het residu van afgelopen maanden
moegespeeld door lief en leed
zacht ingekleed door sfeer, wanneer
ik zweer dat Kerstmis veel meer dagen telt
dan twee
Prettige…
Beelden van glas
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
552 ik lees je
in de pluizen
van de goudenregen
blaas je gedachten
voor me uit
ze dansen in de ruit
waarin ik lach
mijn ogen anders
omdat ik je verwacht
sta in de regen
van pluizen
wacht tot vannacht
zonder ogen
met handen die kijken
voelen en vergelijken
die actie willen
van lendenen en billen
zich verstrengelen met elkaar…
Smoorverliefd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
473 het is soms
dat ene woordje
die ene oogopslag
die ene klank
die mooie haarlok
die zo perfect op
je schouder ligt
je oorschelp er
tussendoor laat gluren
en uitlokt om eraan
te gaan knabbelen
dat kleine gebaartje
die subtiele glimlach
dat alles waarmee je mijn
ruit aan diggelen gooit
mijn blik verruimt
en gelijktijdig verstoort
ik…
Hebt mij verlaten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
793 jij vertrapte de letters
smeet met woorden
slingerde zinnen
vol waarheid dwars door
de ruiten naar binnen
ik raapte de scherven
lijmde letters tot
verbrokkelde woorden
maar miste de waarheid
in halve zinnen
jij hebt mij verlaten
in alle staten
maar diep van binnen
weet ik dat jij mij
weer ooit zal beminnen…
Samenloop
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
435 vroeger, achter ons, of later
in de verte, een spoor in kalk
vingers op beslagen ruiten
ergens in de massa, op zeker
moment in een eindeloze tijd
nog dieper in het binnenste
van het blauwste van de zee
de monding van de rivier of
een wollen streep in kille vlucht
grondkleur in onbedekte termen
een smalle samenhang waar
onze wegen zich…
Ik ben niet bang
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
569 Snik,
Snik,
Drup,
Een verdwaalde traan
Over mijn wang
Laat maar gaan
Het laat een spoor achter
Maar ik ben niet bang
Drup,
Drup,
Snik
Ik kijk naar buiten
Het regent
Tik, tik, tik
Op de ruiten
Een kille wind
Plets, plets
Ik schrik:
een silhouet
van een mensenkind
Angstig, gekwetst
en omringd
door haar
schreeuwende kornuiten…
tranenbuik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 een roep om vrijheid,
waar monden spreken onder
klankloos verdriet
er ebt een glimlach weg
tussen hart en hoofd
de dagen
sluiten zich tot één
lafenis breekt
losse woorden uit hun vorm
en vlindert ze naar buiten
de ruiten van het eenzame huis
spiegelen de morgenzon tot
gruis op rode daken…
Genezing
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.039 het dekbed van stilte waaronder ik mij had verscholen
om zachtjes weg te glijden uit dit leven
lichtte zij op met haar fluwelen stem
door mij te noemen gaf ze mijn bestaan terug
speelde de hagel tegen de ruit
een etude van Chopin
zingend ruimde zij de dorre bladeren
die ik had verzameld voor mijn graf
al gaat het donderen
al slaat de…
Blijvend zoeken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
171 water
langs de ruiten
gezichten
achter stromend glas
wroetend
in de aarde
naar goud
naarstig,
als een dier
dat de geur volgt
van wat verloren ging
zich onthoudend
van wat zich
opdringt
Lekkende gieters
vol van bewaren
steeds minder
om te bevatten
blijvend zoeken
waar de tijd
zich heeft begraven
waar het verlorene…
zwitserland
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.905 Hier zit ik en staar voor me uit,
het is prachtig, zo helder,
als glas in een ruit.
Je voelt de aanwezigheid,
van zoveel ongerepte natuur.
We hebben de bergen ... als gebuur.
De sneeuw siert de rotsen,
je zou denken, dat zelfs
de wolken zouden botsen.
Deze vleien zich zacht,
tegen hun flank.…
SCHOOLPLEIN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.205 Nog hoor ik de leraar als toen,
met een geeuw staarde ik naar buiten,
nooit was de sneeuw witter dan in die ruiten.
En in de zomer, het was om te stikken,
geen enkele kennis bereikte mijn brein,
vlinders vlogen laag over het schoolplein.…
weemoed
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.250 Weemoedig kijk ik voor mij uit,
naar de druppels regen tegen de ruit.
Ik staar zonder te verpinken,
waarom weet ik niet,
ik voel me net een schip,
dat begint te zinken.
Niet dat ik iets tegen mij heb,
neen, maar het is allemaal teveel,
mijn energie is weggeëbd.
Mijn lach verdrongen,
mijn hart verwrongen.…
Jij bent mijn valentijn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
750 ik heb je gezien
in de spiegelende ruit
van een winkel
je vrolijke snuit
keek naar mijn rug toen ik
draaide ging jij weer terug
pas in de bus
werd het ontmoeten
in je stralende lach
een goedendag
wat niemendalletjes
wist niet eens waar ik was
je zwaaide bij afscheid
een eindeloos grietje
dat houdt van madeliefjes
je bent…
De oorlog
gedicht
3.8 met 71 stemmen
21.653 De halfslachtende soldaten
slaan vreemde mannen op hun smoelen,
griezelen even van hun wonden
en door de gebroken ruiten
storten zij zich weer naar buiten.
-----------------------------------
uit: 'Het liegend konijn', 1, 2003.…
Ogen open
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
658 Dertien maart en veel te laat
voor sneeuw en ochtendlijk
krabben aan je ruiten.
Een jonge vrouw met baby
bezig bij haar auto
woont hier in de wijk
verschijnt vandaag niet
voor het eerst. Mijn vensters:
het is echt helaas.
Betrap ik mijn gedachten?
Vind ik jammer wat ik zie?…
Ten hemel is gedragen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
647 ik zweer niet meer
op zwaarden kruizen
en oeroude religies
hun symboliek
is achterhaald verkracht
en valselijk gebruikt
zoals de glas in loden ruit
waarop gebrandschilderde kunst
ten hemel is gedragen
geen vragen over de
gepaste eerbied voor verleden
zij zijn verwerkt in mijn heden
ik leef vandaag en morgen
deel die cirkel met…
Redeloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Het regent
weer
druppels glijden stromend
langs de ruwheid
van mijn ruit
de wereld huilt
en kent
geen mededogen
-
stemmig
oordeelt
iedereen
wat voorheen
met woorden ging
is provocerend
meer een ding
van oorlog
en geweld
-
het regent
grijs
wolken striemen
ook mijn stemming
tot de diepte
van die oeverloze…
de zevende januaridag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 geen vorst vandaag
de winterkoning zingt zijn lof op
vroege lente, luidkeels
stapt de morgen deze wereld in
het gras draagt speels wat tere madelieven
voorzichtig wit in breekbaar groen
er schuiven auto’s langs
ze snellen vol bravoure het donker uit
geen ruit met ijs
slechts ramengrijs met vuile strepen
volledig
in gewone doen…
Einde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
872 Voor vandaag zit het werk er weer op
Pennen in de dop
Computer afgesloten, scherm uit
Kijk nog even door de ruit
Een werkdag is weer voorbij
Nu de avond lekker vrij
Bureau opgeruimd, alles aan de kant
Pak mijn boodschappenmand
Thuis wachten weer andere taken
Zijn er hongerige kaken
Als het aanrecht is strak getrokken
Kan me de bank…
Wanneer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
778 de bijen gaan zoemen
de tuin gaat weer bloemen
en Bello die kwispelt dolblij
de zon door de ruiten
de was hangt weer buiten
Minou spint voldaan op de sprei
en Tweety gaat kwelen
zijn vreugd wil hij delen
en Lorre die zegt weer 'joechei'
en ik...…
Niemand thuis
netgedicht
2.7 met 53 stemmen
370 de straat
was leeg
ik liep langs
de huizen veegde
langs muren
om mensen
te voelen als buren
keek door hun ruiten
naar wat zij zagen
als buiten
verstoorde
hun stilte en
rook angst als
vergiftigende
aanwezigheid
ik wilde
schreeuwen
en zwaaien naar
de intense pijn
van het alleen zijn
maar er was
niemand thuis
in…
Zwijgen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.348 Daarom verzwijg ik de sterren
in de ruiten van ons samenzijn
en doe jij alsof jij het trillen
van mijn stem niet hebt gehoord..…
het geschenk (voor Pauline)
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
3.814 geslepen ligt het te wachten
al weken, op een bedje
van plastic bubbels
eerst moeten de ruiten schoon
dan schroef ik ergens een oog in
vis blauw garen uit een kistje
en hang het voor het middelste raam
stil hangt het daar
de wolken te versplinteren
de huizen aan de overkant
vanochtend: onvoorspeld zonlicht
breekt op mijn tapijt
in…
de glazenwasser
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
683 Ik zie terwijl ik bezig ben,
de ruit zat bijna dicht,
ik haal de spons er over
en ik zie weer het Licht.
1 Joh.1:9…
verborgen vrijheid
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
903 onzichtbaar, zonder woorden
vertoeft de vrijheid vaak in mijn hart
onkundig het meestal te uiten
soms zo ver en angstig verborgen
als achter vuile of beslagen ruiten
als ik jou dan wil roepen
mij wat ruimte te geven
wil het speeksel in mijn mond
de schreeuw bijvoorbaat snoepen
gelijk een niet afgegane lont
een schot in de loop bevriest…
Chemie
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
2.257 gelijk twee manometers
achter brandgevoelige ruiten
zetten zich onze wijzers
synchronisch in beweging
vooralsnog in slowmotion
balanceren zij
binnen het groene vlak
om accelererend door
hitte geladen golven
voorbij de grens naar
het roodste rood te klimmen
waar het glas bollend van
doordringende dynamiek
explodeert in één…