3037 resultaten.
Femme
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
955 Ik geloof niet
dat een vrouw
sterven kan
noch vergaan
maar dat zij
-daardoor-
dodelijk is
daar twijfel ik niet aan…
zomerzoom
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 het lichtende groen
vertaalt het koude sterven
rond oude kruinen…
VERDWALING
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
624 hij was bang dat
hij zou sterven
in zijn verdwaling,
op zoek
naar hartstocht
en warmte,
maar geen
liefde zou vinden!…
breuk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 Als de veer gebroken is
staat de tijd stil
en duurt sterven
eindeloos.…
Hoezo?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
975 Jij kan toch niet
voor mij
sterven.
Hoezo?
Ik sterf
mijn hele leven al
voor jou.…
BEREN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
483 beren sterven uit
een heel grote blijft ijskoud
aan de hemel staan…
Ongeval
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
518 Waar ik drijf
Zwemmen mensen
Die daar dan sterven
Terwijl ik in leven blijf…
Beloof me
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
890 Als ik nog even
moet blijven hier
zul je met me praten
dat voel ik
En als ook
mijn tijd gekomen is
zul je me leiden
dat weet ik
Maar als we elkaar terugzien
beloof me dan
dat je nooit meer
bij me weg gaat…
Armageddon
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
952 ontstoken door blinde haat
zal ik niets merken
negeer ik de lijken
en brandende kerken
Het hellevuur
zal mij niet deren
of mijn ziel
ooit kunnen verteren
Mijn mooie wereld
is reeds vergaan
Geen vaste grond meer
om op te staan
Die verdoemde dag
sloot ik je dode ogen
en kuste je bleke lach
De meedogenloze kou
liet me toen sterven…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 de zon kan ondergaan en terugkeren;
maar wanneer eenmaal ons korte levenslicht ondergaat,
moeten wij één eeuwigdurende nacht slapen.…
Bang
netgedicht
3.2 met 81 stemmen
12.861 Ik ben zo bang
Dat het niet gaat gebeuren
Als een hap lucht
Een droom, een vlucht
Ik vrees
Dat de wereld doordraait
Verdort en van steen
Met of zonder iedereen
Ik ben bang
Voor de pijn die komt
De tranen die het kost
Voor de dood verlost…
eens .....
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
1.925 eens
op een dag
als vandaag
zal ik sterven
net als jij
het is
ook daarom
dat ik je vraag
blijf je
tot die dag
bij mij?…
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Wat er leeft is het leven van allen
wat er sterft is de dood van ieder…
Sneeuw
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
2.456 Terwijl de sneeuw
jullie verdriet bedekt,
is er dan tóch nog iets
wat haar leven rekt?
Sneeuwstormen overleefd
maar deze keer is het dan echt,
geen beschutting meer
alleen de liefde die nog rest.
Sneeuwvlokjes dalen
buiten in de koude, maar
zij zal met jullie warmte
heengaan naar daar.
Sneeuw als tranen
om haar jarenlange strijd,…
Afscheid
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.619 Op 't eind berusting toen je ons verliet,
'n glimlach van herinnering door tranen vol verdriet
Dood is 'n zekerheid in dit leven,
zelfs de oudste boom zal 't eens begeven
Maar jouw wortels gaan nooit verloren,
want zie,'n nieuwe kiem in 't ochtendgloren...…
eindelijk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.126 de laatste keer, keer omme
wanhopig verheugt de tijdskromme
zich op wedergeboorte, opleving
dit lijden is over,
kijkt terug in onverwachte tover
ontsloten poort, onaardse beving
jonger dan de dood kan men niet sterven
immer weer de weg die wijst
naar nieuw leven, krijst,
jonger dan de dood zal men erven…
Al fine
netgedicht
2.6 met 101 stemmen
60.360 Toen begrijpen poreus werd
geen coma meer nodig was
ging zomaar zijn hand
de lucht in.
Met trage slagen dirigeerde
hij zijn eigen einde nader
het fermate vóór de rust
van een tel eeuwigheid.
En zagen zijn ogen
de solist in de kamer
die al tamelijk lang
stond te kijken naar
het wit om zijn mond
en de kleur van zijn voeten,
die bij…
Mijn soulmate stierf...
hartenkreet
3.8 met 22 stemmen
2.644 Jarenlang zijn wij al vriendinnen
Je bent zo'n bijzonder warm mens
Je raakt me vaak diep van binnen
Deze vriendschap is zó intens
Je bent mijn soulmate, al die tijd
We begrijpen zonder uit te leggen
Nu raak ik je aan een ziekte kwijt
Ik ben verstomd, weet niets te zeggen
Mijn armen sla ik om je frele lijf
Het afscheid komt steeds dichterbij…
als het verlangen sterft
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
824 graag die
momenten herbeleven,
de tellen van intimiteit,
maar word dan gejaagd
voortgedreven
tracht me vast te klampen
door dromen begeleid
als ik dan de ander vind
die mij kent en begrijpt
zal ik langzaam gaan beseffen
wat mij aan het leven bind
het gevoel er te mogen zijn
wordt hoe langer hoe meer gerijpt
het verlangen zal dan sterven…
Ik laat je
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
2.136 Ik laat je nu maar weer met rust.
Ik streelde je bleke wangen, de grauwe kleur
en heb je goedenacht gekust:
Toen sloot ik de deur.
Wat zo aarzelend eerst begon
tast nu je lieve lichaam aan.
Ik wou dat ik wat kon,
dan had ik dat allang gedaan.
Was dit ’t laatst dat wij zo spraken?
De gedachte doet verdriet.
Waarschijnlijk zul je wel ontwaken…
Afscheid
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
3.038 De zerken boden een trieste aanblik.
Het miezerde. Het werd al kouder. De
eenzame vrouw bij een graf schokschouderde.
Ik zag haar zo alleen daar staan. Ik
leefde in gedachten met haar mee
en sloeg mijn armen om haar schouder.
Het miezerde. Het werd al kouder.
"Hier ligt mijn kind. Hij rust'in vree".
Zachtjes weende ze aan het graf
om…
Ouderdom sterft...
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
833 Ze mijmert wat in het zachte zonlicht
welk haar vale gezicht rimpelig beschijnt
versleten wrijft ze over de leuning
het oude houten bankje toont in aanzicht
de gelijkenis van een beleefd leven...
Ze tuurt in kringels van het water
maalt in herhaling met gewichtige knauwen
haar hand tast in zekerheid haar metgezel
het tweezijdig craquelé sluit…
LEVENSWEG
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
2.217 Wat is de reden dat we moeten sterven?
Nog even en het is niet meer een must.
De mens, zich daar terdege van bewust,
wil hier en nu oneindigheid verwerven.
Ons lichaam hoeft niet langer te bederven.
De biomedicus, die verontrust
genezing zoekt en zijn geweten sust,
manipuleert tot diep in onze nerven.…
Afscheid
netgedicht
3.6 met 28 stemmen
2.983 Mijn vriend houdt op met leven
Ik moet er heen
Afscheid nemen, niet voor even
Maar voor eeuwig zo meteen
Hij slaapt half zittend in zijn bed
Een witte troon
Voor het beregend raam gezet
Als ware het gewoon
Wij stervelingen moeten alsmaar huilen
Terwijl hij glimlacht
Alsof hij niet met ons wou ruilen
Alwetend wat hem wacht
Zijn ogen…
die fiereheit ( iegene taole )
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.583 ut is stille
in diese nagte
veur mie sterfe
ene mensch
in verslete kragte
mee durfe siede ghie
die doot anne
ghie bluuf immer
dich selfe
unne werme ende
fiere manne
oltiet praot ghie
mee dene laghe
so gul ende sterreck
in't fandaoge
ende surge ghie feur
haore sigtbaore piene
tu draoge…
Ga maar, het is goed
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
2.252 Onze handen verstrengeld
zo willen wij de tijd
tot stilstand brengen
dat laatste moment waarop
ogen de waarheid herkennen
die monden vergeten zijn
maar als jouw blik
een glimlach opent,
teer als de bloemknop
die het zonlicht herkent,
wijken mijn lippen uiteen
en fluisteren afscheid…
in clubverband
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.994 gewaarschuwd
hier wordt over de dood gepraat
aan het waardig sterven gewerkt
en niet rond de hete brij heen gedraaid…
Ik weet niet waar ik sterven zal
poëzie
4.2 met 28 stemmen
9.009 Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb velen gezien te Badoer, die gestorven waren. Men
kleedde hen in een wit kleed, en begroef hen in de grond.
Als ik sterf te Badoer, en men begraaft mij buiten de desa,
oostwaarts tegen de heuvel, waar 't gras hoog is...…
grafrede
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
1.682 als ik gegaan zal zijn
zoals dat zo vaak heet
stel dan de juiste tijd vast
niets zo irrelevant en toch
van levensbelang als tijd
al verlies je elke seconde
diezelfde eigenwijze seconde
mij heeft ze nooit losgelaten
gevangen was ik erdoor
en dat heeft mij bevrijd
vadertje tijd, zegt men wel eens
wel, nabestaande vriend, geloof me vrij…
Wanneer de vogels zwijgen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
919 Steel niet mijn illusies
van achterhaalbare waarheid
in de geboorte van jaren
die mijn spiegelbeeld verscherpen
Laat mij nog wat dromen
in dit vergroende veld
waar wind boomkruinen streelt
en bloemen de aarde benevelen
Maar wanneer de vogels zwijgen
neem ik jouw vleugels over
maak mij dan ademloos
in de stilte van één tocht…