811 resultaten.
Oplichtend in de lage zon
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
531 zag de herfst
in haar ogen
oplichtend in de lage zon
haar schouders
licht gebogen
vingers stram en krom
de zachte stem
vertelt verhalen
van hoe het vroeger was
stofjes dansen
in verdwalen vandaag
komt er niet aan te pas
zij oogst herinnering
in vorm en kleur maar
haar winter staat al voor de deur…
ik kan niet alles besluiten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 Ik kan niet alles bepalen
Maar soms wil ik wel verdwalen
Door te dichten
Kan ik mezelf uiten
En daardoor breng ik mezelf naar buiten
Ik kan niet alles besluiten
Soms frustreert dat wel
Maar mijn leven is géén spel
Vroeger dacht ik van wel
Dat kwam mede door het gokken
Ik bleef alles maar opkroppen
Nu heb ik dat achter me gelaten
En kan ik…
Het zwijgen van tarwe
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
462 Hoe herken je het zwijgen van tarwe
aan het spreekwoord in de wind
wanneer landelijke tongen verdwalen
in wildernissen van de grote steden
hoe zal het zwijgen voortduren
in stilte die geen ruimte inneemt
door kale leegte tussen muren
naast het asfalt van de snelweg
hoor het zwijgen van tarwe
luister hoe tarwe zwijgt.…
Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Ik verdwaal in de dagen,
ook al zijn er maar zeven.
Ze gelijken op elkaar,
een monolithisch blok.
Net als de mensenmassa,
zij schuift door de winkelstraten.
De tijd wist zichzelf uit,
langzamerhand.
Ik vlucht naar mijn jeugd,
herkenbare tijd.
De morgengeluiden in het huis,
de feestelijke zondag.…
de ziekte van het zeepaard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 waarom zou je de weg zoeken, nu de grote ziekte
van het vergeten en verdwalen
hem op je pad heeft gebracht?…
Tijdloze vervoering
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.495 kom in mijn armen, blijf
en reis met me mee, drijf
op onze golven en verdwaal
in mij, in ons verhaal
geschreven in beider poëzie
hoor, beleef en proef
de klanken van onze melodie
die vurig resoneren
en in onze overgave exploderen
laat de wereld nu maar verder gaan
wij blijven hier in ons bestaan…
netten sonnetten
netgedicht
2.8 met 46 stemmen
3.499 ',
vraag ik mij soms af,
want soms zwerf ik over het WWW
en raak ik verstrikt in
jozzonetten en knittelverzen,
en tussen de jamben en versvoeten
verdwaal ik continu.
zonder pardon
word ik in mijn scherm gezogen
door proza's en enjambementen.
en zonet raakte ik verstrikt
in zo'n net van sobere sonnetten.…
de hel
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
842 mijn laatste dauwtranen
als de ochtenstond wordt gebaard
uit nachtelijke wanen
waar dromen hebben gepaard
in spelonken zochten zij elkaar
om mijn slaap durend te verwarren
zij bevruchtten op een dodenbaar
stenen eieren zonder erbarmen
duivels braken uit de schalen
vuurspuwend naar mijn keel
ik kon niet anders meer
dan in de hel verdwalen…
lege dagen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
607 als de kralen van een paternoster
glijden de dagen gestadig
door verveelde vingers
nu alle uren even lang duren
geen dwang bevatten
noch vlucht
nadert snel het geduchte moeras
waar de jaren wegzakken
in vergetelheid
graaien handen vertwijfeld naar houvast
maar verdwalen in het drijfzand
der herinnering…
Verloren ziel
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
1.375 Alleen geleden
In verdronken maanden
Immense leegte
Zonder baken
Een terminus post quem voor mijn geest
Die niet begreep
Waarom de sluier van stilte
Mij moest omhullen
Geen fluistering
Die mij doet hunkeren
Naar de terugkeer
Van weleer
Verdwalen voor weken
In mijn verleden
Waar ik zal rusten
En smachten naar jouw verloren ziel…
waterwerken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 aan dit strand
verzandt de tijd in een korrelig boek
verdwalen we in zeegeluiden
totdat het koud en kouder wordt
aan dit strand
ondermijnt het wassende water
de handgegraven waterwerken
en het laatste zandkasteel
aan dit verlaten strand
laat ik opnieuw het zand
door de zilte vingers glijden
totdat ik me los maak en vertrek…
weten wij weelde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
580 wanneer we vertoeven
in warme wind
horen hoe zijn lach
passie vindt
weten wij weelde
kennen wij ’t graaien
in zuchten verdwalen
met zicht gericht
naar betovering
tot de gloed
onze open harten toedekt
en wij dagdromend
de nacht verder waaien…
In diepste donkerblauw
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
675 mag ik dalen
in jou verdwalen
voordat de laatste
kus ons slapen sust
we vlogen samen
jij vitaal in
diepste donkerblauw
zo wolkenvrij
je ging hoger
dan je veren
konden dragen
ik relativeerde
kwam je halen
in dalen verloor
ik ook de enig
laatste wilde veer…
DIE RAKE BLIK
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 ik probeer je met
m’n ogen te omarmen
jij probeert mij
met je borsten
op te warmen
je pupillen verwijden
wie ben ik om je
gespreide benen
te omzeilen
heb erbarmen
heb erbarmen
ik val niet of juist
wel te benijden
en dan
dan verliezen en
verdwalen we
voor eeuwig
in ons beiden
jij en ik zomaar
door die ene
die alleszeggende…
volbracht
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
627 het kind neemt de vader
oud en onmachtig bij de hand
niet verdwalen nu in het hoge gras
het schuifelen in de schemer
naar de tuin
het geloof in de dingen die ze kenden
bij de ommuring blijven ze staan
de nacht verzegelt de bloemen
het kind kan niet binnengaan
het laat de vader gaan
de wind wiegt de bladeren
de reis is volbracht…
ben alleen met al dat licht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
874 de nacht is donker
van mijn dromen
maak me wakker
voor vandaag
geef me licht dan
kan ik bij je komen
want ik verdwaal
ook als ik waak
ik besta alleen
uit kleuren
angst krijgt geen gezicht
ben alleen met al dat licht
ik wil het leven vaak niet weten
droom liever in mijn eigen kleur
als ik het licht niet meer kan weven
sluit…
Pogingen tot relaties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Ik heb niet geleerd
om te leven, ik ben
eraan gewend geraakt
en probeer om mezelf te zijn
bij vrienden die geen eisen stellen
en beschikbaar zijn
wanneer ik kom of roep
dat ik eenzaam ben
maar met jou is het anders
Soms weet ik achteraf niet
of we verbonden waren
en dan verdwaal ik
in mijn gepeins, dan
is er dus geen contact
moet…
Kijk
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
527 Laat ons de avond zijn
waarin het kind mag verdwalen.
Laat ons lachen als we huilen
leer ons zeggen het komt goed.
Leer ons met sterke armen dragen
kijk daar is de werkelijkheid al.…
waar was jij
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.791 waar ik val voor die ogen
duizel van jouw stem
zwijmel door gefluister
in mezelf
verloren loop
voel ik hartsverlangen
in mijn zoektocht
naar dromen
hoor jouw zacht gefluister
in het ritme
van mijn hart
en verdwaal ik in mezelf
vervaagt de eenzaamheid
vraag ik jou
heel zacht
waar was jij
mijn leven…
Lichtverhaal
gedicht
3.0 met 90 stemmen
34.919 Schitterend licht uit duizend
bewegingen water
wind over water prevelend
aanstormend opspattend water
zoals ik ziende de zon op het water
het eeuwige licht denk
zo, mijn ogen verdwalend
in waterlichtverte,
denk ik dat gij bestaat
die over donkere afgrond
licht heeft geroepen -
schittergedachte
schitterlichtverteverhaal.
--------…
Een regen van sterren
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
898 Mijn liefste, mijn liefste,
een regen van sterren
zond mij Uw stem
uit een nacht, zwart
van stilte,
en kilte
vertelde me vergeten verhalen
over U en mij,
over hoe U mij schiep,
over hoe ik wegliep
om te verdwalen
in de maatschappij.…
IN ONS
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.297 Ik verdwaal
in het duister
omgeven
door bittere tranen.
Jij die
je angstig
naar me richt.
Het medelijden
vervaagt
want hartstochtelijk
beminnen
streelt onze
verlangende zinnen.
Worden zwanger
van LIEFDE
het tilt ons
met barensweeën omhoog
en maakt ons
meer dan één.
Schreeuwen het uit
met volle overgave.…
gelijkenis
netgedicht
3.8 met 26 stemmen
969 ik kijk door het raam
en zie
wanneer ik even niet verdwaal
een vreemd licht
op het gras liggen
het is veel zachter dan gisteren
ik ga voorbij, blootsvoets
onzichtbaar
als een reiziger met koortsige handen
die wolken bedenkt, heen en weer
druppel voor druppel
er waait wind
misschien ben ik het sterven
nog niet gewend
in…
Zie de bomen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
475 Verdwalen zal ik niet, maar
zoek naar een teken of naar
de zin van het bestaan.
Dwaal verder door bekende
straten op zoek naar de tijd
die voorgoed verloren is gegaan.…
Schijngestalten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
643 Moe als het is van de last
rust het verleden toch niet
het mogelijke is versluierd
door al het onvermogen
De vraag om te vergeven
kan wel worden bevestigd
vergeten zal men zelden
je wist wel niet wat je deed
maar je deed ook niet
wat je had moeten weten
Zoeken en verdwalen
tussen ver en dichtbij
vergeven…
Samen loeren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.414 Ik zit naar jou te loeren
mijn vlinders komen je halen
om je geruisloos te ontvoeren
en met opzet te verdwalen
Mijn hart staat wijd open
aan jou geef ik mij bloot
ik wil niet eens meer hopen
want het verlangen is te groot
Ik wil mij aan jou geven
fantasie draait op volle toeren
en dan zie ik...heel even
dat jij naar mij zit te loeren…
bestemming onbekend
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
964 op de golven
van jouw emoties
probeerde ik krampachtig
op koers te blijven
steeds bang
dat ik je nooit zou bereiken
pas toen ik opgaf
en besloot daar te gaan
waar de wind mij heen zou voeren
kon ik de angst laten varen
want zonder doel kun je niet verdwalen
en nu ik eindelijk
veilig aangekomen ben
begrijp ik
dat mijn bestemming
niet…
Potassium
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 het zand stuift argeloos
tart bruggen en kastelen
mondhoeken worden korsten
ach, korrels zijn met velen
de vloed heeft sporen gewist
om voetstappen te vervloeken
ik verdwaal in confectietuinen
blijf de wildernis zoeken
het water draagt zich naar zee
mijn schepen verbrand
langs geulen en kreken
een pot met as in de hand…
De grens verkennen
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
527 ik wil je ogen zien
drinken van het koele water
dat je hart verkilt
dieper in je ziel
zal ik me overgeven
tot de bodem gaan
samen zullen we
de grens verkennen
verleggen als een wens
bang voor weidsheid
angst om te verdwalen
reikend naar een nieuwe tijd
want ik wil jou in
een apart begrijpen en
kijken wat er komen gaat…
bestemmingsverkeer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
512 het gedicht heeft een plaats op de kaart
met een naam om te onthouden
zo zijn er altijd bermen met haakse akkers
en onderhuidse sloten als traanbuizen
er past een afstand in de tijd tussen
vertrek en de vraag waarheen
nogmaals en met nadruk, op straffe
van verdwalen
een smal pad te betreden, alleen
voor aanwonenden
zodadelijk, op…