486 resultaten.
T.S. Eliot (geb. 26-09-1888)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 In The Waste Land
verbeeldt Eliot
het Grand échec,
de Grote desillusie
van The Great War,
de Eerste Wereldoorlog,
In de geseculariseerde stad
heerst geestelijke
leegte en verval
in contrast met
de heroïek van Rome
Maar The Waste Land
is meer dan dat:
een bewust gewaarworden,
gevoelen van een
morele grandeur
en tegelijk…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Goud rot weg tot brons,
koude herfstwind geselt de takken,
een zwart gezwel in de tijd.
Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.
Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van…
Geboorte
hartenkreet
1.9 met 14 stemmen
6.267 Natrillingen die nog even duren,
herstel na het verval.
Durende vele uren,
maar wetend dat 't het redden zal.…
Is het nu zomer, is het nu herfst?
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
858 De geuren van verval en heimwee,
van niet te begrijpen vergankelijkheid
en toch toekomst en perspectief
versmelten met een vleugje romantiek
want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,
niets zal oeverloos vergaan;
moeder aarde draagt haar kinderen
tot zij zelf kunnen lopen, praten
over wat er achter de horizon wordt vermoed;
zo is het goed…
Gong,
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
918 In alles te willen sterven, dicht bij me
als vluchtige gedachte, in een zucht ontvloot, te
willen schrijven, wat klonk wat al geschreven was,
verval in dat laatste woord wat in me overschoot,
die toon bleef zwerven in een vreemde tongval
van de wind en wat je zong.…
Terug op zoek
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
580 van weggeweest
mijn zelf nog niet teruggevonden
de spiegel van de jeugd
gaf onbedoeld verval te zien
nu echt begonnen
reis niet zo snel
bedelden mijn ogen
ik wil nog zoveel zien
de kale heuvel met het eindstation
nog niet beklimmen
en zie hoe ik nog leef
mijn ogen licht wat meer geloken
mijn mond verdroogd
maar met nog kleur
op wangen…
Refrein
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
769 En ik, zijn zoon,
arm om zijn schouder, deelde zijn verval.
Liedloos refrein. Klacht zonder hoorngeschal.…
Wij ademen eeuwigheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
533 Het verleden heb ik slechts in
fragmenten, vervormd, vertekend
en soms geladen met een grijs
gevoel; wat ooit als verse sneeuw
gevallen is, het blinkt niet meer,
het zingt met valse tonen van
verval, van ontoegankelijkheid.
Het roept nog enkel om berusten.
Wat heb ik wel?…
We ademen eeuwigheid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 Het verleden heb ik slechts in
fragmenten, vervormd, vertekend
en soms geladen met een grijs
gevoel; wat ooit als verse sneeuw
gevallen is, het blinkt niet meer,
het zingt met valse tonen van
verval, van ontoegankelijkheid.
Het roept nog enkel om berusten.
Wat heb ik wel?…
De baas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
758 Ik ben de baas van dit gedicht
Het is aan mij gehoorzaamheid verplicht
Zo wil ik dat het niet meer rijmt
En dat het raadsels in zich bergt
Van opkomst, bloei en ook verval
Ik ben de baas van dit gedicht
De weemoed in mijn ziel
Wil ik in de regels branden
Over wat eens was en niet meer is
en nooit meer komt
of
toch weer anders
Ik ben…
Lot
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
758 zo licht het is
de muren te breken
van een stad in verval
zo zwaar
de stenen te kantelen
waarachter de uitgeputte verte
gemiste kansen kuilt
ik strek mijn hand,
grijp de stengel
van een netel, hij prikkelt
juist genoeg
ik schep de grond over de rand
zie mijn geweten, bloot en schraal
spelt het verjaarde beloftes
letter voor letter…
Lotgeval
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
684 in een equivalent moreel
Tracht een baby niet te laten huilen
als een ziel vragen sterfelijk te zijn
En je hart te verschuilen
in een camouflage van satijn
Want soms denk je zwart als zilver
en de trots erkent verval
Poetst goud na een schilfer
zonder toeval,het gouden lotgeval…
Met je laatste hand
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
500 je draalt in verhalen
maar voorbij de dam
stromen je woorden
tot een snelle vloed
die meandert in
onbekend gebied
schuurt de maagdelijke
walkant tot verval
waar pril naar
opgeschoten groeit
eroderen jouw gevoelens
de bestaande vaste grond
nog steel je tijd om
op een bruggenhoofd
te overleven maar
ook dat is ondermijnd…
Marjan Berk, ""Brief aan mijn jongere ik"
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
627 Berk:
Een boom van een vrouw
een boom op leeftijd
maar ook leeftijdsloos
Prachtig bladerenblad
roodkleurige eeuwige herfst
maar de winter mag ook komen
Gaat nog vele vele jaren mee
als haar takken maar blijven hangen
met mooi vernieuwd groen in 't voorjaar
Haar boom is zelfvoorzienend genoeg
op elk terrein van groei, bloei en verval…
Oud en nieuw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
491 Wie zal niet blozen bij het zien van
dit verval. Het erbarmen is voor de
bozen die rechtvaardige willen lozen.…
koud, de geur van oud
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
883 ik voelde
dat je binnenkwam
je tochtte door de deur
koud, de geur van oud
het kraken
van de vloer vertelde
me je boosheid, onmacht
en verval van kracht
ik hoorde je
in ademhalen hijgen
happen naar een beetje lucht
vluchten voor erin te blijven
ik heb
je ogen nooit gezien
je blikken joegen angst aan
vilden me als ik niet wilde…
Wije Nik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.038 Mijn vrienden leven als buren
een seconde van mij vandaan
Ik kan zien of ze thuis zijn
in de Wije Nik
dat aankoekende weefsel
van wisselende hoop
dat drama van ons leven
als een behendigheidsspel:
ik ben ik en ik
is wij, een wereld vol
bruggen tussen soortgenoten
Maar de wegen raken in verval
Over fysieke grenzen heen
reizen we…
Ritsels
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
245 De herfst ritselt
de laatste warmte bij elkaar
en de kruinen scheef
van wat niet houden kan
wijl witgeblazen wolken
schuiven over stervend groen
het licht valt anders nu
en zet de toon
voor krimpende dagen
het blad bekent weer kleur
en geur van
schoonheid door verval
de bladeren ritselen
in ons gemoed
en vragen
vinden weer hun weg…
Remedie
gedicht
3.8 met 33 stemmen
11.034 Kunst zet het leven naar zijn hand,
brengt het terug tot dunne lijnen
die zich, tegen verval bestand,
tot het verstilde beeld verfijnen
van windfiguren in wit zand
waarin ik veilig kan verdwijnen.
------------------------------
uit: 'Plaatselijke tijd', 1997…
dag dag
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.012 waarheid
maar is die te droef
lieg dan in mijn smoel
spoel mijn biecht weg
ik boet me dunkt genoeg
ik zei niets teveel
deed ik te weinig
spoel dan mijn biecht weg
wieg wijl ik woel
ik blijt, geen honger
en alles blijft droog
wieg me als ik woel
druk op rewind
of forward als ik kweel
voel de kanker in mijn longen
date nooit blind
vervals…
Koude oorlog
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.270 het chiert niet meer mijn gangstahart
ik vind geen rhymes meer om te kloppen
en denk er aan kapot te stoppen
voordak verval in zuur, in zwart
ik ben het droog, ik ben het beu
een scoreboekje op te bouwen
wie swa en wie de bek moet houden
ik click niet in dit pluche milieu
van mattie lijp maar ondertussen
elkaar de koppen laten rollen
ik…
als het inzicht kwijnt
netgedicht
4.0 met 33 stemmen
1.560 er was ook een ander
maar al jaren onbezet
de beweende leegte
nog wel in een lijstje gezet
de wereld in jezelf
verliest steeds meer
ook het gezicht van weleer
je vraagt naar de onbekende weg
ontelbare malen, keer op keer
over van binnen naar buiten
heerst een vreemd getal
tussen beeldscherm en ruiten
groei je in het laatste verval…
Harnas
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.537 Een liefdesbootje meert aan
in een moment van verlies
De wijsheid van levensvisie
een thuishaven die ik verkies
Meer dan ik ooit kan uitspreken
omhelst die glimlach het gemoed
Een zichtbare engel die ik erken
met zuivere stem als erfgoed
Spel der liefde eindeloos in tijd
blikt terug en kijkt vooruit
Een begin met onbekend einde
het verval…
Zeldzaam ?
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
623 Alleen uit onvruchtbare aarde,
kiemt een donker zaad en baart
een bitter kwaad, een verraad aan
onszelf, en schaadt de afkomst van
z’n schepper, onkruid verteld in woord
en overdaad van een duister hart en
maskeert het verval, om het hoofd te
bieden aan al het geweld van orkanen,
klemt zich vast aan het wezen van de
innerlijke smart, dan herleeft…
Fall [in love]
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
545 bruine bladeren fluisteren tegen
mijn oude schoenen het verhaal
van verval vermengt met regen
terwijl ik langzaamaan verdwaal
in mijn gedachten snijdt met vlagen
de grijze herfstwind, streng en guur
de twijfel los, stil valt het jagen
op het geluk van korte duur
de omhelzing van mijn wanen
zo verstikkend en doorvoed
wist jij tot kalmte…
God's DNA
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 Strak gespannen
knapt en krakt
het firmament in twee
Beneden staan
stram en stom
de mensen in drommen gedwee
het verval af te wachten
tot het klapt en knakt
Maar ze zijn verveeld
en ontpoppen zich als klapvee
als de wereld verdeeld
de weeën opwekt
en geboorte geeft
aan de nieuwe mens die
ontstaat uit een streng van genen
Als…
WATERVAL 1961 M.C. Escher
gedicht
3.5 met 10 stemmen
7.624 Ondanks verval
verglijdt geen fractie tijd. Intussen
blijft het klotsen, kabbelen en ruisen
in je verbeelding. En net zo echt
is dat geklater als het water diep -
-----------------------------------------
uit: 'Dichters Gedichten', 2010.…
Dromenman
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
872 Als je eens terugwaarts zou kunnen leven
wat zou het allemaal niet geven
vergeelde bladeren zien vergroenen
mooie meiden om te zoenen
Als je de tijd zou kunnen verslaan
het verval weten te weerstaan
weer bokje kon gaan springen
opnieuw die oude liedjes zingen
Toen je nog alles kon verwachten
met kroegvrienden schaterlachte
je vanaf de…
Zomerhitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Zomerse loomheid wordt krols
in stilte na een verhitte overval
van oneindig geluk en z’n licht
plat legt in de schaduw van verval.
Bijen verbreden het raamwerk
van de korf, in een klap slaat het
dagboek dicht zonder dat de
zuivere honing werd verschoten.…
Stilte lijkt de spijs
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
559 liep de heuvel af
naar een dorpje
in het dal
een kerk
en wat huizen
de toren in verval
geen mens te zien
onder het groene
loof van de platanen
een deur staat aan
ik zie het leven gaan
en treed naar binnen
zet me neer als gast
ik werd verwacht
de maaltijd gaat beginnen
stilte lijkt de spijs
naast brood en vis
gebroken door…