Netgedichten

netgedicht (nr. 89.045):

Wije Nik

Mijn vrienden leven als buren
een seconde van mij vandaan
Ik kan zien of ze thuis zijn

in de Wije Nik
dat aankoekende weefsel
van wisselende hoop

dat drama van ons leven
als een behendigheidsspel:
ik ben ik en ik

is wij, een wereld vol
bruggen tussen soortgenoten
Maar de wegen raken in verval

Over fysieke grenzen heen
reizen we veilig rond
in ons vriendschapsfilter

ieder met zijn eigen waaineus
en zelfgekozen kuif en veren
op de vleugels van Wij en ik