595 resultaten.
Ons doen en laten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 Wanneer die zware steen toch valt,
in onze rimpelloze vijver.
Wanneer we schreeuwen als een beest,
maar er niemand is die naar ons luistert.
Wanneer ons hart klopt in onze keel,
en onze ademhaling stokt.
Wanneer onze radeloze angst,
de zon verduistert.
Wanneer niets kan worden gedaan,
wat moet een mens dan laten?…
Stil begrijpen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
509 Een vijver.
De goudvis schuilt onder de
waterlelie.
Ik adem langzaam.
Ik zit met haar aan de oever
van een rivier,
in mijn hand een beker wijn.
Het water stroomt,en stroomt,
en stroomt,… Een roofvogel tekent
weidse cirkels in het luchtruim.
Onder hem de kale rotsen,stille getuigen
van iets ontastbaars.…
Wondere zolder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
496 Nog één week in sferen
van glans uit de dozen
met spiegelreflecties in plexiglasfiber
In sprookjesland
toverrijst schoteltjesogen
donkere stuiters in
zielsdiepe vijvers
Magische kerstster verlichtingsmomenten
van engelhaarslingers
en bambikijkers
Kindervermaak in
een klein paradijs
de wondere zolder
als speelgoedpaleis…
onze tijd
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
625 achter het schuttend scherm
van haag en struik en boom
van bloem en geurend gras
weet ik
in de brakgekapte dolgedraaide tuindergrond
tussen hok en stal en pergola
onze zonbeschenen hoogtevlakten
onze wouden donker diep
onze oeroude koele vijver
de steen
het stille water
het rimpelen
van onze tijd…
Watervlooientheater
hartenkreet
4.1 met 29 stemmen
1.668 Als je echt eens uit wil,
pak je snorkel en duikbril,
spring in die vijver van Hoenderloo
en bekijk het circus van Kubiko,
want deze uitzonderlijke watervlo
brengt je echt een spetterende show.…
Het model van zijn dromen!
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.145 Ze viel op z'n erf
in de vijver met verf
en ze bleek na geborrel verzopen.
De kunstenaar voelt zich genomen:
eens was ze de vrouw van z'n dromen.
Nu heeft-ie berouw,
daar het lijf van de vrouw
niet zo goed uit de verf is gekomen.…
Zachte dagen
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.399 O, nu de dagen weer zo licht zijn en zo zoel,
Zo zonnezoel, zo zonnelicht, zo rijk
Aan vreugd in welig bosgroen; nu de vliet
Bezaaid is met het gulle sprankelgoud;
Nu schaduwlanen koel
In kalme schemer mijmervol
Zich allerwegen oop'nen; nu het riet
In fluisterbeving zoetlijk neigt,
De vijver waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf…
ZACHTE DAGEN.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
932 0 nu de dagen weer zo licht zijn en zo zoel,
Zo zonnezoel, zo zonnelicht, zo rijk
Aan vreugd in welig bosgroen; nu de vliet
Bezaaid is met het gulle sprankelgoud;
Nu schaduwlanen koel
In kalme schemer mijmervol
Zich allerwegen oop'nen; nu het riet
In fluisterbeving zoetlijk neigt,
De vijver waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf…
Op Mark
snelsonnet
4.0 met 5 stemmen
727 Dag tafel, stoel en Haagse vijver.
Een visselijn teemt: zittenblijver!…
Als dagen ontwaakt
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
714 Lang geleden zagen wij
hoe maanlicht van de hemel gleed
laag gedragen door het staren
in een rimpelvrije vijver
we dachten dat de dag
geen licht verdragen kon
althans de glans niet
die in nacht geboren werd
nu zien we slechts nog duister water
oppervlakkig fronsen
en onze morgen daagt geen schijn
zelfs niet zijn eigen dromen…
wortelkind
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
818 ze glimlacht net genoeg om er gelukkig uit te zien
het loof van de bussel wortelen die ze draagt
wiegt zachtjes als het mooiste boeket in de wind
ze trekt weer het park in een wapperende
rok achter haar aanslepend als een speels kind
niet beducht op kuilen of valstrikken
aan de rand van de vijver plukt ze
een papaver en gooit hem naar een…
moeder
netgedicht
4.3 met 41 stemmen
2.163 wanneer ik zoek met een licht
waar zij het laatste gewandeld heeft
komt altijd weer haar gezicht
naar mijn lantaarn toegewend
zacht gebogen, haar ogen dicht
en bloed op de mond gekleefd
gaat het mee tot het zwicht achter het hek
langs de berm die de vijver omgeeft
waar nieuw onkruid groeit op de plek
van het vergrijp, door sterren omringd…
Te laat ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
464 Vijvers groeien
dicht van angst,
een zee met
kroos werd oceaan,
koos het diepste
van mijn gedachten,
zekerheid verder van
mij vandaan, wachten
vult de mand met vlijt
achter wisselende
maskers van de tijd,
glimlacht voordat ze
verder schrijdt, daarin
schuilt een wijze raad,
mijdt de morgen, anders
ben ik de draad weer kwijt.…
Brandhout
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 Zeker, het mollige meisje
aan de rand van de vijver met wie
zoals altijd de dagen voorbij gaan
zou boos moeten zijn.
Maar wat wilt u van mij?
Dacht u dat ik meer dan ditjes en datjes weet
dat de ijskoude winters in een mum van tijd ontstaan?…
aan iemand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
522 aan wie
ik allemaal
niet dacht
deze avond
het is pijnlijk
ik dacht aan iedereen
het is volle maan
in het park en de vijver
rimpelt niet eens
gedachten
een paar zinnen
zeg me wel te
rusten en tot morgen
een laatste blik
een kus een omarming
het park is mooi in het donker
de honden blaffen, waarom blaffen ze
nou ja…
Woning
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 hij heeft er
gewoond, gewerkt
tussen de bloemen
en de bomen
Hij liet het
niet alleen
bij dromen
over zon en licht
Hij schilderde
meer dan
een gedicht
tubes verf z'n woorden
Bij droog weer
in z'n tuin
bij zijn vijvers
.......te vinden
De vrouwen
die hij er
beminde
zonder verblikken, verblozen
Vandaar....…
Vlinderen?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 Ook
ik vlinder
maar wat rond
in tuin, in hof
Rond water
aan vijver
boven ven
en waterloop
Ik weet...
ik bof
ben meer
van lucht
dan van aarde
soms raak ik
van
de wijs:
Laatst
eindigde m'n reis
in laat middaglicht
-ik kon m'n ogen niet geloven-
achter
het glas
van 'n raam
met uitzicht
op 'n tuin, 'n hof.…
ZONDER DENKEN ZIET HET OOG
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
549 een huis is een rechthoek om de ruimte
het lichaam omkadert zichzelf
jouw leven een blauw stipje op het canvas
contrast tot de leegte
de vogel en de boom en de wolken
en de zon en de vijver worden zich
schenken zich uit, vullen
alle mogelijke werelden
zonder moeite is alles, wat het is:
de precisie van de werkelijkheid
degene die…
Siem
gedicht
2.7 met 48 stemmen
11.089 Het fonteinwater suist
en slaat een zwart wak in de kroosgroene vijver
Hij schrijft je een kaart met een vierkante vijver.
Hij gooit een stok in het vreemde, groene meer
en dan verschijnen er zwanen. Het water stijgt
de papieren boten wijken.
-------------------------------------------------------------
Uit: Tzum nr 23, 2003.…
Landschap
poëzie
3.8 met 21 stemmen
4.058 Kristalwegen schept de volle maan
in vorstnacht
In donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten
hoeken scheiden steenkantscherp
kluisduisternis van duizellicht
Maanbomen vergaren en dragen
schaduwmythos
Begerend alle klaarte
verlangend alle maanstraalstraten
is de vijver…
Zo ver van dromen
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
910 hoe stil is het gras
zelfs banken en bomen
wanneer ik je zacht
in de treurwind leg
hoe smal zijn je vingers
rond de wilgende vijver
en de witte vogel
van rozenhout
je verhalen zijn
zo traag en
haast vergeten
van dag tot dag
van zon tot zon
geen ster wekt
mijn dromen
zelfs de wolken
liggen dood
toch kan ik
niet verder gaan…
Voorspelling
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
971 De uren raken niet verder
of meer, zoals roesten gaat,
gestaag maar onzichtbaar
door verblindende traagheid
gestold staan de cipressen
rond de rimpelloze vijver
ze leest roerloos in de bladstilte
van de verkoelende avond
veraf dooft een licht
ze sluit haar ogen om beter te zien
en dan
wanneer de totale onbeweeglijkheid
poëzie is geworden…
De tijden naar Zijn wil gebogen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
628 De tijden naar Zijn wil gebogen
Als jij gaat wordt het herfst en avond
grijsblauw het wild dat onder bomen lacht
eenzaam de vijver glinsterend in de nacht
Stil wordt de vlucht van vogels nog gehoord
als een zwaarmoedigheid die wenkbrauw kroont
ironisch is de grimas die het leven hoont
God heeft de tijden naar Zijn wil gebogen
waar sterren…
Ingenieus
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
522 jij kreeft keer op keer
kringelend rond mijn tong
ik haak me vast in jouw vijver
die telkens langs mij strijkt
aan de golf van jouw monding
bij ons, bij wij
nee, jij bent er steeds
onmiskenbaar
door de dreven van je druppelwoorden
mijn diepgang meert aan
in jouw havenspoor
ik glimlach opwaarts
gekroost door de riviermonding
drijvend…
Bosvijver
gedicht
3.4 met 5 stemmen
4.802 Soms zie ik de Bosweg voor me, vijvers
bruine bladeren, als 's avonds in de boom
voor huis houtduiven zitten en met veel
geraas verspringen door het groen.
Verband bestaat er niet. Toch loop ik dan
als toen naar donker water toe. het ruikt.
Op de bodem aan de kant weerspiegelt tak
en blad. Wat dreef ligt onder, hangt
erboven.…
Wanneer de muizenissen komen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
594 Wanneer de muizenissen komen
kan ik toch beter naar de vijvers gaan
en kijken naar de ganzen, naar de eenden
die daar in vrede bij het water staan
of duiken in de koele plassen
waar waterplanten groeien zonder tal
alsof er nergens oorlog, nergens vete
ook maar heel even ons verstoren zal.…
Trouw
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
540 In voelen, denken, dromen
ben ik tot jouw hart gekomen
daarom ben ik de vijver
die in de winter bevriest
om met je ijver na te denken
in de lente ben ik een vlinder
die voor je danst in het zonlicht
de bloesem van een fruitboom
het maanlicht in de donkere nacht
en je wordt lichter dan mijn gedachten
klimt in de dromen van het droomlandschap…
WAT WACHT?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 's Winters sluimert in Olterterp
de vijver bij Het Witte Huis
mat _ door zwijgend gras omringd
verborgen voor gasten
van het geliefde hotel
bereidt het kleine
maar krioelende leven
onder en rondom dat water
zich voor om in komend getij
mensen om de tafels
op te beuren met
zwemmen kruipen en vliegen
bij drukke broedzorg
begeleid door…
DE PRECISIE VAN DE WERKELIJKHEID
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
675 Jouw leven een blauw stipje op het canvas:
contrast tot de leegte
de vogel en de boom en de wolken,
de zon en de vijver worden zich,
schenken zich uit,
vullen alle mogelijke werelden.
Alles is moeiteloos
simpel wat het is:
de precisie van de werkelijkheid.…
Echo van tijdloosheid
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
518 Over de spiegel van de vijver
glijdt hij, het riet buigt zacht, elke golf vangt
zijn schaduw. Onder drijvende bladeren en mos verschuilt
zich een oud geheim, een taal die alleen hij spreekt, een ritme dat ik herken.
Als hij opstijgt, kloppen zijn
vleugels, niet gejaagd, niet haastig, boven
de ademende vijver.…