4084 resultaten.
Drie muren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 drie muren
gebouwd van verstand, die vrucht
van de boom der kennis
die verleidelijke slang
met de slechte naam
duivel
de duivel die sprak
tot Eva en Abraham
die zei: doe het, eet
doe het niet, offer je zoon niet
die zijn vrouw en zoon
opstandig maakte
om hem tegen te houden
maar hij raapte stenen…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 steeds vaker
jaagt een
brandende wind
langs het steen
waar zij
vroeger polijstte
schuurt nu
de grove korrel
het fijne zand
is verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren…
Kauwentaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Witte stenen klokkenklepper,
kloeke gouden torengraal,
wijze oude schaduwschepper,
krijsend nu in kauwentaal,
om 't gegekscheer daar beneden,
't zijn de makers van 't fijn stof.
Vroeger werd alleen gebeden,
was 't enkel de klank van 't lof.
En nu ronkt het in de stegen.…
Vuurspelend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
417 ik zag hoe
jouw handen
de stenen raakten
het laatste stukje
haakte aan de info
die jullie deelden
het rechte rond
in perspectief
met de natuur
die vuurspelend met
de zon het huis
verwarmde rondom
zij waren het
die het ronde
rechter lieten lopen
om de openheid
perspectivisch
transparantie te geven
de ingetogenheid
kwam van binnenuit…
Je voetstuk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 ze lacht
licht smalend
draait zij haar
hoofd naar mij
zegt dralend
op lijzige toon
doe niet zo mal
natuurlijk weet
jij al hoe ik
over jou denk
wat ik van je vind
heb je voetstuk
gepoetst en gepolijst
ja af en toe gekust
nog zijn al
jouw talenten
niet ontdekt
dagelijks glinstert
er een nieuwe
steen aan de kroon
die jouw genen…
De oude rozentuin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 In de tuin plukken de mensen
pruimen en peren, ze bakken taarten
van de bitterappels, ze spelen luit en fluit
in de oude, oude rozentuin
Op de steen brandt het licht
de buik van de lamp, boordevol
olie, is opgewreven, ik hark de paden
tot aan de steigers in de oude, oude sterrenzee
Er scharrelt een egel, eeuwen gaan voorbij
kinderen op…
In essentie ongeneselijk?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
481 Wij als lijdend wezen
een gekneveld beest
achtervolgt door plagen
die het lichaam of
de ziel belagen, kan
niet terugvallen wat is
geweest, de kam van
selectie die waart rond
de stap in mutatie
van onszelf waarin
de grens al werd bereikt
maar de rek eruit die
knapt, uit het gewin
gestapt, geen steen om
onder te schuilen en uit…
Knipoog?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
399 De dood is een omhelzing
van de wind, ook voor een
pad waarvan op zijn tocht,
waarvan de vleugels zijn
vergaan als plant, geëtst
in steen, een zwart altaar
waarvan in ‘natura ‘ niets
in verval is geraakt.…
Megenham
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
405 het verdwenen dorp
Megenham
is niet meer
gelegen aan de Tjamme
met aan de overkant
Wynedaham
Megenham
ten noorden van
Ganzedijk
wat heel goed kan
want ten oosten daarvan
ligt een sloot
genaamd Buitentjamme
zuidoostelijk daarvan
Drieborg, locatie van
Wynedaham
Megenham
niets daarvan
is overgebleven
als er in de 19de eeuw
al een stenen…
Aangeraakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 maken
met zoveel mensen
die mij aantrekken, alle kinderen
die ik wel zou willen koesteren
de koeien en de ezels bovendien
met wie ik wel zou willen praten
te veel dieren om op te noemen
ook nog de wonderlijke wezens
die planten zijn, hun kracht
en aanvaarding wat ze krijgen
onbezorgd te verliezen aan vruchten-
rovers, plus de stenen…
Sproetig gekleurd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 ik zag je handen
bruin van de zomer
armen sproetig gekleurd
in je gulle lach blonk
de eindeloos lange dag
we liepen en
ontdekten de grote
wereld in volle groei
net na de lente in een
snelle spurt naar bloei
alles leek nieuw
groter dan voorheen
immens imponerend
alleen al door de formaties
van het eeuwenoude steen
wij voelden…
Bodem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
481 Het brein neemt de hand van de kunstenaar
in zijn universum en tekent een huis
de kunstenaar is een man in dit geval
zoals de kale boom die voor het huis staat
met vrouwen en kinderen
op de bodem van de stilte
eindeloos uitgestrekt in gedachten
op het grondgebied van de stad
die in het zand ligt
het hart dat in de steen blijft
het…
Suggesties en Patronen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 Domein van de Suggesties en Patronen
Oeroude wegen in het labyrint
Van talloos veel miljoenen aan neuronen
De doolhof waar de geest zijn weg in vindt
Geprojecteerd in nauw te lezen codes
En amper te ontwarren mechanismen
Verwijzend naar technieken en systemen
Onder de vlag van neurolinguïstiek
Geen graal, geen steen der wijzen, slechts…
Zoals bladeren vallen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
451 Zoals bladeren vallen in het bos
laten wij de toekomst los
De zandloper van het leven
loopt leeg eens ‘t einde in zicht
Als ons hart en handen beven
doet de dood onze ogen dicht
Er is nog tijd er zijn nog dagen
en warme armen om ons heen
En vooraleer we stil vervagen
enkel een naam nog op een steen
houden we het leven vast
Zijn we op aarde…
Mantel aan Jas
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
524 onze knuffelberen deden
De kleine dorpen, God die niet verscheen
Een dierbare die op een dag verdween
De plannen om te vluchten die wij smeedden
Wat hebben wij ontzettend veel gemeen
Een keel tot aan de rand gevuld meteen
Toen bleek dat Sint al lang was overleden
Mijn Parka houd ook ik aan tot op heden
Wij zitten stuk, op ons een reus van steen…
Ik ben anders
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
535 Ik ben anders
Omdat ik misschien anders reageer
Ben vaak overprikkeld
Het doet m'n ouders veel zeer
Ik ben anders
Mensen denken mij te begrijpen
Ze proberen mij te helpen
Zij proberen m'n boosheid uit te knijpen
Ik ben anders
Geen vrienden om me heen
Als ik naar mensen toeloop
Reageren ze zo koud als steen
Ik ben anders
Verdriet…
Ondertussen in de stad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 We lopen niet weg voor de waarheid
van onze ontdekkingstocht
door de stenen jungle van de stad.
Er worden nieuwe dromen geboren
harnassen uitgetrokken, slaven ontketend
vrijheid is onze ultieme missie.
We volgen de passie
van onze harten en onze hersenen!
Nooit geven we op
zonder opnieuw
te beginnen.…
een andere wereld
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
603 poëzie tast naar die ene dode
dat verwaarloosde kerkhof
de vergeten oorlog die jij niet vergat
zij mijmert bij de muur van
gestapelde stenen waaraan
de wijnstruik zich vastklemt
poëzie gaat over haar woekeren
overal heen de liefde van planten
voor het wachten op water en licht
zij vraagt om toegang
zoekt woorden om te kneden
te…
buigzaam leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
470 de vrouw
dicht als een steen
ogen open als schelpen
wie herkent haar?
de dichter
zijn klankloze stem
in woorden verborgen
wie zendt hem de eerste regel?
de bedelaar
de huid vol ogen
die zonder wapen doden
wie zal hem zien?
de gemaskerde god
die as bewaart
van gesprokkelde takken
wie bespeurt zijn leegte?…
Puin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
531 kapot, verslagen en verloren
ze scheppen modder
in een onaards landschap
zoekend naar hoop
met angst voor wat ze vinden
in een uiteengevallen gemeenschap
puinresten, puinhoop
wanhopig biddend
naar Allah of God
in zinderende hitte
is angst kouder dan ooit
vechtend tegen het noodlot
stenen en modder zijn
overgebleven resten
waar…
Vlucht naar ginder
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 de buizerd is uit haar nest gevlogen
en spiedt het herfstig tafereeltje af
van de bezoekers aan een oud graf
die door de welvaart waren bedrogen
ze stonden allemaal achterelkaar
wachtend tot ze de tekst konden lezen
zijn daden waren uitvoerig geprezen
in zijn leven zag hij geen enkel gevaar
een mooie stenen vogel had hij gemaakt…
Maria
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
501 Maria met haar kind, uitgebeeld in steen.
Haar schepper moet haar hart voor ogen
hebben gehad, uitgehakt in marmer
leeft ze meer en is ze warmer
dan in alle kerstbetogen
bij elkaar. Ook haar dichter schreef er geen.…
hoe je toch
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
486 Aleksej N tobt
denkt aan bordjes van de kindercrèche
hoe je een vogelvlucht ziet
je ogen pogen haar te volgen
hoe je toch omkijkt naar het ravijn
aan het speelgoed van Alice denkt
hoe je het onkruid wiedt
de bodem adem geeft en zonlicht biedt
je toch tussen het puin het kind in Gaza hoort
dat om zijn moeder schreeuwt
hoe je met stenen…
meerwaarde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
586 ik wandel in mezelf een stukje mee
en verdwaal tussen wortels en geboorte
in dit uitbundig buitengebied
is het pad meegaand maar zompig
er ligt een steen om zich aan te stoten
te bezeren aan verwondering
over paarden in de wei, gevangen
door zwak intredend ongenoegen
maakt dit prikkelbaar, zijn het
de haastige pijlen, gepatineerd…
Duisternacht
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
741 De nacht is bij een dronken dichter
eenzaam in het intieme alleen zijn
van het donker en het duister
in de tuin der zoete dromen
een slok te veel, een lege fles
tussen weelde van intense liefde
onder het maanlicht op een steen
dronken zodra woorden verdwijnen
in het element van de wilde natuur
lonkt de duisternacht met blauwe bloemen
voor…
nakomelingen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
416 nu rug en schouders zich gelden laten
zijn zaailingen aan askleurig zand ontsproten
verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten
allen door grind en stoffelijke grond geschoten
wat zal van onze dagen blijven hangen
zo vluchtig als wederkerend zij zijn
nooit meer door een verleden bevangen
verscholen in het stenen hart zo kristallijn
nu…
Metamorfoses
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 De stenen lijken broos, het hout vrij zwak.
Eens voelde zij zich bij hem op haar gemak;
nu is alleen de voeg nog tastbaar gebied.
Ze zwijgt wanneer ze hem gaan verbouwen.
Er blijven te veel mankementen zichtbaar,
die smeken om een kleine vernieuwing.
Met goed cement valt stevig te bouwen.…
Mijn oeuvre
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
341 Losse stenen
die ik achterlaat
om niet te verdwijnen.
Geen nalatenschap
die standhoudt,
alleen adem
die even blijft hangen
op papier.
Ik schrijf niet om te bewaren,
maar om te bewijzen
dat ik hier was—
onvolledig,
breekbaar,
aanwezig.
In elke zin
zit een aarzeling.…
Binnenwerk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
296 Uit steen en klei is haar romp gesneden,
beschilderd met een woord dat bij haar past;
ze wordt volmaakt door hem die haar betast,
haar vragende ogen moet hij nog kneden.
De wereld vat ze samen met gebaren,
die ze oprolt met haar duim en vinger;
niemand troost haar, zelfs niet die indringer,
binnenin verzamelen zich gevaren.…
Het spoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
307 De stenen rillen.
Onder mijn voeten jaagt het ijzer
zijn eigen hartslag na.
Licht nadert zonder gezicht.
Ik bal mijn handen
tot ze iets voorstellen.
Nog even, denk ik,
alsof tijd zich laat kneden
door wilskracht.
Met gesloten ogen
zie ik het kind dat ik was,
en het andere
dat ik achterlaat.…