Alle inzendingen

Verschillen trekken grenzen en daar zijn woorden voor: baby, kind, man en vrouw rood, bruin, geel, dom en slim zwart, wit, landgenoot, barbaar We weten er alles van er is een reden dat wij onschuldig en anderen daders zijn Daar zijn woorden voor en ook antwoorden: straf, pest crash,...

je verzuimde tijdens je tocht langs het hemelruim het beperkend wit weg te vegen om ons de zon en haar dominante plaats in het blauw vol warmte te laten herleven in jouw brede armzwaaien wiekten wolken weg regenden uit losten op in een zonnig vrij baan te gaan voor hen die met vl...

Ik ben de Don. Waar is mijn witte hoed? Zadel mijn paard. Geef me wijn. Laat de boeren kreperen. Gesel de knecht. Ik ben de Don. ----------------------------------- uit: 'Alles is er nog', 2003.

Ik doe nog even een sonnetje schrijven Wat zeg je Wim, is dat niet juist gezegd? Ben ik in taal niet goed ondergelegd? Want ik besef me best “wie schrijf zal blijven” Door jouw heb ik dit zomaar neergepend Bedankt heer Overweg: me compliment

op de zon gericht als een geel gekleurd wonder draag je de lente

Het stadse duister fluistert hij luistert hoe het gloort. Een merel wil de zoele nacht verdringen met zijn juichend jubelzingen. Dan en onverwacht verstoort gekreun - eerst zacht - zijn rust: De zoete deun van vrouwelijf in lust verwekt zijn onvervuld verlangen. Het laken niet meer...

Lente in het land Het huis vol zomerzon En tuin en op het schoolplein En ook op mijn gazon Ramen staan nu open De deuren wagenwijd Schoolpleinkinderstemmen Tekort kom ik aan tijd Jongens leren schaken Op een tweemeterbord Meisjes in d'arena Gaan op in badminton Plots verschijnt ...

Dromen van haar in het holst van de dag, Ik zou een rots zijn waarop zij met haar hoofd lag, de geur van haar hals zou iets hebben van mandarijnen, of van geurige rozen net voor ze 's nachts verdwijnen. Stak mijn toorn weer eens op dan werd hij verzacht, door de balsem in haar stem, haar kre...

'k Las hem 't gedicht Leermeesters voor, waarin ook hij voorkwam Toen keek hij even in mijn tuintje Zag het vogelhuisje hangen, Heb je 't schoongemaakt, vroeg hij Nee. Doen, zei hij, anders komt er niemand Nadat hij weg was haalde ik 't eraf, 'k probeerde 't te openen. Eerst zoemde er een...

zilver na zilver vindt het pad hellen zeilen liggen vast op zonlicht van de dag vlak op vlak water lucht rusten op een klein gerucht een golf spoelt aan de kust vlag na vlag zeilen aan de mast bewegen stil naar de einder groot gestaag één volmaakt.

Ik was jong, ik ging grootse schoonheid ervaren op handen van succes, nu loop ik op wolken van elektrisch licht glitter en bewondering mijn pensioen te vieren in de hemel der feesten ster onder de sterren lachend mooie mensen parels, botultox en gel in halfgrijs haar, onvermoeibaa...

Hangend aan een tak voordat het groen blad ontvouwt Magnolia bloesems.

ik heb jou eigenlijk nooit horen zingen wel parelden de hoogste tonen verrukkelijk in lach het was meer neurieen waarin de melodie een eigen ritme had de fonetiek van woorden bleek van ondergeschikt belang voelen en begrijpen van stemmingen bepaalden de magische kleuren ...

I 't Sowjetleger onder aanvoering van Poetin misstaat geenszins in een co- medy van faam mijn hart voor Rusland, alwaar 'k drie keer ben geweest, kapot- geschoten door een machtswellusteling die grenzen geenszins accepteert II 't Rode Leger bekend door goede naam en faam strijd...

't Was lang, zo lang geleden, Dat hij was heen gegaan; Hij zag nog eenmaal weder Zijne oude woning staan. Was het de flauwe scheemring Van 't zinkend avondrood, Die op dat needrig huisje Die zoete kleuren goot? Och, hier vervloog zijn kindsheid: Hij was geen vreemdeling; Hij kende ...

Het doet zich weer eens voor op grote schaal, Waarvoor een taalgebruiker op moet passen: “Graag laat ik mij eens uitgebreid verassen”, Dé valkuil van de Nederlands taal. Al doet het mij aan beide ogen zeer, Verrassen doet verassen mij niet meer.

Enkel verdriet is van de ziel het wezen. Een zelfde eenzaamheid sluit allen in. De grootste liefde heeft geen andre zin dan in elkanders oog het leed te lezen. Gelijk het was in 's werelds oerbegin, gelijk het is en altijd weer zal wezen; de grootste liefde kan ons niet genezen: een zelfde e...

Eenzaam en alleen gevangen in een cirkel van het eigen ik

Ga op weg, trek de wijde wereld in, onbevangen, elke dag een nieuw begin. Volg je pad, leef vrij en onbevreesd, open voor wat komen gaat, los van wat is geweest. Speel en zing en dans en lach, huil tranen met tuiten, waai met de wind en speel met vuur, want alles van waarde in het le...

Ik voel me af en toe ’n wrak Lichamelijk klaar voor de sloop Maar dan spreekt m’n geest En geeft het lichaam een duwtje En dat zijn duwtjes in de goede richting Zonder navigatie vind ik ook mijn wegen En mijn wegen zijn talrijk en kleurrijk Ik blijf nog steeds door de bomen het bos ...

De stress drukt op mijn ledematen Ik voel mijn tijd is gekomen Ik heb geprobeerd er het beste van te maken En ik knik Alles wordt zwart Alles wordt licht Mijn adem ligt op mijn lippen En kan er net uitrollen

In haar verpleeghuisbed peutert de verlamde vrouw met beeldhouwvingers het harde schilletje tot stukjes en kruimels lepelt voorzichtig als een bereider van geneesmiddelen in het eigeel en -wit zonnestralen doen wanden en beddenlakens glanzend spreken geven de kleine spijs des te meer ...

laten we niet vergeten * hoe mooi het was en wordt de komende week en hoe het kort geleden nog nergens op leek laten we dat niet vergeten zoals dat meestal gaat ieder najaar dan weten we het even niet meer klagen over het onbetrouwbare weer sluit ze in je hart de vergeet me nieten l...

Ik zat in de kast, opa was dood, hij schreeuwde: gouden tand eruit.

MATTEN De dag der dagen knalt ons in het lijf, Wee al de krijg, die ram-spoed met de benen Wee al degenen die zich daarvoor lenen Waar moet dit heen, dit holle tijdverdrijf Ik ben pro forma maar weer eens gezwicht, Geïnspireerd op Coenraedts snelgedicht ...zie het snelsonnet van v...

ik zag hoe de omgeving jou meer en meer begon aan te spreken vergeleken met vroeger pril was nog de interesse maar groeide in frequent contact iedere keer als jij het zag je hervond stukjes herinnering waarvan de afkomst zonder raken langs je heen ging nu lijken alle zaken steeds...

Zie, hoe zij met haar rokken zwaait, De brede handen staan naar grijpen. Reeds voor zij duidelijk gaat rijpen, Weet zij waarom de wereld draait. En daarom is zij zo onhandig Met haar gebaren; en haar woord, Ofschoon haar frisse mond bekoort, Maakt knapen roekeloos losbandig. Maar voor ha...

Ze ligt met een landschap van een man in bed. Hij is enorm en zij heeft nooit voor bergbeklimmer gestudeerd. Verkleind tot een verliefde kleuter klautert ze rond: tong in zijn oor, spitse vingers in zijn maag, verder omlaag - ze hoort niets. Een landschap praat niet. Hooguit gromt het za...

Terwijl ik in een zaaltje in het land, Hartstochtelijk mijn werk stond voor te lezen, Werd ik daar desondanks niet voor geprezen, Ik kon mezelf niet meer verstaan bekant. Er was rumoer, ik kon alleen maar zwichten, Want het publiek begon massaal te dichten.

het was in september dat ik je heb ontmoet alsof we elkaar herkenden het voelde zo goed het was in oktober een herfstbos vol geuren we praatten en praatten in dat bos vol kleuren toen werd het eind november we hebben steeds geweten dat het niet zou mogen zijn we wilden dat zo graag v...