3651 resultaten.
singulariteit
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
655 Wie zal mijn vel nog lezen
krakend uit zijn voegen
alles besloten
op het perkament
van eeuwig groeien
zal mijn huid
zich sluiten
voor een zee van leven
zal ik niet
uit de nerven barsten
als vochtige ogen
de matrijs van het verleden
nog eens openen
zal ik dan
van papier worden
op de kantlijn
krioelt het
van ongeboren poëten…
het land van het ezelsveulen
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
679 wat losse woede was
met de trein gekomen
op rails van wolken
westwaarts denderend
in stampij en crescendo
daar ligt de meander
van het avondland
het luwt er
en ontglimt elk scherp kantje
dat op het ego lag te rijden
het heldere water daar
in stalen linten
herinnert aan onthechting
van weleer
het futiele verschil
in het samen zijn…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
huizen tussen kelder en zolder
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
815 In het naar beneden komen
kroop het hout door mijn rug
mijn voeten schoten vol gaten
tussen alle andere dingen in
sprak de trap niets dan waarheid
en nam een loopje met mij
de achterstevoren gedachte
ook al de rest was te zwaar
om dragen, zoals het plafond
mij drukt in de tegenwoordigheid
alsof ik mij eeuwig op de vliering
bevind, mijn…
onwetendheid zij gezegend
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
570 Soms zou ik me wel eens
willen uitspannen
over een aantal gevlochten tegels
alsof ik de wereld zelf afbaken
tussen vier armen oneindig strekkend
de aap in mij spelenderwijs
en op de rand daarvan
in het gras
worden zelfs tuinkabouters
deel van een wereldgeschiedenis
die ik zelf verzonnen heb
maar mijn bestaan is gezolderd
in een aantal…
bewust en eerder lievere plicht
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
2.329 Getrouwd zijn heeft zeven armen
om zichzelf binnen te trekken
ook aan de korte zijde
de kant waar je op ligt
eventjes terug naar het argeloze
toen je huid altijd te wijd was
want eerder het gewicht
van haar knieholte laat me weten
dat het tijd is hoe laat het is
dat het jeukt tegenwoordig
altijd en overal ben ik tegenwoordig
op een afstandje…
hoofdrekening
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
669 ik kreeg er oude rillingen van
hoe ik de herinneringen
vergeten was
de koude sloeg toe
vanuit ondergrondse meren
het hoofd van vertrouwen
werd uit mijn onderbuik gesneden
wat was er dan
van de idealen overgebleven
en al het blinken
in heroïsche dromen
al die medestanders
die onderweg de reling
genomen hadden - overboord
elk mijmeren…
ontvouwen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
578 Ik heb dit over mezelf
afgeroepen
dit tere wachten
op een teken van vervulling
morgen, ergens
de duizenden gaten
die mijn hand zouden vullen
de halve onthouding
opdat het zoveelste moment
naar meer zou smaken
dan gewoon een keerpunt
ik had de weg
moeten opgaan
zonder ooit om te kijken
maar het trekt
om naar dezelfde plekken
terug…
terugkeer
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
800 Muren, mortel, metsers, microreproductie van samenhang
mensen, mieren, middeleeuwen, middagzon die alles gezien heeft
moeten, mogen, mogelijks, moesson die onze intenties wegspoelt
moffen, mensen lijdend onder metaalmoeheid, moezelwijn en de ontaarding
magnesium, mineralen, het magnetisme en de magnolia, louter zo schoon
monstrueus mislukken…
terug naar af met jezelf
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
566 Er wordt altijd geteld
op twee handen
maar ook niet meer
dan dat
verder, dichter
kan het niet komen
ieder verderstrekkend denken
gaat altijd ergens wel de hoek om
een schitterende leugen
wordt het
wanneer een mens
over een paar extra ledematen
kan beschikken
extenties
zoals jezelf online uitsmeren
over een aantal pagina's
die je…
lichtvaardige perceptie
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
956 Soms ben ik breder
dan het probleem 'zijn'
mijn naam alleen al
is lichtvaardig langer
dan enige belichaming
waarvan akte
'te zijn of niet te zijn'
het futiele buigen
het niet zijn is geen optie
dan ben ik het werkwoord
'buigende'
mijn voorhoofd zwellende
en soms eet ik meer op
dan het woord lang is
maar nog eens kauwen
want met…
het land van klei en honing
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
701 Staande gespierde trots
gesmeerde kleiën billen
in een mist van elementen
Handen van steen en water
Kneden, kneden, kneden
de essentie geslacht
op uitgerafelde tafels van vlees
Het gebed van organen
wachtend op een verhullend teken
Getekend de akte van de lendenen
Perfide onvermogen
van de perfecte lichaamscurve
en het ziedend persisteren…
batterijen incluis
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
663 buitensporig
de verte in kijken
alsof het niets is
hoe ik correcties
ontvang
op zelfontplooiende wijze
als een bezwering
van het perfecte organisme
buitensporig
hoe de weg versmalt
wanneer je je land achter je laat
hoe de fantasie
verschaalt
in de weerspiegeling
van de werkelijkheid
hoe makkelijk
de eenvoud uit zichzelf rolt…
uit deze wereld springen
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.220 het betongrijs kwam na het kantoorgrijs
wou hij wegvliegen op reis
had hij nergens naar toe te vliegen
in dit bureaucratenland
zijn aktetasje in de hand
zijn paraplu met straalmotor
openklappen als om te stuntvliegen
wou hij vliegen en ijl in de lucht
zonder promotor of vluchtsimulator
steeg hij op naar de maan
een masker opzettend in de…
identiteit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
850 treed naar voren
in het licht
in duisternis
krijgt ontvangenis
de diepe schaduw
van uiteindelijkheid
en in het niets
kan je ook zonder
ben je enig
ongebonden
laat je wimpers vallen
over je schaamte
de mens is geboren
uit de schande
die de onderbuik bezit
het is het dragen
van alles wat is
op zwarte vleugels
zonder hoop
ooit…
vluchtig geluk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
521 Ik word de helft kleiner
zoals ik mijn linkervoet
om mijn heup draai
als een idioot zondagskind
op een suikerspinnenkermis
wanneer de dingen genoemd
worden sinds mensenheugenis
maar het is zo weer voorbij
als de steek van een bij
alsof ik vermaand word
om mijn dwaze gelach
alsof het klapt in open lucht
het bestond alleen in mijn hoofd…
vluchtig geluk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
661 Ik word de helft kleiner
zoals ik mijn linkervoet
om mijn heup draai
als een idioot zondagskind
op een suikerspinnenkermis
wanneer de dingen genoemd
worden sinds mensenheugenis
maar het is zo weer voorbij
als de steek van een bij
alsof ik vermaand word
om mijn dwaze gelach
alsof het klapt in open lucht
het bestond alleen in mijn hoofd…
vleugels
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
614 Hoe het is
een vel papier
te zijn
je zuigt er
het harde bruin uit
zucht jezelf
een azuren hemel
beslaat de gewelven
met ranke houten planken
en speelt er koning
over een zelfverzonnen rijk
en als je een dagje
ouder wordt
veeg je alles weer uit
zoals de krop in je keel…
op schoot bij de oorsprong
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
783 adem de vadem op zee
lengte na lengte ellenlang
het is er zo dun ziltig
maar vrij van elk mengen
van de mensenzee en het diepe
spoorloos op vingers van zout
ik wou dat je daar bodemloos
kon vallen in een bedwelmend bedaren
en gewichtsloos zweven op de nevel
mezelf ontrukken van boven en onder
maar ook weer wil ik er niet eeuwig blijven…
het doorgangsland
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
510 wie heeft nog nood aan poëzie
als het gaat
om zichzelf aan de hand slaan
en de lichtvaardigheid zwaar over de rand tolt
wie wijst me het ongenaakbare aan
met vingers van vertrouwen
en het geweten van de onderbuik
van al wat is ligt met de bezwangering
op de maag en ook daar is doorgang
van moeilijk te verteren
metaal trekt zware strepen…
de abattoire mens
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
494 steeds minder geneigd
de postulaten te prediken
(alsof er een categorie is
de zucht naar de slachtbank)
de terminale eindconclusie
de termen en de delen
gesplitst tot op de lendenen
van de geslachtsdelen
wordt niet gesproken
de bal is rond
wat een ander betreft
is die vierkant
en is daar nog een gelijk ook
vertel me eens
wat je…
op kindsbenen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.073 steeds meer en meer
schrijft ze de dingen aan elkaar
het onmiddellijke voorbij
weg van het donker
de oude dichteres
en al de rest
is te zwaar voor het
papier
haar taal gaat steeds trager
of ze zwijgt of legt liever
haar kinderen dingen in de mond
alsof haar herinneringen
stranden
in de vijver van haar jeugd
het echoot daar
als druppels…
splinter van onderwerp, het lachen op het onderspit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
601 al wat slaat is waanzin
van wild om zich heen schoppen
het leven en ik lig niet eens
op de steen van hardvochtigheid
ik wou er me duchtig de kop splijten
maar tussen het oog en de lippen
ligt de boutade die de ruggegraat abseilt
het verwordt me tot een doorn in het oog
van de tijd die ik nog heb had ik liever nog
even het echte de adamsappel…
herfst
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
738 't Licht
dat terugkeert
in gevouwen handen
de diepe moederschoot
de aarde
die halfslag maakt
oerdromen die zuigen
de koestering
die elke dood geneest
even stil blijven liggen
in de kromming
het groeien en het rijpen
geboorte en het afsterven
het ongenaakbare ligt er
aan cirkels van naakte eenvoud
het kleedt zich met het leven…
ijle zielen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
647 Steeds minder
word ik
langs buiten
het dunne
een muur
waar ik langs leef
steeds meer kantlijnen
het werkvlak het zwijgen
alsof er een oude stiel is
bewaker van een leeg bed
op de rand met het sprekende
hoeven geen lakens meer uitgedeeld…
rivaliserende ogen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
525 Waarom
ligt de wereld
te wachten
in de strijd
van twee éénlingen
op de vlakte
van een gezicht
elke zijde
een ander venster
op hetzelfde licht
hoe
zou het klinken
in de ogen
van de dood…
ingeboren tweespalt
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
509 Te zwaar, te licht, het leven
een slecht script, op het randje
net nog tevreden en alleen maar
broekzakken vol weg te geven
met de kinderhand en echt klef
het is hier een tijdelijke doos
gegeven een paar koperen schellen
die de hand vult met een paar vingers
ingehouden spanning, woede of flauwte
het teveel aan zweet onder zwarte nagels
de…
heildronk
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
639 Vroeger ging alles van waarde
mijn mond rond, zomerse weiden
het lange tenen van de wilgen, het
stil zwijgende van plassen in de voren
mijn geboortegrond rees en alles zoog
verzengend, de hitte die het dampen
uit de koeien sloeg, blakende vlaaien
mijn handen fonkelende verbeelding
witte haren, Ernest Claes in de vingers
toen nog, het huis…
Modern bijgeloof
gedicht
2.0 met 108 stemmen
20.718 Men moet in het duister
geen uurwerk opwinden
en honden moeten niet
in spiegels kunnen zien
op vrijdagen geen nagels knippen
en (wie wijs is) mijdt ook
de zondagen, al verschillen
hier de rekkelijken van
de preciezen - en bij
afnemende maan geen mannenhaar
snijden, op straffe van
kaalheid (van gesnedene)
nimmer een hoed op een bed…
iets van waarde op dag zeven
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.029 onsterfelijkheid
wat dikteert is
een paar blauwe scherven
God weet wat soort vogels er in huisden
hier en daar een paar gebroken takken (niets is ooit wat het lijkt)
een briljante geest in een levenloos lichaam
het sprakeloze soms
dag zes
ik neem een rot op baantje ergens tussen
een paar onbewoonbare huizen door
stramme knieën
en een hoge haag…