5288 resultaten.
wij
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.690 onze smarten wijd ik
aan schurft van eikenbomen; wonden, ongeheeld
aan pijnboomschors; ‘s nachts, weet ik,
kreunen wouden
onze vreugde zweeft met vrije vogels;
zeeadelaars over het water
een zwaluwenvlucht, onberekenbaar
of mussenjongen op een vensterbank
onze liefde is als wilde roos
het stof der aarde, onweerregen
als de gewassen,…
Vliegangst
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
653 ineens in vrijheid geworpen
schatten de matte ogen
van een uitgefloten vogel
het blauw als onpeilbare mist
aan de kracht van vleugels ontwend
weigert het dier te stijgen
het kent alleen de engere ruimte
van geborgenheid
waar moet hij nu gaan
welke wind zal hem leiden
naar een nieuwe veilige stek
voorlopig zit hij droevig ineen
op een…
dwars door de grens
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
918 naar de zoutmond
van de zee
ik tracht haar woorden te begrijpen
hoe ze kruipen en kolken
over mijn lichaam
stormen tot bedaren
willen brengen
maanstromend, innerlijk,
lichtvreemd zoals de handpalmen
van het zijn
waarin ik ben, adem,
schrijf:
een vogel…
tristesse
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
721 aanfluiting
van een goed humeur
zijn lip lepelt
de kleinste oneffenheid van de vloer
die daar ligt, op de loer
voor elke gelegenheid
hem een bobbel onderweg te zijn
in zijn nabijheid
alom ter tijd
bloeden alle bloemen
strómen de blaadjes
om enkel te verwelken
in zijn eenzaam paradijs
van sip en neergeslagen
hij is de triestheid
van een vogel…
Terwijl de kaalgeschoren dagen huilen
gedicht
3.3 met 34 stemmen
12.189 Er zijn zo van die dingen
een vogel in de hand
het zingen van een zeilend kind
het trillen van een lamp
in kale huizen waar we sterven zullen
een hond die aan een ketting rukt.
We dromen zand in onze ogen.
-------------------------------
uit: 'Krassen in de was', 2001.…
aan wal gedragen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
779 ik laat mijn vogels vrij
gisteren en vandaag
onbeweeglijk zwart
in diepte, zee en velden
schaduwen verliezen naakt
de oevers aan mijn zij
waar ik mijn stem laat spreken
ik kan nooit meer zijn
laat me daarom varen
naar uw spiegelken
van lichte dromen
waar gij me zuiver
laat rusten in
de cadans van
lieflijke woorden
---------…
Zo ver van dromen
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
910 hoe stil is het gras
zelfs banken en bomen
wanneer ik je zacht
in de treurwind leg
hoe smal zijn je vingers
rond de wilgende vijver
en de witte vogel
van rozenhout
je verhalen zijn
zo traag en
haast vergeten
van dag tot dag
van zon tot zon
geen ster wekt
mijn dromen
zelfs de wolken
liggen dood
toch kan ik
niet verder gaan…
Blauwe donderdagavond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.161 Het is
'n blauwe donderdagavond
aan de straat
staat mijn vuilniszak
niet alleen
Op m'n gemak
kijk ik
dezelfde straat in
als de kraaien
Zij zitten alleen
enkele rangen hoger
op de nok
van ons dak
Bespieden als ik
de wandelaar met
zijn hond
die nieuwsgierig
snuffelt aan de zak
driemaal raaien
wat de vogels zullen doen…
Finestrat
gedicht
3.8 met 20 stemmen
9.437 Vogels vlogen op uit ons verstand
De huid die om ons heen zat, loste.
We vloeiden uit en over elkaar
Werden zee, zwommen zonder handen.
En op het voor ons uitverkoren strand
Stonden engelen op wacht
Met toeters wimpers en bellen.
---------------------------------------------------
uit: 'Volmaakte aanwezigheid, volmaakt gemis', 2000.…
Zongekust
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
905 We renden hand in hand
over vochtig gras en
trokken ochtendnevels
speels uiteen
tot ze als ijle vogels
van ons vluchtten
stil stonden we te kijken
hoe de zon hen warm ontving
voor ze als parels dauw
op onze monden daalden
waar ze stierven in een zoen
en wij elkaar plechtig beloofden
die elke morgen te herhalen…
Onvermogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
778 Hij wist niet meer dan
dat god hem ongenadig was
Er klonken in Maiernigg
andere vogels er waren andere open
ramen en deuren hij werd zelf
groter dan zijn vest,
zijn pantalon zelfs
rende hij zijn wandeling
voorbij
En alles wat er klonk was
een hand die langs een natte
tijgervacht opstreek.
God, zei hij,
God!…
het is de vraag
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
753 wat zou je zeggen, vroeg de tuinman
als dit jouw laatste zomer was
hij had het wild gewas al lang gesnoeid,
geruimd wat zicht ontnam
nu wilde ze nog oogsten
om door de ingeslapen herfst te gaan
om winterwarmte te doorleven
met lief en haardvuur, rijp op alle wegen
daarna als vogels weer de lente weten
het ontwaken van onschuldig leven…
Lente.
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
811 de vogels hoor fluiten tussen
de bloesem in de boom.
Voel ik de levensvreugde
in mij naar binnen stromen
krijg ik weer nieuwe kracht
zodat ik kan gaan genieten
van iedere nieuwe lentedag.…
De stenen die ontwaken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
694 plots zie ik
de stenen die ontwaken
en wijzen naar mijn weg
de vogels die me roepen
tezamen op een zelfde weg
..
lichter loop ik
langs zeven sloten
gelukkig zie ik ze nu op tijd
ik waag een sprong en loop snel door
naar het land van vergetelheid…
Het kind diep in mij.
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
717 Waar ze de vogels hoorde fluiten
die ze zo graag wilde omarmen
maar ze mocht niet naar buiten.
Er waren ook tranen van het lachen
mooie momenten die ze koestert en
voor altijd in haar hart zal bewaren.…
op eigen kracht
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
713 laten we gaan struinen in het veen
tussen veengras en modder
tot de enkels wegzakken
in een zompig land
onder de schrale zon
in de stilte van de namiddag
komen zintuigen op scherp
alle poriën open
vogels houden zich stil
wij ademen ruimte en elementen
vinden steun aan de wallekant
op eigen kracht
* herziene versie…
slaap
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
918 ik droom jou
rode bladeren
in de wind
surreëel
tegen het wit
van de lucht
als vogels
die kwetteren
in de herfst
alsof het zomer is
verdrijven ze
het blijvende gevoel
de diepe tonen
gekerfd
in een hart
gespleten door
tegenstrijdigheid
tegen de tijd
dat onze tranen
zijn verdampt
ben jij
nog hier
en ziet mij
zoals ik ben
als…
Maria zingt in gouden avondstond
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.717 De rozen staan op hoge stelen,
een vogel luistert in het riet.
Dan sluimert 't kind in hare schoot,
haar ogen zijn van weelde groot
en in haar mond verzoemt het wiegelied.
De maanschil perelmoert in 't water,
maar in de schaduw sluipt de dood.
Gelukkiglijk, dat ziet ze niet,
dat is voor later.…
Omdat leven leven is
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
741 ik vraag van jou niet meer woorden
van lieveheersbeestjes
als klein gekriebel op mijn armen
toen jij me aardig vond
blauwe vogels
klapwieken nu heen en weer
met mijn transparantheid
en stilte
misschien was daar het wachten op
dat ik de juiste stappen zet
in de pas van ademhalen
omdat leven leven is
in duizend anderen dingen
wat ik…
wat er rest van zoete dromen
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
858 de vogel vloog naar onbekende landen
bracht hem haar liefste dromen mee
naar waar zij hopeloos verzandden
in liefdesvuur dat hij verbrandde
aan 't eind van het bal-masque'
en later van de schok bekomen
zit zij gespalkt weer aan de oevers van haar zee
zij ziet de aller-wildste stromen
en wat er rest van zoete dromen
dat fluistert zachtjes…
Vrees
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
843 Soms als het nacht is
de straten verlaten
Alle lichten gedoofd
niemand om te praten
Dan vrees ik wel eens
dat er geen morgen is
De lucht zwart blijft
gehuld in droefenis
Mensen blijven slapen
en vogels sterven uit
Blauwe wolken verdwenen
in een stad zonder geluid
Planten staken hun zuurstof
geen passie meer geen lust
Een Spookstad…
de herinnering blijft
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.164 In een groene oase
door sereenheid en rust omgeven
waar het zonlicht de graven kust
besef je de eindigheid van het leven
waar alleen het gezang van de vogels
de stilte doorbreekt
als het verdriet
zacht tot ons spreekt
dan voel je het gemis
van een dierbaar mens
die er niet meer is
In deze stille oase ontstaat
een moment van bezinning
om…
Het broeit (OCCUPY)
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
557 het broeit
de ogen glanzen weer
mensen pikken het niet meer
zij willen
vogels horen fluiten
zonder stress naar buiten
het economisch groeien
kan hen niet meer boeien
geen jacht op geld en macht
breken met afhankelijkheid
van kapitaal en speculaties
een eigen koers zonder hun malversaties
de maatschappij zal
in zijn voegen kraken…
Knotwilgen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
744 Hier ademt alles rust en vrede
een vogel klinkt in de verte
het voelt als een late herfstgroet.…
Laat je hart (voor verjaardag)
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
2.543 Laat je hart
zijn dank vertolken
om een jaar
dat weer begint;
om de zon
en om de wolken,
om de vogels
en het kind;
om de regen
en de sterren,
om de bloemen,
en het licht;
om de vele
lieve mensen,
om de vriendschap
en de plicht;
laat je hart
van vreugde zingen
ook al is er
soms ook pijn.…
Een tuin vol wilde rozen
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
772 Vogels tsjilpen in het groen
en wij zijn in de zevende hemel.…
Wintertijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Herfst in wintertijd
De klok een uur terug
Zomer zijn we kwijt
De kou hangt in de lucht
Vorst op autoruiten
Vogels op de vlucht
Blaadjes van de bomen
Oktobergloed in het bos
Laat november komen
December komt eraan
Maand van vele feesten
Denk er nog niet aan
Herfst in wintertijd
Laten we dat vieren
Met een uur respijt !…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…
Eindeloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
490 Eindeloos ver
staar ik over vlakte
van een rustig schoon
bijzonder landschap
Stil reikende takken
sloten verzonken in groen
Vogels zweven er boven
alsof ze het bezitten
Een verdrinkende zon
zakt nog dieper weg
beschijnt nog even
de eindeloze weidsheid
Eindeloos ver
staar ik over vlakte
en ervaar de diepte
van een rust zo eindeloos…