6019 resultaten.
Haar zoenen
netgedicht
5.0 met 101 stemmen
475 ik heb geprobeerd
haar zoenen
na te doen maar
ik verloor steeds
weer het initiatief
het bleek
geen rollenspel te
zijn maar een festijn
van actie en reactie
het rollen voelde fijn
in zacht ontvangen
wilde ik het nogmaals
gaan proberen raakte
al snel het tempo kwijt
in onnavolgbare subtiliteit
wat wij wel
hebben geleerd
is samen…
grondtaal
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
575 onder de oude olmen
staan ze stil doen een
stapje terug uit het landschap
in de verte blaft een
getergde kettinghond
zwermen kraaien spatten op
hardhandige westenwind
beukt door de bomen
door de weerloze lijven
op deze verloren plek het
stillen met zachte woorden
een rite in grondtaal
ze gaan het landschap in
kraaien zwermen…
Gehoor problemen
netgedicht
1.0 met 167 stemmen
399 langzaam
ben ik de
stilte verloren
bij het luisteren
naar specifieke
geluiden in
het horen
onderscheidend
is de weg in het
doolhof van
herrie en chaos
maar alleen
toegankelijk voor
geoefende oren
uitgesplitst
in geluid met
menselijke component
uit natuurlijke en
mechanische
bronnen van
meerdere afkomst
hun evenknie
blijkt…
Geborgen zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 ik voelde kilte
opkruipen
zag klamme mist
dikker worden
het contact dat
er was verdween
onzekerheid
had mij
losgeslagen
van alle binding
in het vervliegen
verloor ik eenheid
delen was niet
meer mogelijk
zonder geheel
zinnen opgezegd
intrinsieke waarde
in woorden weerlegd
toch voelde ik
de warme hand
van het universum
oplichtend…
Oneindig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Oneindig is het universum
waarin de horizon verloren gaat
oneindig summa summarum.
Gevuld met sterren en manen
met duizenden geheimen overal
een schauwspel op zwart fluweel.
Daar in dat oneindig heelal
moet ergens de vrede bloeien.
Daar heerst eeuwigheid bovenal
daar alleen kan de liefde groeien.…
verdwaald in de natuur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Stilte van het woud
huis, werk, bestaan verloren
natuur als schuilplaats
Winkelwagentjes
een vuurtje dat warmte geeft
takken verbranden
Schaduw van het groen
Onbegrepen, psychisch stuk
vechten om balans
Afval hoopt zich op
een schreeuw om zonder oordeel
de weg te bieden
De echo van pijn
vraagt mens en natuur ruimte
wie hoort en…
DE KLOK STAAT STIL
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
665 de klok tikt
de tijd loopt door
we komen steeds
dichter bij elkaar
ik kan haar
bijna voelen en horen
ik haal haar in
zij heeft verloren
ik loop haar voorbij
en zij zegt tegen mij zie daar
het is twee voor twaalf
op deze mooie vredige dag
een weg terug is er niet
en dan gebeurt wat ik niet wil
en net te laat heb ik het door
en laat…
Beloning
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
730 Toen we klein waren en zomaar
een tand verloren, was daar
zacht die stem om ons te sussen,
leg straks maar onder je kussen,
dan komt vannacht de tandenfee
ze is lief en brengt kadootjes mee.…
Liefdesrite
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
354 Ik stond daar aan de bosrand,
Ademloos en sprakeloos,
Van ’t zicht zij mij bood,
‘k Verloor bijna mijn verstand.
D’pirouettes die zij draaide,
D’arabesken en nog veel meer,
Zorgden dat het vuur oplaaide
In mijn hart, mijn bloed verhitte,
Mij duizelde in m’n hoofd,
En verdwaalde in haar dansrite.…
Ik ben alleen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 De regen tikt zacht
Ik staar naar buiten
Zoek naar jouw vlagen
In de forse bries
De klok beweegt traag
Tijd doet pijn
Zonder jou
Wil ik hier
Niet meer zijn
De ijskast leeg
Mijn kleren in het rond
Blikjes op de tafel en
Blikjes op de grond
Nu jij hier weg bent
Heeft schone schijn
Zijn venijn verloren
Ik ben alleen
Met niemand…
Nalevering
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
81 Als gigant
van de puurste bagger
in modder
verstoken gebleven
treurig verheven
hemelen vermeden
voorbij elke
kribbige indroging
de kleibrekende
berekenende golfslag
in verpletterende potten
verstijfd
Het wachten is
op de nalevering
aan zo’n eiland
dat iedere maat der dingen
verloor –
het slib droop
rond
de standvastige…
Heb je zo gemist...
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.284 Wanhopig speelde ik de eeuwige optimist,
maar steeds verloor ik me na enkele uren.
Hoezeer miste ik je mooie ogen, je lieve lach.
Hoe groot was mijn verlangen jouw weer te zien.
Vertwijfeld telde ik het teveel aan seconden in elke dag,
maar te snel hield ik dat weer voor gezien.…
Hartstocht
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
1.198 bloeden
In de warmte van je blonde haren
van rijkdom en goud gedroomd
tot jij verlangen werd
een valkuil voor een bloedend hart
onze voorhoofden tegen elkaar
lippen onbereikbaar ver
Alsof we hart en ziel konden delen
in de enige gedachte, die je had
mijn naam op een sneeuwwit kleed
Zo verliefd dat je me overal zocht
jezelf vele keren verloor…
Raadsels
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
643 want niets lijkt mijn ruimte te doen vullen
de schreeuw van stilte
verlangen verdoezelt mijn denken
gelijk aan de schijnbeweging van de wind
de hoge bomen doet buigen
maar amper met de grond gelijk
en dan de stenen
welke ik voorheen over het zachte water
deed ketsen
scherpen nu de messen
en verroesten mijn scharnieren
ik ben verloren…
Een vriendschap uit nood geboren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 Een vriendschap kan soms uit nood worden
geboren; wanneer in de bittere koude bijna
een leven wordt verloren. Tussen de Alpen
kan een mensenleven langs de rand van de
afgrond gaan. In het hooggebergte kan dan
alle hoop in een illusie verloren dreigen te
gaan.…
Vleugels van de nacht
netgedicht
2.3 met 22 stemmen
1.072 Toch vliegt hij verder, een reiziger zonder
bestemming, verloren in het verlangen, waar de horizon verbleekt in dromen.
De lucht opent zich, de nacht
vervaagt, zijn ongekende vlucht eindigt in een
laatste zucht, verloren.…
Schijnvrede
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
335 De woorden die nooit mochten klinken,
verweven in angst en loyaliteit,
zij schoven jouw pijn in het duister—
verloren, maar levend in verborgen verdriet.
De stilte was een pact,
een mantel om de dader te beschermen,
jij, de zwijger,
verloren in het schaduwspel van gezinsillusies.…
Maandag
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
4.263 Het diep gesnerp van loden remmen
Vertraagt de pas, omklemt het hoofd
Zal dan weldra het waken stollen
En heeft, tot slot, mijn ziel gekloofd
Dan heeft de kim, de gewisse verte,
De dood gezalfd met mijn geduld
Wanneer mijn lust in ochtendmist,
Als in een rouwgewaad gehuld,
Afscheid neemt van vrije dagen
En ik ook dan fortuin verloor
Aan Charon…
Journaal
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.670 Ze verloor haar onderkinnen,
raakte tobbend afgeknopt,
schudde min of meer naar binnen,
om een wereld goed te praten.
Buiten kou bewogen kwalen
kon haar wiegen doden minnen.…
Scheibeek in stromen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.160 Water kabbelt zich uit beeld
door haast en herrie overstemd
om dan weer zingend te verschijnen
alsof het nooit zijn loop verloor
aorta van het paradijs
dat als Breesaap moest verdwijnen
het tempo geeft het afschot aan
maar ook de plens die valt bij regen
de wereld komt zichzelf daar tegen
in stromen die de tijd verstaan
de eerste…
Nieuwe Liefde?
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.684 In de herfst van vorig jaar
heeft hij zijn vrouw verloren
in de bloei van z'n leven
werd hij weduwnaar.…
Miep
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
2.254 Dromend in de vensterbank
of opgerold en knorrend in een luie stoel
is zij plots gespannen als een snaar
staart loerend naar de overkant
Met ogen kil en koel
schat zij haar kans voor ‘t grijpen
Zij is klaar en explosief
en zit ineengedoken
zo actief
’t is Miep de poes
de vogeldief
En als ’t niet lukt;
dan is er niets verloren
Dan tukt…
Een bevrijdende strijd
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.799 verlangen naar het leven en de dood
kon niet meer samengaan
Hij had niets meer verwacht
Hij uitte geen klacht
Nooit zag men een traan
Hij droeg een te zware ballast
die hij alleen torsen moest
Zijn leven had hem verrast
Hij leefde verder
op zijn laatste reserve
en bleef maar eindeloos rondzwerven
Hij heeft een bittere strijd verloren…
Eendagsvlieg
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.241 Vroeg in de ochtend geboren
Geen ouders
om hem te begroeten
Meteen al zijn jeugd verloren
alsof hij
voor het leven moet boeten
De tijd gaat snel, is beperkt
Geen ruimte
om volwassen te groeien
De tegenslag is niet verwerkt
als zomaar
een romance op gaat bloeien
Hij schrikt van de aanblik
'dag leven'
en wordt steeds maar banger…
'Een klein beetje sterven...'
hartenkreet
4.0 met 21 stemmen
2.128 Ik ben jou nu verloren,
en mijn ziel zal blijven zwerven,
want wat ons afscheid betekende,
is inderdaad ‘ een heel klein beetje sterven…’…
Ze mist hem zo....
hartenkreet
3.4 met 19 stemmen
3.034 Ik mis hem zo, is wat ze snikt en zit daar
met beide ogen dicht,
ze verloor hem, twee maanden geleden en het
doet pijn.
Ik voel me zo alleen, is wat ze mompelt,
kan toch maar beter nu bij hem zijn,
wat héb ik hier nu nog?
Ze heeft gelijk, want al heeft ze kinderen,
die kunnen nooit vervangen, wat hij voor haar
was...…
mijmering
hartenkreet
4.0 met 22 stemmen
1.908 verscholen tussen
oude bomen
staat nog
die verweerde bank
we waren jong
met prille dromen
vele jaren liepen mank
gekerfde strepen
vergroeide harten
leesbaar is nog net
jouw naam
starend naar
mijn eigen schaduw
verbergt mijn rug
een stille traan
in het besef dat
kostbare jaren
zomaar verloren
zijn gegaan…
kleuren als jouw lach...
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
2.084 een bloem komt te ontluiken
liefdevol omringt
schenkt haar mooiste kleuren
waar een hart bemint
breekbaar in zachte handen
buigzaam naar liefde toe
broos maar vol verlangen
kleuren als jouw lach
genieten telkens weer
die verschijning zacht en teer
één bloem kan mij bekoren
die bloem
gaat nooit verloren…
Voorbij
netgedicht
4.4 met 78 stemmen
11.505 mij
Voorbij
Geen warmte meer schenken
niet langer meer denken
aan jou en aan mij
Voorbij
Niet langer bekoren
elkaar toebehoren
van jou en van mij
Voorbij
Zijn de nachten
dat wij samen lachten
om jou en om mij
Voorbij ook het huilen
het bij elkaar schuilen
bij jou en bij mij
Voorbij het elkaar woordeloos horen
wij hebben verloren…
Uruzgan - 20 september
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
577 weer een boom minder
in de rij gegroeid
naar mensleven te meten
een mens minder
met zijn warmte
ofschoon hij lichtjes bevroor
- van angst (als ik ‘t mij goed herinner)
elf graven meer
waar nog het eerste mij
op het gemoed en aan mijn voeten
groot, grauw en vredig lag
onder zoveel verloren jaren
niet de mensen
niet de plaats…