5945 resultaten.
scherpe kant, botte rand
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.689 op het eindeloze pad
koos hij teveel voor
richtingloze deuren
tijdloos balancerend
op de botte rand
van het scherpe mes
in te harde realiteit
in zijn dromenwinkel
ruilt hij oude idealen
voor verse dromen
van een mooie stilte
tegen redelijke prijs
niet bang meer zijn
voor lonkend leven
duistere gedachten
over koude dood
die wegsmelten…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 achter het vroeg gesloten raam
bedrijf ik onverschillig de liefde
met roestbruine windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
’s avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
3.561 Nooit meer mijn koude voeten
bij je warmen, of die
‘voor het slapen zoen’.
Nooit meer met de kinderen spelen,
met de voetbal of de blokken.
Nooit meer elkaar vervelen
en ach ik zou jokken,
als ik vertelde dat er nooit een
vervelend woord viel.…
Brandstapelgekte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
539 Hoe tegenstrijdig is het doden:
met vuur maakt hij je koud.…
mijn stervende hoop
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.301 intens zwart was de nacht
terwijl de maan achter de wolken riep
ga niet ga niet op weg
in je droom die verloren is
sinds gisteren aan de horizon
gezonken was in het zilt
het bed was koud
en de winter liet me weten
dat vluchten geen zin meer had
en zodra ik het verloor van de slaap
kwam ik terecht op de gletsjer
van vervlogen dromen
en…
moederhart
hartenkreet
2.2 met 18 stemmen
2.715 tot jij mij plots verstoot
heel hard en koud:
weg is ons leven saam
geen glimp nog van jou,
helemaal niets.
rest mij alleen nog pijn en verdriet.
hopen is al wat ik nu kan
ooit komt het toch wel goed?
jij bent mijn kind
mijn vlees en bloed.
dag en nacht ben je in mijn gedachten.
boos ben ik en ik wil je verachten.…
dromen
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.288 En nu nacht op nacht
Blijf ik ernaar kijken,
Mijn dromen die het koude steen verzacht,
Maar nooit meer bereiken.
En ook jouw dromen,
die voortleefden in jouw hoofd
zijn nooit uitgekomen,
Want mijn verzameling
Heeft ze...
al te gauw beroofd.…
afgestoten
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
608 ik gaf haar de naam zilveren bloem
gewond lag haar koude huid
op de te warme stenen, zelfs de zon
spaarde zijn stralen, schoonheid lag
te sterven, een sculptuur vormend
waar was haar bloeiakker gebleven
dat massief met de witte weiden, de
uitzichten over gebroken landerijen
schip met steven en grote diepgang
donkeren bergen omhelzen het…
Begrafenis
gedicht
2.6 met 23 stemmen
12.003 Verlaat het rijk van de rot
waar monden die koud zijn als was
rond de tafel kauwen op
wat van je rest - handen
klapwieken trage motten rond
je schedel, liefde duizelt als sigarenrook
omhoog tussen de onscherpe messen
van woorden - en ga de tuin in.
Daar lopen ze ook. Ze zijn jong
hun dunne armen wit en onhandig.
Ze zien je niet.…
Parende paren
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
4.232 Dwingend dringend zijn haar bekken
verkrampte benen die verwurgen trekken
Zweet tussen geplette borsten waarop ik steun
half geopende natte lippen smoren mijn gekreun
Gelijk in het ritme van de Bolero
Parende ongeremd tijdloos geil ineen
Zweet laat zilte druppels druipen
Langs billen borsten de beslagen ruiten
Emotieloos koud klinkt haar…
ik zou je willen houden
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
849 de wereld
eens zo luid
ik trek me terug
schik het huis naar het noorden
genoeg tot alles
en tot waanzin naast geraamtes;
het lege staren, de weg terug
het verwensen van herkenning
en de diepte binnenin
mensenvreemd
en daarna verdwenen
draag ik het gevloek op heupen
of waarin ik ga geloven
weerloos
woon ik samen
op koude…
Geheime liefdes
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
704 stukken verdriet
dacht ik in steen
een beeld te geven
mijn werk brokkelt af
de dagen zijn gekrompen
handen in gepeins verzonken
ik hakte op herinneringen in
maakte een sterk begin
het is bij pogingen gebleven
liet mijn harten bloeien
maar de stenen bleven koud
er konden weer geen tranen vloeien
sleep mijn puin
naar de ravijnen die…
Halverwege, de dood
gedicht
3.4 met 11 stemmen
6.953 Nu sta ik hier en ligt zij daar, koud, zij -
en ik bezweet van zomer, haast en gêne.
Zij lijkt een beetje op een zonnebloem:
gebruind gezicht, blonde haren,
nog lang niet uitgebloeid, toch geknakt.
Zij ligt voor schut; slaap noch diepe rust.
Niet stuk, niet beschadigd, niet ziek:
kan nog heel goed bloeien in een vaas.…
Prinsjesdag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.123 ontpopt zich soms met veel verbeeldingskracht
als een gezworen vijand van het goede
de draagster is bij voorbaat al verdacht
ik hoor de woorden die ik reeds bevroedde
orakeltaal van koninklijken bloede
het onheil dat een ander heeft bedacht
de klaagzang van het ganse kabinet
bezorgt mij rimpels, hoofdpijn, grijze haren
er wachten ijzig koude…
Ketterij?
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
545 retoriek
van roze biggen, verwent te
wroeten tussen wortels van
de romantiek, de borst gewent
naar de verlichters, met het
gezicht in gewoelde letters
van de zinnen, ketters van
regels en van lichtsporen in
het woord, in gestreden voren
wordt nooit onderhandeld,
gewoekerd, welgeschapen,
wat meer is dan enkelvoud,
de dood is koud…
j'accuse l'église
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
531 waarom heb je nou niet gezegd
dat je van plan was dood te gaan
ik had je zo graag nog even geknuffeld
nu lig je daar in dat koude graf
en ik mag er enkel voor staan
met zoveel mensen om ons heen
die niets weten van mijn straf
niets weten van mijn pijn
van de warmte die eens was
en eigenlijk niet mocht zijn
toen we
tot de vrees voor paus en…
wintergast
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
612 kom bij me
wees nog één keer wintergast
je neus zo koud
die blossen na het schaatsen
op je wangen
ik ruik de winter
zie de honger in je ogen
als ik langzaam
wanten van je handen schuif
kom vlakbij me zitten
laat me nu opnieuw
het vuur opstoken
vertel me van je leven
de uiteindelijke keuzes
die je maakte en de vrouwen
die je hebt…
Largo bij sneeuw
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
631 Wit en langzaam nog veel witter
daalt er iets van boven neer,
zingt van stilte, wentelt, wemelt,
adem stokt en ziet plots weer
hoe de mensen langzaam lopen,
heel behoedzaam en alert,
groeten niet of haast onmerkbaar
bij de koude winterpret
die de dagen vult met weemoed,
- kindertijd is ver van hier -
maar 't verlangen blijft in leven.…
Vreetzak
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
689 de schranzende kaakmalende eetbarbaar
rijt het uitgestalde koud buffet aan stukken
zet zijn tanden in alles wat smaakt of niet
matigheid is voor hem een ijdel woord
eet niet de hoeveelheid beleefde honger
overvol bord beladen met smakelijke spijzen
bewaakt hij met argwaan en achterdocht
vork en mes in gewelddadige aanslag
happend, malend…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 dit is mijn stem, zei je
ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn…
Langs de zee.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
574 Na een koude winter komt
er steeds weer een warme zomer.
Dus lopen wij hier langs de zee
samen gelukkig en tevreden.…
GEVECHT VAN EEN ARTIEST
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 Ik schrijf stilistisch
dat je d'r koud van wordt.
Alleen laat ik tranen met tui-
ten, omdat niemand me wil le-
zen. Ze zeggen allemaal: 'we
fucking hate it'. Dat is niet erg,
dat is goed voor de moraal, zo-
lang ik maar kan duiken en hoog
kan opspuwen het mooiste koraal!…
De gevallen zoete
netgedicht
3.3 met 24 stemmen
610 als stilte toeneemt
in mijn lege huis
hoor ik vaak sterker
de verre zilte wind;
alsof de zee je wegspoelt
met wat koude kant geruis
zodra ik de hoek om ga
zo lijkt
wordt mijn kleed begraven
in schuld en boete
zo lijkt
ik mag mezelf aan tranen laven
als een gevallen zoete
dood verschijnt uit leven;
het aardse niet vreemd
maar…
Bespiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
640 Jouw kennis verlaat
het koude lichaam dat ook snel vergaat.
En vader die ooit op moeder deinde
kon nooit bevroeden, het ongerijmde
feit, dat onsterfelijkheid niet bestaat.…
Zaterdagmorgen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 De daken zijn wit,
Het heeft gevroren
Alles is stil en koud.
De zon tekent met haar warmte,
Zwarte strepen op het dak.
Het wordt een zonnige dag.
Mijn buurvrouwen aan de overkant
Hebben het rolgordijn nog dicht.
Er roert zich nog niets.
Het huis moet eerst opwarmen,
Voordat de "besjes"zich vertonen.
Ik ben dus wel vroeg op.…
Als een kerstmysterie
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
681 horen
*
zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid
*
gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt
*
maar laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud en mystiek
ik zou het niet weten:
zie zoveel koude…
Decemberoffensief
gedicht
2.5 met 28 stemmen
11.637 Alleen de allerergste wanhoop is zo koud
als deze slotgracht; dit verdraagt
geen mens die niet bevroren is.
Soldaten hebben pijn die zij niet voelen,
bloed dat niet vloeit, grimmig gevecht
met slechts een schijn van woede.
Krakend verscheurt een paard het ijs,
galop gestold. Alles zit klem en nooit
komt het meer goed.…
waar we waren
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
613 vreemd blijft het
om het bed te zien
kussens liggen stil, haast gerangschikt
als museumstukken in een eigenaardig, oud licht
het wordt koud, killer dan buiten
ook dit schrijven kost meer tijd
zoals de weg langs muren
en loze lakens
het doet pijn
wanneer jij beweegt in een veranderde blik
en ik vecht voor eigen recht
de hemel leeft met…
Rondeel
gedicht
3.4 met 24 stemmen
15.779 's Verleden levens koud en heet
Voelt men zich in de loop der tijden
Vanzelf gelijk het uur ontglijden.
O jeugd, was 't dit waarom men kreet?
Men wordt een ding en men vergeet.…
Ik heb de winter begraven
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
561 ik heb de winter begraven
spade voor spade
heb ik haar toegedekt
en op de oude, koude laag
zal de iris in warmte bloeien
blauw als een lentelucht
waarin de vogel weer
haar vleugels strekt en wiegt
vliegt naar een stek
de vertrouwde plek
waar ontluikende knopjes
zich vormen tot een bladerdek
door de verste verte
beieren vertrouwde…