3063 resultaten.
Geloven ?
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.104 zie geen toekomst, wil toch bidden
in het duister van de nacht
vouw mijn handen dan maar samen
vraag vertwijfeld weer om kracht
sluit mijn ogen voor de ochtend
gooi mijn zinnen koud op slot
zet mijn tranen in de ijskast
bid wanhopig tot een God ……
winterleven
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
9.784 Wat dood lijkt draagt het leven, het duister ’t ochtendlicht,
en houdt met kracht ons streven, op vreugd en liefd’ gericht.
Ach winterland, dat niets verstore, jouw hoop die ‘k in me houd,
en blijf ik dat lied horen, dan wordt mijn hart nooit oud.…
PIJN
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.824 De verwijderde liesbreuk is van horen
zeggen, ingreep tijdens duistere jaren
van luiers en eerste wankele schreden,
herinneringen als sneeuwend TV-scherm
De dokter krast drie akelige streepjes
op linkerbovenarm die danig opzwelt,
dagenlang kunstmatig opgewekte koorts,
kans op echte pokken definitief verkeken.…
'k Sta naar 't schitt'rend oranje in 't west te kijken
poëzie
4.8 met 5 stemmen
1.589 Het denken, moe van God, keert van Zijn luister
Zich gretig-aards vaak af naar kleurig duister
En weldadig koele verganklijkheid.
---------------------------------------------
uit: Brahman (1919), deel I, p. 246…
Als een Storm
hartenkreet
4.4 met 18 stemmen
3.313 Mijn handen die je borsten trotseren
Het is te laat om de zee nog te kalmeren
Gehijg maakt plaats voor gekerm
Je raakt verslaafd aan de storm
De razernij lijkt oneindig
De schade lijkt enorm
Na de storm komt serene rust
De wind gaat liggen, alleen nog gefluister
In alle stilte keren we terug naar de kust
Onder een sterrenhemel in het duister…
De nachtzaai
gedicht
3.4 met 9 stemmen
5.319 Ik krijg het 's avonds altijd koud
rond 't vallen van het duister;
dan is de nachtzaai weer op sjouw -
ik luister, huiver, luister ...…
Tot wie mag ik mij wenden?
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.095 Wij zijn geboren in een bange tijd,
een tijd waarin de stormloop van het kwade,
de mensen meesleurt langs zwarte paden,
een duistere weg, die naar de afgrond leidt
Wij, wij zijn zo machteloos en zwak,
de wereld willen wij maken tot Eden,
maar onze armen vergeten wij,
zij worden door sterken met voeten getreden.…
Kinderwens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
2.513 Duister en dicht streelden haar dijen
langs mijn vezels, de hartslag van een kuiken
wekte mij en ik de weg kwijt.
De rijpe reutel galmt door mij, koorts komt op.
Vreugde wil ons uitzaaien.
Straks verschijn je en vertrek ik bedeesd
de man die weigert vader te worden.
Jij buigt voor de klok in de lege kamer waar ik thuis hoor.…
tijd
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
2.035 ons komen
en realiseert een mens zich pas
dat hij voor elk stuk tijd moet knokken
tegen iets dat niet te overwinnen is
Dat hij toch nog verbeten strijd
voert om meer tijd te winnen
en probeert de brokken te beletten af te breken
een stok in ‘t verlopen van de tijd te steken
geeft hoop en zet tot optimisme aan
Dan is er onverwachts een duister…
De Marionet (Borderline)
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.347 Als een nergens op passende sleutel
Als een deel dat nergens van uitmaakt
Mijn waarneming duister en zwart
Het lijkt alsof het hele leven staakt
Tegen mij, mijn zijn, mijn hart
Mensen willen de clown, het lachende gezicht
Ik kan het niet, ik ben uw geld niet waard
Mensen blij maken behoorde tot mijn plicht
Ik ben het omhulsel dat mijn moeder…
Ik vouw mijn handen .....
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.079 Ik vouw mijn handen in gedachten
zend een diepe zucht omhoog
daar vliegen hoop en stil verwachten
langs zon en getinte regenboog
in het schuim van de hoge golven
zie ik almaar jouw gezicht
onder zoute tranen bedolven
zoek ik wanhopig een straaltje licht
sluit beide ogen voor het duister
laat mijn tranen langzaam gaan
nog hoor ik het zacht…
Ik droom je dichter
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.254 , soms heel dichtbij
roep heel zacht, kom mij nu halen
ik heb je lief schat, vrij met mij
ik weet, gevangen in jouw armen
dat dagen eindeloos zullen zijn
nachten zullen ons omarmen
woordloos doet dan nooit meer pijn
ik droom jou zo maar dichterbij
een heel klein beetje dichter
jij maakt mijn dagen tijdloos vrij
teder en zacht wordt duister…
de toekomst was van edelsteen
netgedicht
3.7 met 295 stemmen
46.206 jij bent niet hier
vanbinnen niets meer
een omhulsel ben ik slechts
een krot
voor afbraak in de steek gelaten
leeggehaald tot op het bot
lamgeslagen, zwaar gehavend
voelt mijn hart, mijn lichaam aan
wankel zoek ik naar een houvast
struikelend over kruiend ijs
maar de toekomst ligt in duister
voor mijn ogen doemt het grijs
waar is onze…
Pakistan rouwt...
hartenkreet
4.3 met 16 stemmen
1.426 herinnert zich meer aan dit prachtige land
Een nachtmerrie welke niemand begrijpen kan
Verwoest zijn de steden en levens onder puin en zand
De dagen glijden voorbij
Mensen rouwen en begraven hun dierbaren
Lichamen in een dodenkuil zij aan zij
Wachtend totdat de aarde hen voorgoed zal bewaren
Pakistan, eens een land van zon en licht
nu een duistere…
Chicago, 1932
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.236 Vastbesloten gieren de banden
door de scherpe bocht
hun ego besproeit de grond
met hulzen en veegt de spons
over zijn leven
Geruisloos plots
weerklinkt snaterende jazz
verdooft als aorta van zwart geld
de nerveuze stilte
Bedwelmd haak ik
achter m'n eikenhouten aanrecht in
en zie ook mijn
laatste hoop vervliegen
wanneer ze hun duistere…
Dilemma
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
879 Hij geniet van het spel
dat men daar in het duister speelt.…
Glorie
gedicht
4.0 met 18 stemmen
7.872 Glorie aan de blinde muren waarlangs
het eerste duister samenbalt
of juist, iets verderop, het laatste licht
de toon zet voor een warme nacht
in de vorm van een doorzichtig kleed.…
oesterschelpje
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
736 Het water van de Zwarte Polder stroomt in kleine waaierdelta’s
Naar de open zee die donker en duister lang bewaarde geheimen bewaakt
In onwezenlijke stilte raken zacht ruisende golven het vlakgespoelde strand
Diffuus verdwijnt een vage horizon in donkergrijze luchten
Een oesterschelpje zakt trillend weg in het natte zand
Vol verbazing blijf…
Schuilen in het donkere uur
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
870 Zoek m'n pad vanuit het duister,
tastend naar het licht.
De engel die fluistert met
haar prachtige gezicht.
Het donkere uur waant zich weg.
Licht komt langzaam tevoorschijn,
als ik mijn hand op haar schouder leg
en de engel langzaam verdwijnt.…
Maannacht
hartenkreet
4.3 met 13 stemmen
1.893 Nu de duistere krekels
het avondrood verzwelgen
en een ijle mist van de bergen rolt,
pulseert een zwaar verlangen
in mijn slapen.
De onrust dwingt me
de nacht op te zoeken, maar
het zilveren pad van de maan
leidt naar niets,
niets dan
mijlen en mijlen van eenzaamheid
tot mijn tred een kwelling wordt.…
Geen dragender, doodlijker wonde
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.895 slechts een blindlings
en donker verslaven
aan de koortsen
van het genot,
kan de ziel
- uit het duister ontslagen -
weer zuiver
doen ademhalen
in een hemel
van blauw en van goud.…
Verdriet
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.902 Zacht gesproken woorden
In de beslotenheid van het duister
Gingen helaas verloren
Werden onbetekenend gefluister
De liefde die jij scheen te voelen
Een liefde die je voelde voor mij
Begon meteen te bekoelen
Vanaf het moment dat je het zei
De waarde van die woorden
Bleek bedroevend laag
Hebben al hun glans verloren
Lijken nu doorzichtig…
de jongen en de dans
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
993 Weerloos in zijn waarde
is de jongen in het huis
aan de Parklaan
somtijds aanwezig
meestal in zichzelf gekeerd
schuifelend en hummend zoekt hij
tastend en luisterend zijn weg
als een dwaallichtje
bestaand tussen mensenkinderen
contact een spook in het
duister
Omzichtig raken warme handen
liefdevol de jongen als het
tijd is om te…
Ik vlucht voor hen
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
968 Door dagen, maar vooral door nachten
vlucht ik voor hen
schimmen uit verleden, heden mijn belagers
trachten me te achterhalen
door het wegenlabirinth van eigen geest
bevreesd, klim ik langs bange paden
blindelings tastend, zoekend naar
(ach, laat hij bestaan) die schakelaar,
barrierre tussen licht en duister
hees gefluister overspoelt mij…
Wereld van verwarring
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
668 Een brute kermis van verwarrende emoties
draaiend als een donkere gedachtemolen
in het beschadigde hoofd van het misbruikte kind
is de kleine speelhut nu een zwarte holle leegte
scherpe geur van verschroeide geweerlopen
ontlasting, urine, door angst losgelaten
in duister ontsnappen, de duivel naast de dood
draait het kind nu de kast weer…
Garoet bij Nacht
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.855 Drie palmen in het duister, drie palmen in de wind.
Gefluister, klein gefluister, klanken die men verzint.
De maan is door de wolken bedekt, bedekt: een schicht
treft, onder 't zwarte kolken, soms 't hele nachtgezicht.
Damars, ketapangbomen zijn angstig saamgeplet,
boven wat men hoort stromen, tot een kompakt boeket.…
Over een paar vissen heen gemeten
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
533 Duister
Alle taal zwijgt
de code wordt gesproken
Broca en Wernicke
herschikken
het schouwtoneel
Ze bekvechten
over onwenselijke input
en overbodige punten op de agenda
De beamer komt goed van pas, want
die stond toch al lager in rang
Vingers en tenen
dansen een primitief ritueel
het torso waant zich een God
het is slechts
slaaf van…
Laatste reis
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
686 eenzaam
geeft wat warmte aan een kind
de ogen staren leegte
het leven ooit geleefd
is nu oneindig lijden
de vijand onbeleefd
de trein in mist geraakt
en slachtoffers van onschuld
het bloed al uitgebraakt
de mensheid is zo wreed soms
het is vaak dagelijks te zien
wanhopig door zoiets oliedoms
de oorlog als een machine
van duistere…
staan op
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
951 iets
in dit heelal
in het niets
komen wij nog
in het vrij zijn
op de fiets
in holland
dat lage land
waar de heilige alpen
het water heen sturen
turen naar de diepte
wij riepen
om waarheid in dit leven
gaven bestaat niet
zegt de menigte
de onwetenden
de genen
die niet kunnen
wenen
vergeven
het is een verhaal
in de nacht zo duister…
ingeboren tweespalt
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
509 koperen schellen
die de hand vult met een paar vingers
ingehouden spanning, woede of flauwte
het teveel aan zweet onder zwarte nagels
de lijven stijf getrokken onder de dogma's
en de was d'as weer een ander verhaal
voor de duur van een paar propere sokken
wil het linkeroog het rechter wel gedogen
op het aambeeld van de absolutie wordt
het duister…