5637 resultaten.
De nieuwe wereld
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
196 Er hing een luchtballon
stil in de lucht, bij wat inventaris
op de kinderkopjes
stapten we uit
de oldtimer, achter ons
stond mijn oudere ik
op de ijzeren brug te kijken
hoe wij met de hond rond-
keken in de nieuwe wereld
die half gedroomd
half in baksteen oprees
uit de mist van het oude
Belgische land onder
de wolken van de tijd…
Helmond opgehemeld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
580 (bij 'De wolkenjager' van Saskia Pfaeltzer)
Hoog op een stoere sokkel
grijpt de gevleugelde wolkenjager
als een Pegasus naar hogere waarden
terwijl iedere toeschouwer begrijpt
dat hij de volgende Don Quichot
symboliseert, een nieuwe Icarus
die met zijn hoofd in de wolken
loopt en door de zwaartekracht
binnenkort op de harde stenen
in…
seizoenen van slagroom chocola en bitterkruid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
631 zo treft hij de vrouw ,
met slechts een pijl
middenin de roos
vanwaar zij opstijgt
en paden beklimt
van crunchie chocoladerotsen
gevuld met granberries - amandelen en pistache
zij werkt zich door uiterst pikante gerechten
aphrodisiaca ten top
over heuvels en bergen stijgt zij
dwars door zachte wolken
lobbig geklopte zoete witte…
Over de steile heuvels
gedicht
2.5 met 2 stemmen
3.085 Over de steile heuvels vlokken schapen
een colonne koeien probeert een wolk voor te blijven
die zijn reusachtige schaduw op het gras achter zich aan trekt
over een slobberweggetje klim ik, een emmer
in zichzelf klotsend water, de heuvel op
het land afduwend zoals vanuit een vliegtuig
de wereld langs een diagonaal wegdrupt
een slinkend stuk…
Strandbeleving
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
633 Strand 2
De golven wit,
de wolken grijs waartussen blauw,
het zand een crème
'k merk ik hou zoveel van hem,
hoor zelfs zijn stem,
tussen 't gekrijs van meeuwen,
tussen het gebeuk van golven
tussen 't gekraak van schelpen.…
Ons eigen grondgebied
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 We ontmoeten elkaar
en werden verliefd
we zaten op een wolk
Boven iedereen
We gingen onze eigen weg
Hielden elkaar vast
bouwden aan een band en
Voelden ons verwant
Toen kwam de klap
Na de hevige verliefdheid
Onstond er geen vriendschap
In het dagelijkse leven
Begrepen we elkaar
Niet
Bleven op ons eigen grondgebied
Spraken een andere taal…
Zoals de karekiet en merels het al bezingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Vandaag heb ik die gedachten laten dartelen
als jonge dieren, wolken in de kraakblauwe
lucht zucht voor zucht vrij laten voortdrijven,
zonder ze te bekijven willen kneden of vormen.…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 Wilg staart naar een ster
die zich tussen de wolken door
laat zien, troostend.
Wilg weet nu
dat het tijd wordt naar bed te gaan,
winterslaap huiselijk tussen
de eigen wortels.
Wind zegt: ‘Ik blaas de wolken weg,
kijk maar naar de wintermaan
en geniet van Orion
in een bevroren nacht.’…
Voor mijn moeder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Moeder bedankt, achter de wolken schijnt de zon voor jou.
Geschreven door: Rowdy Hagedorn…
Dit klein bestaan
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
864 De vogels zullen fluiten,
ook al kort de dag
en schuiven wolken voor de zon
en is er wee en ach,
bedenk dat heel dit klein bestaan
een druppel is in d'oceaan,
een komen en gaan...…
Hemel vol raadsels
netgedicht
2.3 met 13 stemmen
4.150 Wolken kijken op de dijk.
Schapen zien.
Wijzen op differentiatie.
Een moeilijk woord laten over drijven.
Arm in zijde.
Gebaar om aandacht te vragen voor een rijwiel.
Hemelfietsers bestaan echt.
Gebel, een dame op een Sparta-met.
Hoe aards zijn hemelse zaken?
Nu rookt een engel een sigaar.
Een klap. Een grap.…
Kus ze tot parels vannacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
749 teder zullen
mijn handen je strelen
in een droom die ons
brengt tot een grens
onbereikbaar voor velen
we zullen de tijd
gaan ontsnappen
door in elkaar
over te stappen
te groeien tot bloei
we willen de wolken
bevolken in het
diepste van blauw
jij wordt de vrouw
van mijn dromen
ik zal je zo zacht
laten komen dat tranen…
mag ik jouw hart zijn
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.920 mag ik een kus zijn
die eens jou gegeven
jou in passie laat denken
aan liefdevolle momenten
mag ik de droom zijn
die jou niet wil verlaten
jou laat voelen te zweven
op wolken te leven
zal ik jouw liefste zijn
dromend in je armen
in verlangen naar jouw kussen
die wondermooie lach
laat mij vooral een hart zijn
gekoesterd door…
je lach kleurt als de wind
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.136 ik pak de zon
en stapel wolken tot
een open rood gordijn
geef mij je warmte
zonders sluiers, mijn
huid zal liefde voor je zijn
je lach kleurt
als de wind zijn spel
met bladeren speelt
ik zie de zomer
vonken in je ogen omdat
je mijn verlangen deelt
we zijn de herfst
voorbijgelopen, hebben
zacht de winter aangeraakt
in het ochtendgloren…
om in morgen te wonen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.720 laat me maar
zweven, even,
wiegen in wolken
alles vergeten
weten van
je vertrouwen
los van het aarden
dat schulden vergaarde
om je te pressen
in zijn moraal
zonder gevoel
ja, zij allemaal
zwaar zijn je voeten
van al dat geploeter
moerassig de wegen
ijskoud de regen
ik gaf je een hand
daar kon je niet tegen
was te dichtbij…
Vliegen als een adelaar
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.242 Met goudkleurige kop
en diep zwarte vlerken
ben ik het symbool
van kracht zonder buigen
In 't hoge rotsgebergte
ben ik altijd thuis geweest
waar het verre uitzicht
mijn scherpe oog trotseert
Op weidse vleugels van satijn
laat ik me drijven
doorklief met trage slag
wind en hemelrijken
Waar het blauw van azuur
en ijle wolken zweven…
TRANEN VAN VERDRIET
hartenkreet
4.5 met 39 stemmen
1.872 de maan schijnt door de wolken
en de wind fluistert jouw naam.
ik voel me ongelukkig,
eenzaam, koud en bang.
ik kan mijn tranen niet bedwingen,
en ze glinsteren op mijn wang.
snel veeg ik ze weg,
bang dat iemand ze ziet.
ze zouden om me lachen,
om mijn tranen van verdriet.…
tranen van verdriet
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.313 De maan schijnt door de wolken,
en de wind fluistert jouw naam.
Ik voel me ongelukkig,
eenzaam, koud en bang.
Kan mijn tranen niet bedwingen,
en ze glinsteren op mijn wang.
Snel veeg ik ze weg,
bang dat iemand ze ziet.
Ze zouden om me lachen,
om mijn tranen van verdriet.…
tranen van verdriet
hartenkreet
4.1 met 20 stemmen
1.616 de maan schijnt door de wolken,
en de wind fluistert jouw naam.
ik voel me ongelukkig,
eenaam, koud en bang.
kan mijn tranen niet bedwingen,
en ze glinsteren op mijn wang.
snel veeg ik ze weg,
bang dat iemand ze ziet.
ze zouden om me lachen,
om mijn tranen van verdriet.…
Vrouwen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.860 Zelfs al stort de tempel in
Vrouwen blijven altijd bouwen
Schoongewassen linnen vouwen
Vechten als een tijgerin
En te boek staan als heldin
Wolken witten, hemelen blauwen
Zelfs al stort de tempel in
Vrouwen blijven altijd bouwen
Moeder, minnares, of min
Door de eeuwen heen getrouwe
Aan het vrouwzijn met de vrouwen
Moedig blijft…
puur
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.532 Zuiver,
Als een Madelief in het gras,
Met ernaast een klaver,
Pure liefde,
Samen spreken ze schoonheid en geluk,
Geplukt in de hoop,
En gekoesterd,
Samen,
Een madelief en een klaver,
Voelend aan de wolken,
Zacht en wit,
En de zon,
Warm en fel,
Ver boven de aarde,
Die dag in, dag uit,
In zijn eigen richting draait,
Zoals wij,
Samen,…
bloos me dan tot koningin
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.092 een staf
de gouden pij en
rozen in mijn haar
in wijds gebaar
schik ik de wereld
bloos me dan tot koningin
ontbied de roze wolken
dwing rivieren oeverloos
en speel met zwart dolken
geen land heb ik maar dromen
geluk klapt handen op elkaar
gejuich in schijn van goud zal komen
de staf is weer een horizon voorbij
het bloemenkleed…
Fabrique
gedicht
2.0 met 19 stemmen
6.731 Wolken erin
maar van een mens geen spiegelbeeld. Ik buig
mij over leegte. Een jachthuis
waar nooit een jager in woonde. Onzin.
Vond ik je hier, was je een herderin
met valse blossen. Nagespeeld. Niet pluis.
-------------------------------------
uit: 'Gedichten 1960-1997', 2001.…
Mankes 2
gedicht
2.9 met 21 stemmen
9.636 Mijn vaders tronie vult het schilderij
een sloot loopt uit zijn pols naar horizon
waarop zijn kin rechtstaat een heldere lijn
omgeeft zijn kale wezen en de zon
nergens zichtbaar natuurlijk plakt hem gauw
tussen kleine wolken en het blauw
ik meen hoewel van zorg de verf haast breekt
dat er iets vrolijks uit mijn vader spreekt.
-----------…
MIST
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
962 De nevel in het hoofd
verdicht tot dikke mist
waarin ieder vervaagt
tot een wazig silhouet
zonder lichaam of geest
Woorden missen zinnen
blijven suizend steken
in de file naar het brein
waar ze stil verdwijnen
achter nevelige wolken
Ogen staren niets ziend
naar een verre horizon
eenzaam leegte tranend
weggevallen tegen grijs
zonder…
zand tussen mijn vingers
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
2.000 die werkelijk naar me zoekt -
nog steeds laat ik me door verdriet verblinden
verbeeld ik me dat jij mijn naam nog roept
het lukt me niet, ik kan je niet uit handen geven
ik wil de sneeuw bewaren; besef dat het niet kan
mijn hart schreeuwt nog om jou, terwijl mijn zinnen beven
ik wil nog liefde geven, ik wil nog ‘houden van’
ik wil op wolken…
ijsland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
824 gletsjers stoom en zwavel
een donkere dreiging
van verre sombere vulkanen en
traag gloeiend lavageweld
rokende watervallen
eeuwig beukt wit schuim
op zwarte basaltstranden
onder wolken krijsende vogels
op ongenaakbare rotsen
bloeien kleine bloemen
fel rood en paars
op de troosteloze aarde
eens gloeiend en trillend
nu koud en wachtend…
Kantjes
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
4.854 laat me maar
wandelen in
het zand op
blote voeten
witte, hoge
wolken, zelfs
de roze, zijn
niets voor mij
waar ik kan
wortelen in
stevige aarde
ook al geurt het
niet altijd fris
de wind neem
ik er wel bij
laat mijn
armen maar
reiken naar
kantjes rozen
ijskristallen
in mijn schoot
zouden me niet
lang bekoren
waar…
De laatste draak
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
971 De gloed, het vuur,
de warmte, het uur
waarop gebeuren moet
door eenzaamheid gevoed
Gebroken, woest en overstuur
werpt hij een grote wolk van vuur
Een hoge gil verstomt terstond
een vrouw ligt zielloos op de grond
Door pijn en woede destructief
maar tevens kinderlijk naïef
drukt hij zijn neus tegen 't slappe lichaam
en zoekt en vindt…
twaalf slagen
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
725 zwaar
verkrampt mijn naam
wanneer de nacht
zich openlegt
murw aangeraakt
en de droom voorbij
het schreeuwen van
koud maanlicht
het klokgelui
voorspelt mijn dood
halsstarrig weergalmend
wanneer echo’s graaien
naar wazige wolken die
onbeheerst doch stil
de waanzin in mijn
hoofd verspreiden
ik stop mijn oren dicht
met handen…