3942 resultaten.
het eind in zicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.624 het licht van de lentezon
zo kaal nog maar viriel
strooit tranen in je ogen
staalt de kern van je blik
geen jaren meer te gaan
de maanden weken
de liefde houdt je wakker
telt de donkere uren samen
in een verenigd ademen
de troost zijn trots te zijn
geen winter meer te vrezen
de weken dagen
je lijf legt zich langzaam af
in de armen…
De taal en het spreken
netgedicht
4.4 met 41 stemmen
1.058 Woorden kunnen troosten, zalven, zegenen
winters oproepen, zomers, het doen regenen
of sneeuwen, stormen verwekken, stilte.
Woorden kunnen stilte scheppen,
stilte kan woorden baren.
Taal en teken, alles en niets verklaren.…
Staartte vol majeur
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
683 we zijn met
volle zon vertrokken
zij en ik de hond erbij
kreeg snel blaren zonder
sokken want jij was er
voor zonde gods niet bij
zocht je op de paden
in zomers bloemenrij voelde al
van verre ons bankje was niet vrij
zag konijnen zonnebaden
in een winter vol mineur maar
een mager vosje staartte vol majeur
de lucht is nu betrokken…
Neem me mee
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.153 Ik geef mijn stem mee aan de wind
Langs de dagen en de nachten
Langs een droom en werkelijkheid
Ik geef mijn warmte mee aan de winter
Langs lage wolken en vederlicht gemijmer
Langs witte dekens en roerloosheid
Ik geef mijn bladeren mee aan de herfst
Langs de lente en de zomer
Langs een traan op papier
Ik geef mijn liefde mee aan de nacht…
Hoog in de lucht
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
981 Jij kleine slaper met je stille ogen
De lente is je vriend
Sprankelend zijn je dromen
Jij wilde vogel met je schalkse lach
Onstuimig in je zomer
Krachtig in je vleugelslag
Jij mooi mensenkind met je eigen lied
Helder in de herfst
Zoekend naar je eigen stem
Jij lieve, kleine engel
Als sterren in de winter
Meedragend in mijn hand…
je woont in stilte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
704 ik mis je in
het opgaan van de zon
je schaduwt alle uren die nu
langer lijken te gaan duren
de week verliest zijn dagen
omdat niemand naar hun naam
komt vragen, zonder jou is
doordeweeks maar grauw
je woont in stilte
neemt geen woord meer op
laat je warmte langzaam wurgen
door de winter van de strop
muren schuren onbegrip
liefde…
weven een gordijn van stilte
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
755 vlokken zweven
traag voorbij weven
een gordijn uit stilte
aarde ligt er
winters bij slapend
in het wit van kilte
wind is guur en
strakke lucht belooft
weer vorst van lange duur
sloten gaan bevriezen
vogels moeten wakken
kiezen om te overleven
een sneeuwpop met
de bezem in de hand
is koning van dit land
kooltjes zijn…
verwachtingsvol
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
929 verwachtingsvol daalt de zwangere lentebruid
door haar landschap, toeschouwer maar mee
duffelse drachten verruild in zachtgroen
thermometers stijgen optillend in kwik
het jaagt de kou uit de botten
en neemt het roer in eigen hand
verborgen leven in hoorbare energie
tulpen ,lammetjes bijpassend nu ook het weer
winter naar binnen, voorjaar…
Licht belegen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
692 rimpels onbevreesd
het dunne haar iets grijzer
handen verlegen verbonden
vervagen geleefd verleden
littekens als schrijnende wonden
tekenen ons nu, ons heden
ogen schijnen stralen
vervangen intens verdriet
langzaamaan verdwalen
het nooit en ook het niet
lente ziet weer kansen
haalt zomer dichterbij
zelfs de herfst gaat dansen
omarmt winters…
hij die geen naam draagt
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
695 de winter ging aan
wijdopen
in het nachtland
van afwezige rozen
in het water
tot ijs versteend
behangen met dichterswoorden
stond hij
die ik liefhad
ik was zonder gewicht
toen ik op mijn tenen
de zwarte lucht streelde
en zijn stilte liet rusten
in de wind
wolken schreven ijsvogels
op zijn schouders en lieten
sneeuw dalen…
een god geschonken juweel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
596 dat na jaren winteren
eens de lente
zal beginnen
een heerlijk cliché
laat het maar zomeren
ik houd van dromen
hun realiteit zal ooit wel komen
verlangens en mogelijkheden
worden nooit met ratio bestreden
het is vrijheid die je kiest
gebondenheid Natuurlijk
ook Jean-Paul en zijn Simone
wisten dat
nee wij vallen
niet meer in Dat…
Onderwater
gedicht
3.2 met 21 stemmen
9.704 Zuidpool: die van de pinguïn, vogel in duikerpak
die het eigen lichaam als slee gebruikt om over de hard
geworden winter te glijden.
Vogel die liever zal zwemmen in het donker onderwater
dan vliegen in het licht der eeuwigheid.
Ik kan de pinguïn wel begrijpen.
Slapend zien we meer dan met de ogen open.…
Jij
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.284 Het pad dat jij verlicht
is mooier dan alles anders
de warmte die jij mij geeft
zal ik nooit vergeten
De eerste aanraking
waardoor ik weet
dat jij weer hier bent
en weer blijft
Die allerlaatste dagen
waar de wanhoop wint
en de hoop verdwijnt
de kou die ik weer voel
Wanneer jouw licht wordt opgeslokt
en koning winter weer regeert…
In schaduw der liefde
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
691 Maar jij was daar de gladde zeemeermin
onder de schimmen in het schimmenrijk
beleefden wij stoute liefdesavonturen
de gele maan was trots, rond, schemerlamp
boven onze kleine grote mensendromen,
een straffe wind woei door de bomen
ik zag al snel de strenge winter komen
maar we hadden het dansen niet verleerd
jij had de weg weer langzaam omgekeerd…
Achter dit woord
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
548 Hier, sta maar
achter dit woord
ik ben jouw stilte boom
laat vallen die winter
kom met de dagen van weleer
toen we koeien in de regen zagen,
en mannen in de regen zingen
achter dit woord van vlakte
verlang ik diepere wijsheid
dan ooit onze liefde,
en alle vriendschap die er over is
in groter voelen, kleiner beleven
wil ik jouw emotiegewoonte…
Licht in zomerjurken
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
766 ze strakte blauw
de zon en wind vlaagt
licht in zomerjurken
bollend nog in kou
de kantjes afgezet in
rijpend ijs verflinteren
met lentewarmte die beschut
al snel gaat glinsteren
pril groen nog langs
het slanke been gelaarsd
in bont en leer de speelse
draai op hakkenhoge tenen
de winter in de rug
nog steeds op zicht
ja dans maar…
Uit sprookjes van weleer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
663 bomen ruisen groen
stammen kringen statig bos
wuiven met hun takken
eens per jaar de bladeren los
die dwarrelen een
kleurig herfsttapijt dat
in de winter modder wordt
en het geluid van passen smoort
niet alle bomen maken bos
ze hechten niet aan struiken
vervlechten moeilijker met
sfeer uit sprookjes van weleer
ze staan wat afgelegen…
platonisch
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
833 alsof ik het verschil niet voelen zou
je pseudo-vriendelijkheid
en voorgewende interesse
en die stilte tussen ons
gapend als de samariakloof
je hitsige blik op haar
een niet te stillen honger
gestolen momenten van onderschepte tederheid
in de lach van je ogen
hardnekkig als de winter
blijf je terugkomen
we drinken het bloed uit mijn…
Herfst
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
627 buigt eenzaam met de wind
geef hem die hand, mijn vriend
en tracht onachtzaam
mee te zaaien
deze droeve melancholie
heel af en toe
tussen het zwerven
het is nu voorbij
de grote trouw
blijft behaaglijk
binnenshuis
waar haardvuur knettert
en weer een jaar
bedachtzaam wordt voorgelezen
door een onwetend kind
te zeldzaam voor de winter…
Woorden in de herfst
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
728 De toekomst staat te wenken
op de winter, de lente, nog ver weg nu.
Maar komen zullen ze, zeker komen ze.…
Dromenvanger
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.886 Op lege dagen - zoals deze
wanneer vogels weggevlogen
mij verlieten voor een verte
die ik nemen kon wellicht
dacht ik aan langvergane dagen
van verlaten witte wolken
die genomen door de vogels
zomerden in vergezicht
In winters hing ik niet aan slaap
die was voor dwazen - radelozen
nee - nog liever brandde ik mijn ogen
rood in evenwicht…
Passanten in de mist
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
524 Spoed me naar zijn wangen
het hek flankeert onze zijkanten
terwijl hij struikelt vol van herfst en winter.
't Is dwaasheid hij nadert me.…
EENZAME UITVAART
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
633 Alle kleuren op ’t palet
Zijn geworden een vuil grijs
Grauw de winter en gekrijs
Meeuwen in ontferm gebed
Tevergeefs in gang gezet
Want je bent al koud als ijs
En het laatste eerbewijs
Samen met een klein boeket
Werd gebracht door een poëet
Van wie ik de naam niet weet
Schilder, dichter, kunstenaar
Van de waanzin tekenaar
Kerfde met…
Wolkenhemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.026 donker grijs getamponneerde wolken
steken af tegen het vuile wit
hier en daar wringt een winters zonnetje
om het blauw in de zee te weerkaatsen
wentelende golven te verlichten
die af en aan rollen op het strand
meegebrachte schelpen slijpen
in het tij aan het natte zand
wanneer zonlicht het wolkendek breekt
en het water kust, schept het…
Zout
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
555 De winter heeft zijn eerste zet gedaan
En nu al gaat het strooizout op rantsoen
Zodat u straks niet meer met goed fatsoen
Uw straatje of de snelweg op kunt gaan
De les van vorig jaar lijkt glad vergeten
Zó zout heeft u 't vast nog nooit gegeten.
AMSTERDAM - Strooizout is vanwege het vroege winterweer al op rantsoen.…
voor eeuwig herfst
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
483 de zon vervaagt het jaar wordt oud
een schilderij zo uit mijn hart
de winter zal nog kouder zijn
ik voel me verward
ganzen vliegen naar de warmte toe
verdwijnen langzaam uit het zicht
had ik maar vleugels
dan vloog ik naar het nieuwe licht
als een zonnestraal kwam je in mijn leven
maar als een herfstblad vloog je weg
met gouden stiksels…
de zucht der krotten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
508 en weer voel ik die wind
waaiend uit vergeten landen
geen streling is het, of aangenaam
het is de zucht der krotten
en hun bewoners, de vechters
gezichtsverlies van een wereld
die een eeuwige winter baart
waar zomer slechts een aantal treft
en geld en het gewin der banken
of dat van de industrie en leiders
weer voel ik die adem van vragen…
Als heemlen blauw en heuvlen groen
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.330 Dan staat mijn liefste voor de heg,
hoort blijde slag en tierelieren,
en al wat winters gooit ze weg
in lucht van eglantieren.
Om scherpe torens waait de wind,
vol hoog verlangen, wonder hopen.
Schouw op, mijn heerlijk zomerkind:
de grote zon bloeit open.…
Wat een prachtig weer
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.108 Kom, laat ons dansen
fluisterde je midden op het drukke plein
waar bosjes lokte
achterover duwend in dorre bladeren
welke er nog lagen toetertijd de herfst
toezag hoe de winter voorbij verlangde
sneeuw als stille getuigen
op dikke witte wollen deken
het deerde ons niet
jij stond boven mij: klampte je vast
aan lentegroenetakken in de…
paradijs
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
551 er rusten mensen daar
uitgewaaierd over land en water
aan de ijsvogel kleven zomerkleuren
zelfs in winters, als de zilverreiger vliegt
langs de zwaluwwand zweeft leven
in de holle cirkels van vandaag, gebalanceerd
tot hoge ogen volgen
op de rondgang van de wind
mijn kind…
er rusten mensen daar, uitgewaaierd op het veld
niets doet nog…